Τα «κακά» Mall, οι «καημένοι» έμποροι και η ύπουλη «ξανθοπουλική» κακομοιριά

storesΤελικά ήταν ζήτημα χρόνου, η κατ’ εξοχήν ηλίθια λογική των «κακών καουμπόιδων» και των άκακων και αθώων «ινδιάνων» να περάσει και στο σύμπαν του εμπορίου. Έτσι, από εδώ και στο εξής, δεν έχουμε απλώς εμπόρους που προσπαθούν με ελεύθερο ανταγωνισμό, να προσελκύσουν όσους περισσότερους αγοραστές μπορούν, να πουλήσουν τα προϊόντα τους και να βγάλουν κέρδος. Έχουμε μια μάχη ανάμεσα στο «Καλό» και στο «Κακό»: Ανάμεσα δηλαδή σε «αθώους και αδικημένους εμπόρους με ένα μαγαζί» και «κακούς πολυεθνικούς κολοσσούς» που έρχονται να τους πάρουν τους πελάτες. Επιβεβαιώνοντας ότι είναι αδύνατο να λειτουργήσει κάτι σε αυτή τη χώρα, χωρίς να μετατραπεί σε μελό σαπουνόπερα. Έτσι, το κοινό, μακριά από οποιαδήποτε ανάμιξη της λογικής (που προϋποθέτει καθαρή σκέψη) θα ακολουθήσει αυθόρμητα (και με ευκολία) το «φωσκολικό του ένστικτο» και θα ταχθεί με τους αδικημένους και καταφονεμένους. Αλλίμονο σε όποιον τολμήσει να επισημάνει ότι όταν κάποιος θέλει να μην τον καταπιεί ο ανταγωνισμός από τα mall, πρέπει να φροντίσει να ενισχύσει τα πλεονεκτήματά του απέναντί τους. Να δώσει ένα λόγο στον πελάτη να συνεχίσει να ταλαιπωρείται πηγαίνοντας σε αυτόν και όχι στον «πολυεθνικό κολοσσό» στον οποίο βρίσκει και τα ίδια πράγματα και επιπλέον έχει και κάπου να παρκάρει. Αντί για αυτό όμως, ο απειλούμενος από τον ανταγωνισμό έμπορος, ακολουθεί την εύκολη και ασφαλή λύση. Κάνει τον κακομοίρη. Λες και δεν έχει ευθύνες που παρέμεινε ίδιος όταν έβλεπε τα πάντα γύρω του να αλλάζουν. Με μια ύπουλη ξανθοπουλική κλαψούρα, τα mall δαιμονοποιούνται ηθικά. Με άλλα λόγια, εκεί που κανονικά υπάρχει απλώς ανταγωνισμός και παροχή υπηρεσιών, προσπαθούν να ανακατέψουν την ηθική, ώστε η κόντρα να περάσει σε επίπεδο συναισθήματος. Σε λίγο ίσως ζητήσουν και κρατική ενίσχυση, Ή ακόμα χειρότερα, ένα νομοθετικό διάταγμα που θα απαγορεύει την λειτουργία ανταγωνιστικών mall στην ελληνική επικράτεια. Ίσως μάλιστα να κάνει υποχρεωτική και τη χρήση των γκαζοζέν του μεσοπολέμου, ώστε να πριτσινωθούμε για πάντα στην ασφάλεια αυτού που ξέρουμε. Μόνο που όταν οι μικροεπιχειρήσεις αρχίζουν να αντιμετωπίζονται με νοσταλγία σαν μουσειακό είδος, σημαίνει ότι έχουν γίνει κάτι σαν τα θερινά σινεμά που πρέπει να παραμείνουν με τη βία ζωντανά εν ονόματι του γιασεμιού. Δηλαδή η ελεύθερη οικονομία και ο ανταγωνισμός, είναι μια χαρά όταν λειτουργεί υπέρ μας, αλλά όταν απαιτεί από εμάς να αλλάξουμε και να βελτωθούμε, τότε είναι μια «λαίλαπα όπου λειτουργεί με ανήθικο το δίκαιο του ισχυρού». Μόνο που η κακομοιριά, είναι στο βάθος, ακόμα πιο ανήθικη. Γιατί δείχνει ένα κόσμο που είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα, αρκεί να μην μπει στον κόπο να προχωρήσει και να αντιμετωπίσει στα ίσια την πρόκληση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: