Το να είσαι δεξιός, δεν είναι πια πολιτική θέση. Είναι ψυχική κατάσταση. (Μια εξήγηση για την δικαστική κόντρα Μητσοτάκη-Λαλιώτη)

422Παλιά, τα πράγματα ήταν απλά: Δεξιός, ήταν κάποιος που πίστευε ότι το κράτος πρέπει να επεμβαίνει όσο γίνεται λιγότερο στη λειτουργία της οικονομίας, αφήνοντάς την να αυτορυθμιστεί. Ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να παράγει πλούτο εκμεταλλευόμενη καλύτερα την αγορά και ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι εκείνος που θα ρυθμίσει τις τιμές και θα δημιουργήσει καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες. Και μετά ήρθε ο ανθρώπινος παράγοντας. Και όπως πάντα έκανε τις θεωρίες μπουρδέλο. Ο ανθρώπινος παράγοντας, έφερε μαζί του καρτέλ, τοξικά προϊόντα επενδύσεων και δεξιούς που παρακαλάνε να προσληφθούν στο δημόσιο και να τους επιδοτήσει το κράτος (όπως και όλοι οι άλλοι άλλωστε). Οι δεξιοί συνδικαλιστές υπερασπίζονται τα εργασιακά τους κεκτημένα όπως και οι σοσιαλιστές. Λένε με τον ίδιο γελοίο τρόπο ότι «μπήκαν στην πολιτική για να προσφέρουν» όταν βρίσκονται μέσα στον κύκλο της διαφθοράς και την καταγγέλουν όταν βρίσκονται απέξω όπως όλοι. Διορίζουν και ρουσφετίζουν και αυτοί για να καταφέρουν να διατηρήσουν την εκλογική τους πελατεία, όπως και οι άλλοι. Και απολαμβάνουν τα βλέμματα φθόνου των γύρω, όταν βρίσκονται μέσα στο Cayenne τους, επίσης όπως όλοι. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια δεξιά κυβέρνηση και σε μια τρόπος του λέγειν «σοσιαλιστική». Πάλι στον ανθρώπινο παράγοντα. Σε καθαρά ψυχολογικό επίπεδο, ένας δεξιός διακατέχεται από πολύ μεγαλύτερη εσωστρέφεια – το λες και κοινωνικό φόβο. Με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται πολύ πο εχθρικά. Και αυτό φέρνει μαζί του μια αγέλαστη κακία, που μας διαποτίζει όλους. Ναι, και επι ΠΑΣΟΚ καταληστεύοταν ταμεία και μετατρέποταν το δημόσιο χρήμα σε μεζονέτες. Η διαφορά είναι ότι εκείνοι ένοιωθαν την ανάγκη να κάνουν στη μεζονέτα ένα μεγάλο πάρτυ. Ενώ ένας δεξιός την θέλει σκοτεινή και κλειδωμένη. Οι μεν ήθελαν να περάσουν καλά βλέποντας και τους γύρω τους καλά, ανάμεσα σε γκόμενες με μίνι που χορεύουν ενώ οι δεξιοί, θέλουν να βλέπουν τους υπόλοιπους «στεγνωμένους» και θλιμμένους, ανάμεσα σε ηλικιωμένες κυρίες που φοράνε ακριβές τουαλέτες. Οι μεν απολαμβάνουν, οι δεν ηθικολογούν. Αρκεί να δει κανείς πόσο διαφορετικά είναι τα σκάνδαλά τους. Πόσο πιο υπόγεια και με πόσο μεγαλύτερη πλεονεξία τα κάνουν. Λες και η ζωή, είναι ένα «ματς θανάτου» στο οποίο για να περάσεις εσύ καλά, πρέπει να περνάνε άσχημα όλοι οι άλλοι. Με άλλα λόγια: Και ένας σοσιαλιστής και ένας δεξιός, μπορεί να διαθέτουν το ίδιο Cayenne στο γκαράζ τους. Μόνο που ο πρώτος θα το χρησιμοποιήσει για να πάει μια βόλτα με τη μουσική τσίτα, ενώ ο άλλος θα το ευχαριστηθεί βάζοντας τον ανασφάλιστο φιλιππινέζο να του το πλένει εξονυχιστικά κάθε πρωί.

Advertisements
1 comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: