Ευτυχώς που υπάρχει ο αντιαμερικανισμός και οι θεωρίες συνομωσίας, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να παραδεχτούμε ότι φταίμε μόνο εμείς

getimageΕίναι πολύ βολικό να φορτώνεις όλη σου την κακοδαιμονία, σε κάποιον άλλον. Όταν μάλιστα αυτός ο άλλος ανήκει στους ισχυρούς, τότε μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο μακριά: Να βλέπεις τον εαυτό σου, κάθε φορά που εναντιώνεται στους Αμερικάνους, σαν μια διασταύρωση του Γιάννη Αγιάννη και του Ρομπέν των Δασών, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να σηκωθείς καν από τον καναπέ σου! Αρκεί να αποκηρύσσεις συλλήβδην, τα προϊόντα του αμερικάνικου πολιτισμού ως «αμερικανιές», να εγκαλείς τους πολιτικούς σου επειδή αντί να δέρνουν τους αξιωματούχους των ΗΠΑ που συναντούνται μαζί τους κάθονται και τους μιλάνε (αυτό λέγεται ενδοτικότητα) και τέλος, να διαμαρτύρεσαι επειδή οι αμερικάνοι προασπίζουν τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα δικά σου ή αυτών που συμπαθείς (και τα οποία έχεις σπεύσει να τα ονομάσεις «δίκαιο»). Μάλιστα από τότε που κυκλοφόρησε ευρέως ο αστικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε πει ότι «για να καμφθούν οι έλληνες πρέπει να ξεριζώσουμε τη θρησκεία τους και χτυπήσουμε τη γλώσσα τους», αισθανόμαστε ότι έχουμε ψηλώσει τουλάχιστον είκοσι πόντους – γιατί έχουμε και μια χειροπιαστή απόδειξη ότι πράγματι ασχολούνται μαζί μας. Θεωρούμε μάλιστα τον αντιαμερικανισμό κάτι σαν εθνικό καθήκον, ενώ όποιος εκφράζει τον παραμικρό σκεπτικισμό σε αυτό το λαϊκό ποτάμι της υστερίας, ισοδυναμεί με εθνικό προδότη. Γι’ αυτό παραμένει ακόμα ανεξήγητο πώς ακόμα και αυτοί που υποστήριζαν την χούντα (γνωστή και ως «αμερικανόφερτη»), είναι επίσης κατά των αμερικάνων (που την έφεραν). Από την άλλη βέβαια, ενώ όλοι πλειοδοτούν σε λεκτικές επιθέσεις ενατίον των «φονιάδων των λαών» και σχεδόν δεν κρύβουμε τη χαρά μας κάθε φορά που η Αλ Κάιντα πετυχαίνει ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην «καρδιά του αμερικάνικου κτήνους», κανείς δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάτι από τον καθαρά αμερικάνικο τρόπο ζωής του. Στην πραγματικότητα λοιπόν, ο εθνικός μας αντιαμερικανισμός, δεν είναι τίποτα παραπάνω από λεονταρισμός που μένει στα λόγια. Και περιορίζεται στο να θαυμάζουμε τον Τσάβες, τον Τσόμσκι. Και ξεχνάμε ότι τουλάχιστον οι αμερικάνοι υποψήφιοι δεν έχουν π.χ. καμμία Siemens να τους χρηματοδοτεί κρυφά, ότι οι αμερικάνικες εταιρίες θα ψάξουν σε όλο τον κόσμο να βρουν ταλέντα και να τα εντάξουν στο δυναμικό τους (αντί να προσλαμβάνουν με ρουσφέτια του κάθε βουλευτή) και ότι το ίδιο το FBI θα πάρει σιδηροδέσμιο τον Κυβερνήτη του Ιλλινοϊ Μπλγκόγιεβιτς που τον έπιασε να χρηματίζεται αντί να κρατήσει τις κασσέτες για να τον εκβιάζει στα σκοτεινά. Αντί όμως να λαμβάνουμε υπόψιν μας όλα αυτά, βολεύει περισσότερο να φανταζόμαστε συνέχεια σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν την εθνική μας υπερηφάνεια και σκοπεύουν να μας υποδουλώσουν. Έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια χώρα αυτιστική που έχει αποφασίσει να πεθάνει μέσα στις κακόγουστες αυθαίρετες μεζονέτες της, ακούγοντας Βανδή (άλλος αντιγραφέας της αμερικανίδας Madonna και αυτή) και αγωνιώντας πώς ακριβώς ο Τέως πήδηξε την Βουγιουκλάκη, 60 χρόνια πριν, ενώ γύρω μας ο κόσμος αλλάζει. Μόνο που αυτή η στάση, είναι η χειρότερη αμερικανιά από όλες. Γιατί παραπέμπει στην χειρότερη εκδοχή της: Σην ηλιθιότητα και την απομόνωση του βλάχου που πρεσβεύει η Σάρα Πέιλιν και οι όμοιοί της σε όλο τον κόσμο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: