Archive

Κάρμα

422Παλιά, τα πράγματα ήταν απλά: Δεξιός, ήταν κάποιος που πίστευε ότι το κράτος πρέπει να επεμβαίνει όσο γίνεται λιγότερο στη λειτουργία της οικονομίας, αφήνοντάς την να αυτορυθμιστεί. Ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να παράγει πλούτο εκμεταλλευόμενη καλύτερα την αγορά και ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι εκείνος που θα ρυθμίσει τις τιμές και θα δημιουργήσει καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες. Και μετά ήρθε ο ανθρώπινος παράγοντας. Και όπως πάντα έκανε τις θεωρίες μπουρδέλο. Ο ανθρώπινος παράγοντας, έφερε μαζί του καρτέλ, τοξικά προϊόντα επενδύσεων και δεξιούς που παρακαλάνε να προσληφθούν στο δημόσιο και να τους επιδοτήσει το κράτος (όπως και όλοι οι άλλοι άλλωστε). Οι δεξιοί συνδικαλιστές υπερασπίζονται τα εργασιακά τους κεκτημένα όπως και οι σοσιαλιστές. Λένε με τον ίδιο γελοίο τρόπο ότι «μπήκαν στην πολιτική για να προσφέρουν» όταν βρίσκονται μέσα στον κύκλο της διαφθοράς και την καταγγέλουν όταν βρίσκονται απέξω όπως όλοι. Διορίζουν και ρουσφετίζουν και αυτοί για να καταφέρουν να διατηρήσουν την εκλογική τους πελατεία, όπως και οι άλλοι. Και απολαμβάνουν τα βλέμματα φθόνου των γύρω, όταν βρίσκονται μέσα στο Cayenne τους, επίσης όπως όλοι. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια δεξιά κυβέρνηση και σε μια τρόπος του λέγειν «σοσιαλιστική». Πάλι στον ανθρώπινο παράγοντα. Σε καθαρά ψυχολογικό επίπεδο, ένας δεξιός διακατέχεται από πολύ μεγαλύτερη εσωστρέφεια – το λες και κοινωνικό φόβο. Με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται πολύ πο εχθρικά. Και αυτό φέρνει μαζί του μια αγέλαστη κακία, που μας διαποτίζει όλους. Ναι, και επι ΠΑΣΟΚ καταληστεύοταν ταμεία και μετατρέποταν το δημόσιο χρήμα σε μεζονέτες. Η διαφορά είναι ότι εκείνοι ένοιωθαν την ανάγκη να κάνουν στη μεζονέτα ένα μεγάλο πάρτυ. Ενώ ένας δεξιός την θέλει σκοτεινή και κλειδωμένη. Οι μεν ήθελαν να περάσουν καλά βλέποντας και τους γύρω τους καλά, ανάμεσα σε γκόμενες με μίνι που χορεύουν ενώ οι δεξιοί, θέλουν να βλέπουν τους υπόλοιπους «στεγνωμένους» και θλιμμένους, ανάμεσα σε ηλικιωμένες κυρίες που φοράνε ακριβές τουαλέτες. Οι μεν απολαμβάνουν, οι δεν ηθικολογούν. Αρκεί να δει κανείς πόσο διαφορετικά είναι τα σκάνδαλά τους. Πόσο πιο υπόγεια και με πόσο μεγαλύτερη πλεονεξία τα κάνουν. Λες και η ζωή, είναι ένα «ματς θανάτου» στο οποίο για να περάσεις εσύ καλά, πρέπει να περνάνε άσχημα όλοι οι άλλοι. Με άλλα λόγια: Και ένας σοσιαλιστής και ένας δεξιός, μπορεί να διαθέτουν το ίδιο Cayenne στο γκαράζ τους. Μόνο που ο πρώτος θα το χρησιμοποιήσει για να πάει μια βόλτα με τη μουσική τσίτα, ενώ ο άλλος θα το ευχαριστηθεί βάζοντας τον ανασφάλιστο φιλιππινέζο να του το πλένει εξονυχιστικά κάθε πρωί.

ufo-alphaΔεν είναι τυχαίο, ότι τρείς άνθρωποι τον τελευταίο καιρό επικαλέστηκαν τον Θεό για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: Πρώτα, ο ηγούμενος Εφραίμ. Μετά, η συμβολαιογράφος των μεταβιβάσεων του Βατοπεδίου κυρία Βουλγαράκη (εντάξει, εκείνη ως μετριοπαθής και πιθανότατα για λόγους φύλου προτίμησε την εύνοια της Παναγίας, αλλά το πνεύμα είναι το ίδιο). Και τέλος ο Αλέξης Κούγιας, ρίχνοντάς στο θέλημά Ανώτερου Οντος, τις ευθύνες για τη δολοφονία του «παραβατικού» Αλέξανδρου. Και οι τρείς στην πραγματικότητα κάνουν το ίδιο πράγμα: Υποβιβάζουν τον Θεό σε επίπεδο «δικηγόρου» που με το αδιάσειστο επιχείρημα της παρουσίασς του και μόνο στο «συμβολικό καρμικό δικαστήριο», θα τους αθωώσει. Ή τουλάχιστον θα μεσολαβήσει λέγοντας καμμιά καλή κουβέντα στους άλλους πιστούς που αποδέχονται χωρίς πολλές-πολλές ερωτήσεις, το θέλημά Του. Αφήνοντας δηλαδή να εννοηθεί, ότι όσοι αμφισβητούν τις πράξεις τους, είναι Αθεοι. Αρα αντίπαλοι του ορθού. Το παράξενο είναι όμως, ότι κανείς ευσεβής άνθρωπος που πιστεύει, δεν αντιδρά σε αυτή την προσβολή προς τον Θεό. Γιατί όταν προσπαθείς να πείσεις ότι τη στιγμή του πυροβολισμού, ένα ανώτερο χέρι παρενέβη και οδήγησε τη σφαίρα στην καρδιά του παιδιού, είναι σα να λες ότι πρόκειται για έναν προκατειλημμένο τραμπούκο που εκδικείται τους 15χρονους και βοηθάει τον «περιούσιο λαό Του», τους γοριλοειδείς μανιάτες τραμπούκους. Αν αυτό δεν τους κάνει έξαλλους, τότε ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι το ψιλο-σκέφτονται. Μόνο αν μένουν απαθείς στο κάθε λαμόγιο, που αφού έχει εξαντλήσει τα επίγεια τσατσιλίκια του για να ξελασπώσει, αρχίζει να βάζει σε ενέργεια τα μεγάλα μέσα, τότε δεν είναι απλώς ασεβείς και οι ίδιοι. Είναι κάτι χειρότερο: Συνένοχοι.

Αν οι εθνικές ομάδες είναι η αντανάκλαση της χώρας που εκπροσωπούν, τότε το 1-2 από την Ελβετία, (τη χώρα που έχουμε μάθει να περιφρονούμε επειδή δεν είναι εξοικειωμένη με το μεγαλείο της χωριάτικης σαλάτας) είναι όχι απλώς φυσιολογικό, αλλά και δίκαιο. Όταν περιμένεις με αγωνία ζωής ή θανάτου έναν Χαριστέα να σκοράρει μπας και νιώσεις μια παρωδία του οργασμού του 2004, δεν σου αξίζει να πανηγυρίσεις. Γιατί δεν θα πανηγυρίσεις από χαρά, αλλά για να εξυψώσεις το μίζερο ταπεινωμένο σου, «εγώ» και να το περιφέρεις με ύφος νικητή στους δρόμους. Δεν άξιζε αυτή η χώρα να γιορτάσει. Οι επιτυχίες έρχονται από χαρούμενους ανθρώπους. Οχι από την μιζέρια και την μισαλλοδοξία που επικρατούν τώρα στην Ελλάδα. Το 2004, ήμασταν γεναιόδωροι. Ημασταν χαρούμενοι και θετικοί. Τώρα είμαστε υστερικοί. Τα γκόλ του 2004 έγιναν διαφημίσεις και τα συνθήματα έγιναν DVD. Η Εθνική ποδοσφαίρου που το 2004 τα κατάφερε γιατί βρισκόταν σε trans, μακρυά από την πραγματικότητα, τώρα έχει γίνει κομμάτι αυτής της μίζερης πραγματικότητας. Τώρα παίζει μπροστά σε κερκίδες που θυμίζουν το Guzel. Λαϊκοί celebrities, Ορθόδοξοι που διψάνε για δικαίωση, περικεφαλαιοφόροι και ψιλο-παραγοντίσκοι Β’ εθνικής, ανακάλυψαν ότι το ποδόσφαιρο είναι trendy. Και φυσικά το έφεραν στα μέτρα τους. Δηλαδή το έκαναν αποτυχημένο.

Επιτέλους, με την κρίση των τραπεζών, έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την πτώση όλων αυτών που μας υπενθύμιζαν την αποτυχία μας. Ολους αυτούς που βλέπαμε στα φανάρια μέσα στα φρεσκοπλυμμένα τους Cayenne να μιλάνε στο handsfree, με ένα ύφος ότι τίποτα δεν μπορεί να τους αγγίξει ή να τους ανησυχήσει. Ας το παραδεχτούμε: Κάπου βαθιά μέσα μας, όλοι ελπίζαμε ότι αυτή η χαώδης διαφορά με την δική μας κατάσταση, οφείλεται σε παράνομες λαμογιές και όχι στην ικανότητά τους. Δικαιολογούσαμε τη ζήλια μας με την ηθική. Και τους περιμέναμε στη γωνία. Ε, λοιπόν η ευκαιρία ήρθε. Τώρα μπορούμε να τους κράζουμε, να τους μουτζώνουμε και να τους πετάμε τομάτες, χωρίς να φαινόμαστε κομπλεξικοί. Τώρα το μίσος και η αντιπάθειά μας για αυτό που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν είχαμε γιατί μας κυνηγούσαν οι δόσεις, έχει άλλοθι: Την παγκόσμια οικονομική κρίση. Που αυτοί προκάλεσαν. Και το γεγονός ότι επιτέλους τους βλέπουμε να ιδρώνουν στρμωγμένοι σε επιτροπές, να αποκαλύπτεται ότι όλο αυτό το «ζω-σαν-σε-περιοδικό» lifestyle προέρχοταν από αέρα και κόλπα που θύμιζαν αεροπλανάκι και ο φόβος τους ότι κινδυνεόυν ανα πάσα στιγμή να τους λιντσάρει το αγριεμένο πλήθος που ζητάει τα λεφτά του, είναι μια μεγάλη απόλαυση. Τόσο μεγάλη σα να βλέπεις το GTI του «κάγκουρα» που σε προσπέρασε με σφήνες και μαρσαρίσματα πριν από μερικά μέτρα, να βρίσκεται καρφωμένο σε μια κολώνα.