Archive

Ηλιθιοκρατία

Η προσωπική ευθύνη, είναι αυτό που μας διαχωρίζει από τα ζώα.

snapz-pro-xscreensnapz001Η αγωνία να βρεθούν κοινωνικά αίτια και να αποδοθούν γενικότερες (άρα αόριστες) ευθύνες για την δολοφονική επίθεση του μαθητή της σχολής του ΟΑΕΔ εναντίον των συμμαθητών του, είναι εμφανής. Ανάμεσα σε άλλα, λοιπόν, ακούστηκε ότι φταίει ο μιμιτισμός, το internet (!), η τηλεόραση (!!) και γενικότερα η κακούργα η κοινωνία. Με άλλα λόγια, δεκάδες πιθανοί ένοχοι, εκτός από το προφανές: Την ηλιθιότητα του ίδιου! Διότι, σύμφωνα με την politically correct υστερία που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως, η ρημάδα η προσωπική ευθύνη του καθενα απέναντι στις πράξεις του δεν είναι παράγοντας που πρέπει να θίγεται. Με αποτέλεσμα, η βλακεία να απολαμβάνει μια πρωτοφανή ασυλία. Όλοι αντιμετωπιζόμαστε σαν ανήλικοι που έχουν το ακαταλόγιστο. Από το σχολείο, που πρέπει να γίνει πιο «διασκεδαστικό» για τους μαθητές ώστε να μην κουράζονται ή αναγκαστούν να προσπαθήσουν για να καταφέρουν κάτι, μέχρι την «shopaholic» δεν μπορεί να ελέγξει την καταναλωτική της μανία επειδή φταίνε π.χ. τα κοινωνικά πρότυπα και όχι επειδή είναι «ψωνάρα». Ολοι ψάχνουν πια μια δικαιολογία για να αθωώσουν τους εαυτούς τους. Μόνο που όσο μαθαίνουμε να νιώθουμε ασφαλείς και βολικά μέσα στην ανευθυνότητα, τόσο λιγότερα κίνητρα έχουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Και τόσο πιο οργισμένοι γινόμαστε, όταν αυτός ο εαυτός δεν βρίσκει την αναγνώριση που νομίζουμε ότι του αξίζει.

1313794Η «δικτατορία» των καλών παιδιών, έχει εξαπλωθεί παντού. Με την αυξημένη ανοχή του μοντέρνου ηλίθιου κόσμου, που τρομοκρατείται από την διαφορά και έχει αναδείξει την έλλειψη γεύσης και «επικίνδυνων μπαχαρικών» σε υπέρτατη αρετή, το ύπουλο επιχείρημα «μπορεί να είμαι άχρηστος αλλά είμαι καλό παιδί και αυτό μετράει», έχει βρει πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει. Δηλαδή, το τέρας της μέσης κοινής γνώμης, είναι έτοιμο να ανεχθεί και να επιβραβεύσει την μετριότητα, γιατί δεν νιώθει να απειλείται από αυτήν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε στο εξής τερατώδες: Ενας άχρηστος που δεν ενοχλεί, να είναι προτιμότερος από κάποιον ικανό αλλά με αιχμές και άποψη. Γι’ αυτό και οι ατάλαντοι κάθε είδους, σαν αυτή την κυβέρνηση, προτιμούν να παρασύρουν τους πάντες σε αυτή την παχυλή και νωχελική σήψη της απραξίας, με μόνο αντάλλαγμα ότι «θα είμαστε καλοί και δεν θα σας εκνευρίζουμε». Ειδικά σε μια χώρα που ανέδειξε τον φτωχό, άχρηστο αλλά φιλότιμο Ξανθόπουλο σε εθνικό ήρωα. Δίνοντας έτσι στον εαυτό της το άλλοθι που χρειάζοταν. Ότι για την μιζέρια της δεν φταίει η ανικανότητά της αλλά η κακία και η μοχθηρία των άλλων, που από υστεροβουλία, τόλμησαν να ξεφύγουν από τον μέσο όρο και απαρνήθηκαν την ταπεινότητα που εκ προοιμίου πρέπει να αποτελεί την φυσική τους κατάσταση.

quicktime-playerscreensnapz001Μέσα σε δύο μόλις μέρες από την επίθεση με το Καλάσνικωφ στους αστυνομικούς, το πρόβλημα ήδη μετατέθηκε από την ουσία του στην προσφιλή αεριτζήδικη βάση της πολιτικολογίας: Αντί δηλαδή να φρικάρουμε που μετά από πέντε χρόνια ξαναγυρίσαμε στο σημείο να περιμένουμε μια προκήρυξη (που κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει), άρχισαν να μαλιοτραβιούνται για το πόσο «α-προ-κά-λυ-πτα» ή μη καταδικάζουν τα κόμματα την τρομοκρατία, γενικά, λες και υπάρχει κάποιο «απροκαλυπτόμετρο» με όριο ασφαλείας. Το κλειδί, βρίσκεται στον τονισμό της λέξης «απροκάλυπτα». Στο πώς προφέρεται. Οι πολιτικές δηλώσεις των Κακλαμανο-καρατζαφεραίων την ημέρα των Φώτων, ήταν υπόδειγμα τέτοιου τονισμού. Θύμιζαν πεθερές που δεν θέλουν να τα βάλουν ευθέως με τη νύφη τους και αρχιζουν την μουρμούρα στο κενό, μήπως και πιάσουμε όλοι οι υπόλοιποι το μήνυμα ότι εννοούν τον Συνασπισμό. Δηλαδή, μας λένε απέξω απέξω, ότι ο Τσίπρας φταίει που δεν έσκισε το πουκάμισό του από αγανάκτηση και δεν φώναξε γονατίζοντας τρείς φορές «καταδικάζω απροκάλυπτα την τρομοκρατία», γιατί αν το είχε κάνει, δεν θα είχε εμφανιστεί ο Επαναστατικός Αγώνας. Σα να ήρθαν από άλλο πλανήτη. Σα να μην αντιλήφθηκαν ότι τον τελευταίο χρόνο, ο εκρηκτικός συνδιασμός θράσους και μειωμένων νοητικών ικανοτήτων εκ μέρους όλων των θεσμών, μας έκανε να νοσταλγούμε τη 17 Νοέμβρη! Μόνο και μόνο για να υποχρεωθούν εξαιτίας του φόβου που θα προκαλούσε η απειλητική παρουσία της, να κρατήσουν τουλάχιστον τα προσχήματα! Σε αυτό το σημείο είχαμε φτάσει. Ας πούμε μια καλή αρχή θα ήταν να μην υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Γιατί μόνο όταν θεωρείς ότι έχεις να κάνεις με ηλίθιους μπορείς να ισχυριστείς ότι η τρομοκρατία αναστήθηκε μόνο και μόνο επειδή κάποια κόμματα την καταδίκασαν μετρίως απροκάλυπτα και οχι έντονα απροκάλυπτα. Ενώ αν την καταδίκαζαν όλοι σαν μανιάτισσες μοιρολογήστρες, τότε ο τύπος με το καλάσνικωφ θα ζητούσε ταπεινά συγγνώμη για το λάθος του και θα το παρέδιδε! Sorry αλλά αυτή η προσβολή στη νοημοσύνη, είναι ικανή να βγάλει τον μικρό τρομοκράτη ακόμα και μέσα από τον πιο φιλήσυχο πολίτη.

getimageΕίναι πολύ βολικό να φορτώνεις όλη σου την κακοδαιμονία, σε κάποιον άλλον. Όταν μάλιστα αυτός ο άλλος ανήκει στους ισχυρούς, τότε μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο μακριά: Να βλέπεις τον εαυτό σου, κάθε φορά που εναντιώνεται στους Αμερικάνους, σαν μια διασταύρωση του Γιάννη Αγιάννη και του Ρομπέν των Δασών, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να σηκωθείς καν από τον καναπέ σου! Αρκεί να αποκηρύσσεις συλλήβδην, τα προϊόντα του αμερικάνικου πολιτισμού ως «αμερικανιές», να εγκαλείς τους πολιτικούς σου επειδή αντί να δέρνουν τους αξιωματούχους των ΗΠΑ που συναντούνται μαζί τους κάθονται και τους μιλάνε (αυτό λέγεται ενδοτικότητα) και τέλος, να διαμαρτύρεσαι επειδή οι αμερικάνοι προασπίζουν τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα δικά σου ή αυτών που συμπαθείς (και τα οποία έχεις σπεύσει να τα ονομάσεις «δίκαιο»). Μάλιστα από τότε που κυκλοφόρησε ευρέως ο αστικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε πει ότι «για να καμφθούν οι έλληνες πρέπει να ξεριζώσουμε τη θρησκεία τους και χτυπήσουμε τη γλώσσα τους», αισθανόμαστε ότι έχουμε ψηλώσει τουλάχιστον είκοσι πόντους – γιατί έχουμε και μια χειροπιαστή απόδειξη ότι πράγματι ασχολούνται μαζί μας. Θεωρούμε μάλιστα τον αντιαμερικανισμό κάτι σαν εθνικό καθήκον, ενώ όποιος εκφράζει τον παραμικρό σκεπτικισμό σε αυτό το λαϊκό ποτάμι της υστερίας, ισοδυναμεί με εθνικό προδότη. Γι’ αυτό παραμένει ακόμα ανεξήγητο πώς ακόμα και αυτοί που υποστήριζαν την χούντα (γνωστή και ως «αμερικανόφερτη»), είναι επίσης κατά των αμερικάνων (που την έφεραν). Από την άλλη βέβαια, ενώ όλοι πλειοδοτούν σε λεκτικές επιθέσεις ενατίον των «φονιάδων των λαών» και σχεδόν δεν κρύβουμε τη χαρά μας κάθε φορά που η Αλ Κάιντα πετυχαίνει ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην «καρδιά του αμερικάνικου κτήνους», κανείς δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάτι από τον καθαρά αμερικάνικο τρόπο ζωής του. Στην πραγματικότητα λοιπόν, ο εθνικός μας αντιαμερικανισμός, δεν είναι τίποτα παραπάνω από λεονταρισμός που μένει στα λόγια. Και περιορίζεται στο να θαυμάζουμε τον Τσάβες, τον Τσόμσκι. Και ξεχνάμε ότι τουλάχιστον οι αμερικάνοι υποψήφιοι δεν έχουν π.χ. καμμία Siemens να τους χρηματοδοτεί κρυφά, ότι οι αμερικάνικες εταιρίες θα ψάξουν σε όλο τον κόσμο να βρουν ταλέντα και να τα εντάξουν στο δυναμικό τους (αντί να προσλαμβάνουν με ρουσφέτια του κάθε βουλευτή) και ότι το ίδιο το FBI θα πάρει σιδηροδέσμιο τον Κυβερνήτη του Ιλλινοϊ Μπλγκόγιεβιτς που τον έπιασε να χρηματίζεται αντί να κρατήσει τις κασσέτες για να τον εκβιάζει στα σκοτεινά. Αντί όμως να λαμβάνουμε υπόψιν μας όλα αυτά, βολεύει περισσότερο να φανταζόμαστε συνέχεια σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν την εθνική μας υπερηφάνεια και σκοπεύουν να μας υποδουλώσουν. Έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια χώρα αυτιστική που έχει αποφασίσει να πεθάνει μέσα στις κακόγουστες αυθαίρετες μεζονέτες της, ακούγοντας Βανδή (άλλος αντιγραφέας της αμερικανίδας Madonna και αυτή) και αγωνιώντας πώς ακριβώς ο Τέως πήδηξε την Βουγιουκλάκη, 60 χρόνια πριν, ενώ γύρω μας ο κόσμος αλλάζει. Μόνο που αυτή η στάση, είναι η χειρότερη αμερικανιά από όλες. Γιατί παραπέμπει στην χειρότερη εκδοχή της: Σην ηλιθιότητα και την απομόνωση του βλάχου που πρεσβεύει η Σάρα Πέιλιν και οι όμοιοί της σε όλο τον κόσμο.

hamas_marketingΗ τηλεοπτική δήλωση ενός ηγέτη της Χαμάς, ότι «προετοιμάζονταν γι’ αυτή τη στιγμή (δηλαδή για την χερσαία επίθεση των Ισραηλινών) τα τρία τελευταία χρόνια», θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα νέο «ελευθερία ή θάνατος» που προέρχεται από κάποιον ηρωικό αγωνιστή της ελευθερίας, αν δεν περιείχε την τελευταία ανατριχιαστική διευκρίνιση (δηλαδή το «τα τελευταία τρία χρόνια»). Μια διευκρίνιση που αφαιρεί από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή τη διάσταση μιας εν θερμώ εξέγερσης και της δίνει περισσότερο τον χαρακτήρα μιας προσχεδιασμένης σύγκρουσης. Και μάλιστα μιας σύγκρουσης με δεδομένη έκβαση, αφού κανείς δεν είναι δυνατόν να πιστέψει ότι η Χαμάς, ακόμα και μέσα στην θρησκευτική της παραζάλη, πίστευε ότι μπορεί να απελευθερώσει τη Λωρίδα της Γάζας με ρουκέτες που θυμίζουν τσίμπημα κουνουπιού σε ελέφαντα. Προφανώς λοιπόν το ζητούμενο ήταν η ίδια η σύγκρουση. Γιατί μόνο η σύγκρουση δικαιώνει την ύπαρξη μιας στρατιωτικής οργάνωσης όπως η Χαμάς. Χωρίς σύγκρουση, ακυρώνεται. Γι’ αυτό και όλη η οικονομική βοήθεια, δεν πηγαίνει στη δημιουργία σχολείων (όπου τα παιδιά θα μάθαιναν κάτι χρήσιμο για να αλλάξουν τη ζωή τους), αλλά στη δημιουργία στρατοπέδων εκπαίδευσης – στα οποία κατά την δήλωση προετοιμάζονται τα τελευταία τρία χρόνια – όπου τα παιδάκια θα μάθουν πως πυροδοτούν πιο αποτελεσματικά τα εκρηκτικά που κάποιοι άλλοι, τους φοράνε στη μέση τους. Όλοι εμείς οι ανθρωπιστές και πολιτισμένοι δυτικοί, που έχουμε τοποθετήσει στο ανώτατο σημείο την ανθρώπινη ζωή (και ειδικά την ζωή των παιδιών), βλέπουμε αληθινά σοκαρισμένοι τις σκηνές φρίκης που δικαίως τροφοδοτούν την έτσι κι αλλιώς παραδοσιακή αντιπάθεια μας στο Ισραήλ. Και κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι πρώτα από όλους, οι ίδιοι οι φανατικοί Μουσουλμάνοι έχουν σε μικρή υπόληψη τη ανθρώπινη ζωή. Ίσως λοιπόν στα δικά μας αυτιά να ακούγεται παράλογο, αλλά για κάποιον που ποζάρει καμαρώνοντας με το παιδάκι του ζωσμένο εκρηκτικά, ενώ κρατάει γεμμάτο περηφάνια ένα οπλοπολυβόλο, τα παιδάκια να ειναι πιο χρήσιμα όταν είναι χτυπημένα (και οι φωτογραφίες τους κάνουν το γύρο του κόσμου, ενεργοποιώντας τον αποτροπιασμό μας στη φρίκη να βλέπεις τα σώματά τους ματωμένα) παρά όσο παίζουν χαρούμενα στην αυλή του σχολείου τους. Εξάλλου, στα καθεστώτα και στις οργανώσεις που στηρίζονται στον θρησκευτικό φανατισμό, η μόνη επένδυση είναι η τυφλή πίστη, ώστε (και καλά…) με τη βοήθεια του Θεού να νικήσουν τους άπιστους. Κατά συνέπεια, στα θεοκρατικά καθεστώτα δεν υπάρχουν παιδάκια. Υπάρχουν απλώς ανήλικοι πιστοί, έτοιμοι να θυσιαστούν, έστω και για την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Ναι, ακούγεται απάνθρωπο. Αλλά εφόσον ισχύει ότι εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει η βαρβαρότητα, τότε ισχύει και η εναλλακτική διατύπωση: Εκεί που ξεκινάει η Θεοκρατία, σταματάει ο ανθρωπισμός.

karamalisΌταν κάποιος που διατείνεται ότι είναι προθυπουργός, πιστεύει ότι θα αντιστρέψει την ξεφτίλα ενός ολόκληρου χρόνου, αλλάζοντας θέσεις στους ίδιους, ανθρώπους, προφανώς θεωρεί τον εαυτό του πολύ μάγκα και όλους τους υπόλοιπους κρετίνους. Και βέβαια μπορεί οι εθισένοι στο πολιτικό παρασκήνιο και στα «σούπα-μούπες» να μασάνε με την κοσμοϊστορική για τον μικρόκοσμό τους προοπτική ότι ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης θα γίνει υπουργός, αλλά στην πραγματικότητα όλοι ξέρουμε ότι πίσω από την νέα φουρνιά γελοιοτήτων που θα προκύψει, κρύβονται ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι: Αυτοί που χειροκροτούν την υπερψήφιση ενός προϋπολογισμού που θα αλλάξει (γιατί κατά δική τους ομολογία είναι εξωπραγματικός), αυτοί που μουρμούραγαν μισόλογα για πολιτικές ευθύνες επι τέσσερις μήνες, αυτοί που περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους σαν καλοί δημόσιοι υπάλληλοι στην κομματική επετηρίδα μέχρι να γίνουν και αυτοί υπουργοί και αυτοί που θα μας χαρίσουν άλλο ένα τρίμηνο απραξίας (μέχρι να ενημερωθούν). Όπως πίσω από όλους αυτούς, κρύβεται ένας αρχηγός που πιστεύει ότι μόλις ρίξει λίγο φρέσκα ανακυκλωμένο κρέας στην αρένα, ξαφνικά τα νούμερα θα εκτοξευθούν. Λες και δεν του έχει διδάξει τίποτα η εμπειρία των υπεύθυνων προγράμματος των καναλιών, που προφανώς αποτελούν τα πρότυπά του: Ότι δηλαδή ένα «ψόφιο» σήριαλ, σε όποια μέρα και να το βάλεις, πάλι «ψόφιο» θα είναι.

ΥΓ.: Κανονικά το κείμενο αυτό, θα έπρεπε να δημοσιευθεί στο blog με την ονομασία Politico, που ανέστησε εκ νέου ο υπογράφων με το τέλος της χρονιάς, φιλοδοξώντας να δοκιμάσει την τύχη της κοινής λογικής και της απλής παρατήρησης στην πολιτική.

Punto στο χαντακι. Χωρίς αλυσίδες γιατί κατά βάθος είναι τζιπ

Punto στο χαντακι. Χωρίς αλυσίδες γιατί κατά βάθος είναι τζιπ

Οι εξοργισμένοι οδηγοί στην τηλεόραση, που διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι με φόντο τον χιονισμένο δρόμο, αποτελούν την πιο αιώνια αντιπροσωπευτική εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας. Άνθρωποι που δεν έχουν μπει στον κόπο καν να βάλουν αλυσίδες στο αυτοκίνητό τους, καταγγέλουν έξαλλοι την «ολιγωρία του κράτους που δεν έχει αφιερώσει ένα εκχιονιστικό αποκλειστικά σε αυτούς. Δεν είναι τόσο τα νεύρα και το ύφος «η αγανάκτηση ξεχειλίζει» που μαϊμουδίζουν από ό,τι βλέπουν στην τηλεόραση. Κυρίως είναι η ενστικτώδης αποχή τους από οποιαδήποτε έννοια προσωπικής ευθύνης. Το σύνδρομο «πού είναι το εκχιονιστικό να με σώσει» στην πραγματικότητα δείχνει ανθρώπους που προτιμούν να το παίζουν θύματα παρά να μπουν στον κόπο να πάρουν την παραμικρή πρωτοβουλία. Είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός που δημιουργεί τους αγανακτισμένους «τι θα πως στα παιδιά μου» γονείς και τους «μας εξαπάτησαν στο χρηματιστήριο» μικροεπενδυτές. Δηλαδή ανθρώπους που προτιμούν να το παίζουν θύματα και να εκχωρούν την ευθύνη για την προστασία τους σε άλλους (γκρινιάζοντας μάλιστα που δεν τους προστατεύουν σωστά) παρά να μπουν στον κόπο να την αναλάβουν οι ίδιοι. Γιατί τις περισσότερες φορές, πίσω από τον καθένα που κλαψομουνιάζει για το κράτος που δεν τον φροντίζει, κρύβεται στην πραγματικότητα απλώς ένας τεμπελχανάς που βαριέται να φροτίσει μόνος του τον εαυτό του. Και που θέλει να αισθάνεται ότι το Punto του, στην πραγματικότητα είναι ένα 4Χ4. Όμως, όπως πάντα σε αυτή τη ζωή, δικαιούσαι να καταγγέλεις τον άλλο που σε αφήνει εγκλωβισμένο στο χιόνι, μόνο όταν έχεις φροντίσει πρώτα εσύ να βάλεις αλυσίδες.