Όταν έχεις ανάγκη τη νίκη για να σωθείς από τη μιζέρια, δεν κερδίζεις

Αν οι εθνικές ομάδες είναι η αντανάκλαση της χώρας που εκπροσωπούν, τότε το 1-2 από την Ελβετία, (τη χώρα που έχουμε μάθει να περιφρονούμε επειδή δεν είναι εξοικειωμένη με το μεγαλείο της χωριάτικης σαλάτας) είναι όχι απλώς φυσιολογικό, αλλά και δίκαιο. Όταν περιμένεις με αγωνία ζωής ή θανάτου έναν Χαριστέα να σκοράρει μπας και νιώσεις μια παρωδία του οργασμού του 2004, δεν σου αξίζει να πανηγυρίσεις. Γιατί δεν θα πανηγυρίσεις από χαρά, αλλά για να εξυψώσεις το μίζερο ταπεινωμένο σου, «εγώ» και να το περιφέρεις με ύφος νικητή στους δρόμους. Δεν άξιζε αυτή η χώρα να γιορτάσει. Οι επιτυχίες έρχονται από χαρούμενους ανθρώπους. Οχι από την μιζέρια και την μισαλλοδοξία που επικρατούν τώρα στην Ελλάδα. Το 2004, ήμασταν γεναιόδωροι. Ημασταν χαρούμενοι και θετικοί. Τώρα είμαστε υστερικοί. Τα γκόλ του 2004 έγιναν διαφημίσεις και τα συνθήματα έγιναν DVD. Η Εθνική ποδοσφαίρου που το 2004 τα κατάφερε γιατί βρισκόταν σε trans, μακρυά από την πραγματικότητα, τώρα έχει γίνει κομμάτι αυτής της μίζερης πραγματικότητας. Τώρα παίζει μπροστά σε κερκίδες που θυμίζουν το Guzel. Λαϊκοί celebrities, Ορθόδοξοι που διψάνε για δικαίωση, περικεφαλαιοφόροι και ψιλο-παραγοντίσκοι Β’ εθνικής, ανακάλυψαν ότι το ποδόσφαιρο είναι trendy. Και φυσικά το έφεραν στα μέτρα τους. Δηλαδή το έκαναν αποτυχημένο.