Αρχείο

Θρησκεία

hamas_marketingΗ τηλεοπτική δήλωση ενός ηγέτη της Χαμάς, ότι «προετοιμάζονταν γι’ αυτή τη στιγμή (δηλαδή για την χερσαία επίθεση των Ισραηλινών) τα τρία τελευταία χρόνια», θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα νέο «ελευθερία ή θάνατος» που προέρχεται από κάποιον ηρωικό αγωνιστή της ελευθερίας, αν δεν περιείχε την τελευταία ανατριχιαστική διευκρίνιση (δηλαδή το «τα τελευταία τρία χρόνια»). Μια διευκρίνιση που αφαιρεί από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή τη διάσταση μιας εν θερμώ εξέγερσης και της δίνει περισσότερο τον χαρακτήρα μιας προσχεδιασμένης σύγκρουσης. Και μάλιστα μιας σύγκρουσης με δεδομένη έκβαση, αφού κανείς δεν είναι δυνατόν να πιστέψει ότι η Χαμάς, ακόμα και μέσα στην θρησκευτική της παραζάλη, πίστευε ότι μπορεί να απελευθερώσει τη Λωρίδα της Γάζας με ρουκέτες που θυμίζουν τσίμπημα κουνουπιού σε ελέφαντα. Προφανώς λοιπόν το ζητούμενο ήταν η ίδια η σύγκρουση. Γιατί μόνο η σύγκρουση δικαιώνει την ύπαρξη μιας στρατιωτικής οργάνωσης όπως η Χαμάς. Χωρίς σύγκρουση, ακυρώνεται. Γι’ αυτό και όλη η οικονομική βοήθεια, δεν πηγαίνει στη δημιουργία σχολείων (όπου τα παιδιά θα μάθαιναν κάτι χρήσιμο για να αλλάξουν τη ζωή τους), αλλά στη δημιουργία στρατοπέδων εκπαίδευσης – στα οποία κατά την δήλωση προετοιμάζονται τα τελευταία τρία χρόνια – όπου τα παιδάκια θα μάθουν πως πυροδοτούν πιο αποτελεσματικά τα εκρηκτικά που κάποιοι άλλοι, τους φοράνε στη μέση τους. Όλοι εμείς οι ανθρωπιστές και πολιτισμένοι δυτικοί, που έχουμε τοποθετήσει στο ανώτατο σημείο την ανθρώπινη ζωή (και ειδικά την ζωή των παιδιών), βλέπουμε αληθινά σοκαρισμένοι τις σκηνές φρίκης που δικαίως τροφοδοτούν την έτσι κι αλλιώς παραδοσιακή αντιπάθεια μας στο Ισραήλ. Και κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι πρώτα από όλους, οι ίδιοι οι φανατικοί Μουσουλμάνοι έχουν σε μικρή υπόληψη τη ανθρώπινη ζωή. Ίσως λοιπόν στα δικά μας αυτιά να ακούγεται παράλογο, αλλά για κάποιον που ποζάρει καμαρώνοντας με το παιδάκι του ζωσμένο εκρηκτικά, ενώ κρατάει γεμμάτο περηφάνια ένα οπλοπολυβόλο, τα παιδάκια να ειναι πιο χρήσιμα όταν είναι χτυπημένα (και οι φωτογραφίες τους κάνουν το γύρο του κόσμου, ενεργοποιώντας τον αποτροπιασμό μας στη φρίκη να βλέπεις τα σώματά τους ματωμένα) παρά όσο παίζουν χαρούμενα στην αυλή του σχολείου τους. Εξάλλου, στα καθεστώτα και στις οργανώσεις που στηρίζονται στον θρησκευτικό φανατισμό, η μόνη επένδυση είναι η τυφλή πίστη, ώστε (και καλά…) με τη βοήθεια του Θεού να νικήσουν τους άπιστους. Κατά συνέπεια, στα θεοκρατικά καθεστώτα δεν υπάρχουν παιδάκια. Υπάρχουν απλώς ανήλικοι πιστοί, έτοιμοι να θυσιαστούν, έστω και για την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Ναι, ακούγεται απάνθρωπο. Αλλά εφόσον ισχύει ότι εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει η βαρβαρότητα, τότε ισχύει και η εναλλακτική διατύπωση: Εκεί που ξεκινάει η Θεοκρατία, σταματάει ο ανθρωπισμός.

Advertisements

vartholomaios1Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος διαχώρησε φέτος τη θέση του. Αποφάσισε να μην σφυρίξει αδιάφορα κάνοντας τον γελωτοποιό σαν τον Κακλαμάνη, με δηλώσεις του τύπου «ασχοληθείτε με τη γέννηση του Θεανθρώπου και το Shopping και αφήστε μας ήσυχους», αλλά να αναφερθεί  στο Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του, στο θέμα των ημερών. Μίλησε λοιπόν για την «εξέγερση των νέων» και την απέδωσε «στην αδικία του παρόντος και στην αβεβαιότητα του μέλλοντος». Μόνο που εκεί ακριβώς, στη φράση για την «αβεβαιότητα του μέλλοντος» κρύβεται το κλειδί της παρεξήγησης. Ο Πατριάρχης ερμηνεύει τους νέους, όπως και οι περισσότεροι ενήλικες, με το κριτήριο της ηλικίας τους. Διότι μόνο οι ενήλικες προσδοκούν ένα «βέβαιο μέλλον». Γι’ αυτούς «βέβαιο μέλλον» σημαίνει να μην υπάρχουν δυσάρεστες εκπλήξεις και τα πράγματα να συνεχίσουν να συμβαίνουν όπως συνέβαιναν. ΝΑ ακολουθούν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους. Όταν όμως είσαι γύρω στα 15, δεν υπάρχει πιο δυσοίωνο πράγμα από το «βέβαιο μέλλον». Βέβαιο μέλλον σημαίνει να αρνείσαι τη συναρπαστική περιπέτεια που ανοίγεται μπροστά σου. Σημαίνει να αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν δημόσιος υπάλληλος. Με άλλα λόγια, να αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν ένα διάλειμμα ανάμεσα στην εφηβεία και στην συνταξιοδότηση. Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν, την προοπτική αυτού ακριβώς του «βέβαιου μέλλοντος» θέλουν να απομακρύνουν με την «εξέγερσή» τους τα παιδιά. Του μέλλοντος που τους οδηγεί αργά ή γρήγορα στον προθάλαμο ενός βουλευτή ζητώντας διορισμό, μπροστά σε έναν καναπέ να παρακολουθούν τη Νατάσσα Θεοδωρίδου να δίνει συνεντεύξεις ή μέσα σε ένα ανεξόφλητο Hyundai, μποτιλιαρισμένους στην Πατησίων να σκέφτονται ότι τους άξιζε μια καλύτερη τύχη. Ότι δεν τους αξίζει να ακούν στο ραδιόφωνο πολιτικές δηλώσεις που απευθύνονται σε κρετίνους και Κακλαμάνηδες να κάνουν τις μαζορέτες. Και για να αποφύγουν αυτό ακριβώς το ζοφερό μέλλον, εξεγείρονται. Το δικαιούνται όπως όλοι άλλωστε. Γιατί ακόμα και αν δεν τα καταφέρουν, θα θυμούνται τουλάχιστον ότι τουλάχιστον προσπάθησαν. Επίσης όπως όλοι, άλλωστε.

ufo-alphaΔεν είναι τυχαίο, ότι τρείς άνθρωποι τον τελευταίο καιρό επικαλέστηκαν τον Θεό για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: Πρώτα, ο ηγούμενος Εφραίμ. Μετά, η συμβολαιογράφος των μεταβιβάσεων του Βατοπεδίου κυρία Βουλγαράκη (εντάξει, εκείνη ως μετριοπαθής και πιθανότατα για λόγους φύλου προτίμησε την εύνοια της Παναγίας, αλλά το πνεύμα είναι το ίδιο). Και τέλος ο Αλέξης Κούγιας, ρίχνοντάς στο θέλημά Ανώτερου Οντος, τις ευθύνες για τη δολοφονία του «παραβατικού» Αλέξανδρου. Και οι τρείς στην πραγματικότητα κάνουν το ίδιο πράγμα: Υποβιβάζουν τον Θεό σε επίπεδο «δικηγόρου» που με το αδιάσειστο επιχείρημα της παρουσίασς του και μόνο στο «συμβολικό καρμικό δικαστήριο», θα τους αθωώσει. Ή τουλάχιστον θα μεσολαβήσει λέγοντας καμμιά καλή κουβέντα στους άλλους πιστούς που αποδέχονται χωρίς πολλές-πολλές ερωτήσεις, το θέλημά Του. Αφήνοντας δηλαδή να εννοηθεί, ότι όσοι αμφισβητούν τις πράξεις τους, είναι Αθεοι. Αρα αντίπαλοι του ορθού. Το παράξενο είναι όμως, ότι κανείς ευσεβής άνθρωπος που πιστεύει, δεν αντιδρά σε αυτή την προσβολή προς τον Θεό. Γιατί όταν προσπαθείς να πείσεις ότι τη στιγμή του πυροβολισμού, ένα ανώτερο χέρι παρενέβη και οδήγησε τη σφαίρα στην καρδιά του παιδιού, είναι σα να λες ότι πρόκειται για έναν προκατειλημμένο τραμπούκο που εκδικείται τους 15χρονους και βοηθάει τον «περιούσιο λαό Του», τους γοριλοειδείς μανιάτες τραμπούκους. Αν αυτό δεν τους κάνει έξαλλους, τότε ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι το ψιλο-σκέφτονται. Μόνο αν μένουν απαθείς στο κάθε λαμόγιο, που αφού έχει εξαντλήσει τα επίγεια τσατσιλίκια του για να ξελασπώσει, αρχίζει να βάζει σε ενέργεια τα μεγάλα μέσα, τότε δεν είναι απλώς ασεβείς και οι ίδιοι. Είναι κάτι χειρότερο: Συνένοχοι.

1292355

Οι μαρτυρίες όσων έχουν έρθει σε επαφή με γκουρού αιρέσεων, από αυτούς που καταλήγουν ταμπουρωμένοι με τους πιστούς τους σε κάποιο ράντσο ενώ τους πολοιορκεί το FBI, ταιριάζουν ανατριχιαστικά με τις μαρτυρίες αυτών που ήρθαν σε επαφή με τον Ηγούμενο Εφραίμ. Μιλάνε και αυτοί για έναν άνθρωπο με βαθιά, υποβλητική φωνή, με βλέμμα που θυμίζει ακτινογραφία και γενικά με μια αύρα που θυμίζει ηγέτη πνευματικής σέχτας που κάνει και κανένα θαύμα άμα έρθει στο κέφι. Δηλαδή για έναν άνθρωπο φτιαγμένο από το εκρηκτικό υλικό που κάνει τους αφελείς να προσκυνάνε. Πιθανότατα, αν δεν υπήρχε το Άγιο Όρος, να είχε καταλήξει σαν την Αθανασία του Αιγάλεω, ή σαν εκείνο τον τύπο στο Γουάκο του Τέξας, που όταν είδε ότι τον έχουν περικυκλώσει οι Ομοσπονδιακοί πράκτορες και δεν υπάρχει ελπίδα, οδήγησε τους πιστούς του σε μαζική σφαγή. Πάντως τίποτα επάνω του δεν θυμίζει αυτούς τους πράους και ασκητικούς γέροντες που λένε σοφούς χρησμούς σαν Κομφούκιοι της Ορθοδοξίας. Και που βάζουν σε σκέψεις τους προσκυνητές δείχνοντάς τους το δρόμο προς τη φώτιση και την αυτογνωσία. Η εικόνα που παρουσίασε, είναι μάλλον ενός manager που κάνει επίδειξη διαχείρησης ανθρώπινου δυναμικού και ηγετικών δεξιοτήτων, σε σεμινάριο για στελέχη. Γι’ αυτό άλλωστε είχε και τόσα στελέχη-πελάτες να καταφθάνουν στο spa που είχε δημιουργήσει στη Μονή Βατοπεδίου. Στην πραγματικότητα οι επισκέπτες του, ήταν μέλη ενός κλειστού club, όπου για να μπεις, έπρεπε να σε προτείνει κάποιος έμπιστος, που είχε προχωρήσει στην εσωτερική ιεραρχία. Και όταν προσχωρούσες στον «κλειστό κύκλο της εμπιστοσύνης», αποκτούσες την όψη ανθρώπου, που ξέρει ότι δεν μπορεί να τον αγγίξει κανείς. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις κλειστές αδελφότητες. Από τη Μαφία μέχρι τους Μασώνους και από τον Σάι Μπάμπα μέχρι την ΓΣΕΕ. Εξάλλου, αυτό είναι το νόημα της αδελφότητας: Να σε μετατρέψει με τη δύναμη των άλλων, από loser σε ισχυρό. Και να σου δώσει απαντήσεις εκεί που εσύ μέσα στη μετριότητά σου σηκώνεις τα χέρια. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, οι έλληνες New Agers κατέπλεαν μαζικά στη φάρμα του Σαί Μπάμπα στην Ινδία, . Εκδότες, αθλητές και κοσμικοί σε αδιέξοδο, από την κορυφή της κοινωνικής διατροφικής αλυσίδας έτρεχαν για μια ένεση εσωτερικότητας και υπέρβασης στο πνευματικό Ελντοράντο του Μεγάλου Δασκάλου. Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και τώρα, 10 χρόνια αργότερα, με τη μονή Βατοπεδίου και τον Εφραίμ. Η κορυφή της πολιτικής και οικονομικής πυραμίδας, κατέφευγε σε αυτόν για να τους ανοίξει τους ορίζοντες. Να υπερβούν τις αδυναμίες τους και να γίνουν κάποιοι άλλοι. Από ψιλο-καταφερτζήδες και μικρο-νταραβεριτζήδες της σύγχρονης πραγματικότητας να αναγενηθούν ως επιχειρηματίες υψηλού επιπέδου και υπεράνω νόμων. Που μάλιστα στο εξής, θα απολάμβαναν την προστασία του ηγέτη τους και θα βρίσκοταν στο απυρόβλητο. Και αυτή η βεβαιότητα τους έκανε πιο αλαζόνες από ποτέ. Πώς φαίνεται αυτό; Αρκεί να θυμηθεί κανείς το ύφος του Θόδωρου Ρουσσόπουλου τις τελευταίες μέρες της υπουργικής του θητείας.

pelekiΜε όρους κοινής λογικής, το να επικαλείσαι την Παναγία ως δικαιολογία για μια «γιγαντολαμογιά» επιπέδου συμβολαίων Βατοπεδίου, θα έπρεπε να εκλαμβάνεται ως μεγαλύτερη προσβολή στα Θεία, ακόμα και από το να δηλώνεις άθεος. Τουλάχιστον ο άθεος, παίρνει την ευθύνη επάνω του και δεν προσπαθεί να τη ρίξει αλλού – και μάλιστα σε κάποιον από τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ζητήσει ευθύνες, όπως η Παναγία. Κι όμως, οι κατά τα άλλα έτοιμοι να αντιδράσουν, να διαδηλώσουν και να καταραστούν, πιστοί, δεν άρπαξαν τα αγαπημένα τους λάβαρα για να τρέξουν να λιντσάρουν την Αικατερίνη Πελέκη, επειδή διασύρει κάτι τόσο ιερό γι’ αυτούς χωρίς καν να τηρεί τα προσχήματα! Πράγμα που αποδεικνύει, ότι το να δηλώνεις θρήσκος, είναι όπως όταν δηλώνεις ευαίσθητος. Σε βάζει στο απυρόβλητο. Και στη συνέχεια μπορείς να κάνεις τις μεγαλύτερες κτηνωδίες, χωρίς κανείς να σου βάζει χέρι, γιατί έχεις ήδη ταξινομηθεί. Και όλοι όσοι έχουν ταξινομήσει τους εαυτούς τους στην ίδια κατηγορία με εσένα (ή θα ήθελαν να τους ταξινομήσουν εκεί), θα σπεύσουν να σε υπερασπιστούν από συντεχνιακή αλληλεγγύη. Οι θρήσκοι διαδηλωτές λοιπόν, καλύπτουν τη «συνάδελφό» τους που επικαλείται την Παναγία, όπως οι γιατροί καταθέτουν υπερ όλων των συναδέλφων τους, ανεξαρτήτως του λάθους ή της αμέλειας για την οποία κατηγορούνται. Με άλλα λόγια υπερασπίζονται τη φανέλα του Χριστιανού όπως οι οπαδοί υπερασπίζονται τη φανέλα του Θρύλου. Γι’ αυτό και είναι τόσο φωνακλάδες όπως όλοι οι οπαδοί. Γιατί η φανέλα είναι η μόνη τους δύναμη. Και όπως δείχνει και η περίπτωση της Πελέκη και η τελευταία τους διαφυγή, όταν όλες οι άλλες δικαιολογίες, αποδειχθούν πέτσινες.