Archive

Κοινή Λογική

Η προσωπική ευθύνη, είναι αυτό που μας διαχωρίζει από τα ζώα.

snapz-pro-xscreensnapz001Η αγωνία να βρεθούν κοινωνικά αίτια και να αποδοθούν γενικότερες (άρα αόριστες) ευθύνες για την δολοφονική επίθεση του μαθητή της σχολής του ΟΑΕΔ εναντίον των συμμαθητών του, είναι εμφανής. Ανάμεσα σε άλλα, λοιπόν, ακούστηκε ότι φταίει ο μιμιτισμός, το internet (!), η τηλεόραση (!!) και γενικότερα η κακούργα η κοινωνία. Με άλλα λόγια, δεκάδες πιθανοί ένοχοι, εκτός από το προφανές: Την ηλιθιότητα του ίδιου! Διότι, σύμφωνα με την politically correct υστερία που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως, η ρημάδα η προσωπική ευθύνη του καθενα απέναντι στις πράξεις του δεν είναι παράγοντας που πρέπει να θίγεται. Με αποτέλεσμα, η βλακεία να απολαμβάνει μια πρωτοφανή ασυλία. Όλοι αντιμετωπιζόμαστε σαν ανήλικοι που έχουν το ακαταλόγιστο. Από το σχολείο, που πρέπει να γίνει πιο «διασκεδαστικό» για τους μαθητές ώστε να μην κουράζονται ή αναγκαστούν να προσπαθήσουν για να καταφέρουν κάτι, μέχρι την «shopaholic» δεν μπορεί να ελέγξει την καταναλωτική της μανία επειδή φταίνε π.χ. τα κοινωνικά πρότυπα και όχι επειδή είναι «ψωνάρα». Ολοι ψάχνουν πια μια δικαιολογία για να αθωώσουν τους εαυτούς τους. Μόνο που όσο μαθαίνουμε να νιώθουμε ασφαλείς και βολικά μέσα στην ανευθυνότητα, τόσο λιγότερα κίνητρα έχουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Και τόσο πιο οργισμένοι γινόμαστε, όταν αυτός ο εαυτός δεν βρίσκει την αναγνώριση που νομίζουμε ότι του αξίζει.

quicktime-playerscreensnapz001Μέσα σε δύο μόλις μέρες από την επίθεση με το Καλάσνικωφ στους αστυνομικούς, το πρόβλημα ήδη μετατέθηκε από την ουσία του στην προσφιλή αεριτζήδικη βάση της πολιτικολογίας: Αντί δηλαδή να φρικάρουμε που μετά από πέντε χρόνια ξαναγυρίσαμε στο σημείο να περιμένουμε μια προκήρυξη (που κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει), άρχισαν να μαλιοτραβιούνται για το πόσο «α-προ-κά-λυ-πτα» ή μη καταδικάζουν τα κόμματα την τρομοκρατία, γενικά, λες και υπάρχει κάποιο «απροκαλυπτόμετρο» με όριο ασφαλείας. Το κλειδί, βρίσκεται στον τονισμό της λέξης «απροκάλυπτα». Στο πώς προφέρεται. Οι πολιτικές δηλώσεις των Κακλαμανο-καρατζαφεραίων την ημέρα των Φώτων, ήταν υπόδειγμα τέτοιου τονισμού. Θύμιζαν πεθερές που δεν θέλουν να τα βάλουν ευθέως με τη νύφη τους και αρχιζουν την μουρμούρα στο κενό, μήπως και πιάσουμε όλοι οι υπόλοιποι το μήνυμα ότι εννοούν τον Συνασπισμό. Δηλαδή, μας λένε απέξω απέξω, ότι ο Τσίπρας φταίει που δεν έσκισε το πουκάμισό του από αγανάκτηση και δεν φώναξε γονατίζοντας τρείς φορές «καταδικάζω απροκάλυπτα την τρομοκρατία», γιατί αν το είχε κάνει, δεν θα είχε εμφανιστεί ο Επαναστατικός Αγώνας. Σα να ήρθαν από άλλο πλανήτη. Σα να μην αντιλήφθηκαν ότι τον τελευταίο χρόνο, ο εκρηκτικός συνδιασμός θράσους και μειωμένων νοητικών ικανοτήτων εκ μέρους όλων των θεσμών, μας έκανε να νοσταλγούμε τη 17 Νοέμβρη! Μόνο και μόνο για να υποχρεωθούν εξαιτίας του φόβου που θα προκαλούσε η απειλητική παρουσία της, να κρατήσουν τουλάχιστον τα προσχήματα! Σε αυτό το σημείο είχαμε φτάσει. Ας πούμε μια καλή αρχή θα ήταν να μην υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Γιατί μόνο όταν θεωρείς ότι έχεις να κάνεις με ηλίθιους μπορείς να ισχυριστείς ότι η τρομοκρατία αναστήθηκε μόνο και μόνο επειδή κάποια κόμματα την καταδίκασαν μετρίως απροκάλυπτα και οχι έντονα απροκάλυπτα. Ενώ αν την καταδίκαζαν όλοι σαν μανιάτισσες μοιρολογήστρες, τότε ο τύπος με το καλάσνικωφ θα ζητούσε ταπεινά συγγνώμη για το λάθος του και θα το παρέδιδε! Sorry αλλά αυτή η προσβολή στη νοημοσύνη, είναι ικανή να βγάλει τον μικρό τρομοκράτη ακόμα και μέσα από τον πιο φιλήσυχο πολίτη.

karamalisΌταν κάποιος που διατείνεται ότι είναι προθυπουργός, πιστεύει ότι θα αντιστρέψει την ξεφτίλα ενός ολόκληρου χρόνου, αλλάζοντας θέσεις στους ίδιους, ανθρώπους, προφανώς θεωρεί τον εαυτό του πολύ μάγκα και όλους τους υπόλοιπους κρετίνους. Και βέβαια μπορεί οι εθισένοι στο πολιτικό παρασκήνιο και στα «σούπα-μούπες» να μασάνε με την κοσμοϊστορική για τον μικρόκοσμό τους προοπτική ότι ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης θα γίνει υπουργός, αλλά στην πραγματικότητα όλοι ξέρουμε ότι πίσω από την νέα φουρνιά γελοιοτήτων που θα προκύψει, κρύβονται ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι: Αυτοί που χειροκροτούν την υπερψήφιση ενός προϋπολογισμού που θα αλλάξει (γιατί κατά δική τους ομολογία είναι εξωπραγματικός), αυτοί που μουρμούραγαν μισόλογα για πολιτικές ευθύνες επι τέσσερις μήνες, αυτοί που περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους σαν καλοί δημόσιοι υπάλληλοι στην κομματική επετηρίδα μέχρι να γίνουν και αυτοί υπουργοί και αυτοί που θα μας χαρίσουν άλλο ένα τρίμηνο απραξίας (μέχρι να ενημερωθούν). Όπως πίσω από όλους αυτούς, κρύβεται ένας αρχηγός που πιστεύει ότι μόλις ρίξει λίγο φρέσκα ανακυκλωμένο κρέας στην αρένα, ξαφνικά τα νούμερα θα εκτοξευθούν. Λες και δεν του έχει διδάξει τίποτα η εμπειρία των υπεύθυνων προγράμματος των καναλιών, που προφανώς αποτελούν τα πρότυπά του: Ότι δηλαδή ένα «ψόφιο» σήριαλ, σε όποια μέρα και να το βάλεις, πάλι «ψόφιο» θα είναι.

ΥΓ.: Κανονικά το κείμενο αυτό, θα έπρεπε να δημοσιευθεί στο blog με την ονομασία Politico, που ανέστησε εκ νέου ο υπογράφων με το τέλος της χρονιάς, φιλοδοξώντας να δοκιμάσει την τύχη της κοινής λογικής και της απλής παρατήρησης στην πολιτική.

pamekentro

Μετάφραση: Ρε φίλε σου περισσεύει ένα δεκάρικο;

Ξαφνικά, το shopping μετατράπηκε σε ένα ακόμα κοινωνικό χρέος, όπως ας πούμε η αιμοδοσία ή η δενδροφύτευση. Ένας τεράστιος όγκος ενοχών, έχει αρχίσει να φορτώνεται συστηματικά στις πλάτες των πρώην καταναλωτών (νυν άφραγκων), επειδή εξαιτίας της «τσιγκουνιάς» τους, αρνούνται να φορτώσουν για άλλη μια φορά την κάρτα τους με χρήματα που ΔΕΝ έχουν, για να κάνουν το εμπόριο να κινηθεί! Λες και ξαφνικά γίναμε συνέταιροι με τους εμπόρους του κέντρου και πρέπει να ανησυχούμε επειδή δεν πατάει ψυχή. Με άλλα λόγια, η ελεύθερη αγορά, ζητάει να την βοηθήσουμε. Ναι, η ίδια ελεύθερη αγορά που ανεβοκατεβάζει όπως γουστάρει τα επιτόκια στις κάρτες. Η ίδια ελεύθερη αγορά που όταν είναι στα επάνω της δείχνει τόσο αμείληκτη και μας μιλάει «για τον νόμο του ανταγωνισμού που κάνει τους δυνατότερους να επιβιώνουν». Η ίδια ελεύθερη αγορά που έχει εφεύρει τις δημεύσεις ακινήτων και τις εισπρακτικές εταιρίες. Τώρα που στριμώχτηκε, συμπεριφέρεται σαν το Κοριτσάκι με τα σπίρτα και κάνει έκκληση στα φιλάνθρωπα αισθήματά μας. Δηλαδή οι έμποροι, ο ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος που ισχυρίζεται ότι η τιμή διαμορφώνεται από την προσφορά και τη ζήτηση, μας ζητούν να χρεωθούμε εμείς για να σωθούν εκείνοι! Να υποδυθούμε ότι όλα είναι εν αφθονία και γιορτινά, δίνοντας στο περίφημο πνεύμα των Χριστουγέννων τη θέση του επίτιμου προέδρου του εμπορικού επιμελητηρίου. Μόνο που μετά τη γιορτή, όταν η κρίση επανέλθει και οι υστερικές από τις κάρτες αρχίσουν να τηλεφωνούν για τις καθυστερημένες πληρωμές, δεν θα είναι εκεί να απαντήσουν το τηλέφωνο αυτοί. Γιατί όπως άλλωστε μας έχουν διδάξει, «μετά την απομάκρυνση από τα Χριστούγεννα (και το ταμείο), ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

assetsΕίναι απορίας άξιο πώς δεν έχουμε τολάχιστον 10 αυτοτραυματισμούς ειδικών φρουρών κάθε μέρα, δεδομένου ότι τα όπλα τους εκπυρσοκροτούν τόσο συχνά από μόνα τους. Μάλλον πρόκειται για ελατωματική παρτίδα, αλλά κανείς τους δεν διαμαρτύρεται γιατί δεν θέλουν να χαλάσουν την ατμόσφαιρα στο Σώμα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή πάλι, τα όπλα δεν εκπυρσοκροτούν επειδή έχει πρόβλημα η σκανδάλη τους, αλλά επειδή ο δείκτης του χεριού τους που την πιέζει κάνει σπασμωδικές ακούσιες κινήσεις λόγω κόπωσης των μυών που τον ελέγχουν, γιατί τις περισσότερες ώρες της ημέρας χρησιμοποιείται για σκάλισμα της μύτης. Όποια κι αν είναι η αιτία πάντως, η ηγεσία της αστυνομίας έχει φροντίσει με υπευθυνότητα και συναίσθηση ευθύνης να εκπαιδεύσει τους αστυνομικούς, ώστε μα μειωθούν όσο είναι δυνατόν οι απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό: Στις σχολές αστυνομικών, το μάθημα της σκοποβολής γίνεται όπως το μπιλιάρδο. Με καραμπόλες. Ώστε οι δυνάμεις της να είναι προετοιμασμένες για την περίπτωση που θα κληθούν να υπερασπιστούν την τιμή τους και να βρίσκουν στόχο δι εξοστρακισμού. Για τον λόγο αυτό άλλωστε χρησιμοποιούν και σφαίρες φτιαγμένες από το υλικό που φτιάχνονται οι μπάλες του μπιλιάρδου, ώστε να επιτυγχάνεται η αλλαγή πορείας της σφαίρας ευκολότερα.

cebaceb1cf81ceb1cebcceb1cebdcebbceaecf82-2Η επιστολή αυτή, δημοσιεύεται στην Athens Voice της 11ης Δεκεμβρίου και είναι το αποτέλεσμα του συνδιασμού προσεκτικής μελέτης του παραλήπτη για επαγγελματικούς λόγους με αγνή και ανόθευτη τσατίλα.

Πώς τα κατάφερες ρε πρόεδρε; Με τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με όλα τα ατού με το μέρος σου. Με ένα καλό κλίμα που άφησαν πίσω τους οι Ολυμπιακοί της Αθήνας. Και να καταλήγεις ύστερα από 5 χρόνια, σε μια κηδεία που μοιάζει με ξέσπασμα κατά της χούντας. Πόσα κιλά ανίκανος πρέπει να είσαι για να το πετύχεις αυτό;

Την Δευτέρα το βράδυ, είμαι σίγουρος ότι καθόσουν όπως όλοι μπροστά στην τηλεόραση και έβλεπες την Ελλάδα να καίγεται. Μη σου πω ότι ήσουν και ικανοποιημένος που επιτέλους κανείς δεν ανέφερε το Βατοπέδιο. Και δεν μπορούσες να συλλάβεις το αυτονόητο: Οτι όλο αυτό το σιχτίρισμα που έβλεπες, δεν συνέβαινε μόνο για τον 15χρονο. Είχε πολύ Βατοπέδιο μέσα του.

Γενικά, μου έχεις προσφέρει μέχρι τώρα μεγάλες στιγμές κωμωδίας. Είναι σπαρταριστό να βλέπεις κάποιον να νομίζει ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Εσύ νόμιζες ότι αυτό το ύφος σε κάνει να μοιάζεις σοβαρός. Στην πραγματικότητα σε έκανε να μοιάζεις με άνθρωπο που προσπαθεί να μην κλάσει.

Όλα αυτά, όμως, μέχρι το προηγούμενο Σάββατο. Μέχρι να πέσει νεκρό το παιδί ήσουν απλώς κωμικός. Τώρα είσαι επικίνδυνος. Γιατί εντάξει, είναι πάντα απολαυστικό, να βλέπεις τους ηθικολόγους να αποδεικνύονται λαμόγια και να ξεφυσάνε στριμωγμένοι με εξεταστικές επιτροπές στη γωνία. Αλλά η απόλαυση τελειώνει απότομα, όταν στην πτώση τους συμπαρασύρουν 15χρονους. Και όταν το γέλιο κόβεται ξαφνικά από κάτι τόσο τραγικό, το αποτέλεσμα είναι θυμός. Πολύς θυμός.

Μπορώ να συγχωρήσω έναν άνθρωπο μειωμένης αντίληψης, λόγω ακαταλόγιστου. Αλλά η υπομονή μου εξαντλείται, όταν αυτός, αντί να αράξει στα κυβικά του, αρχίζει τις κουτοπονηριές, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μου. Θυμίζεις πλέον μικροαπατεώνα στην Ομόνοια, που όλο αγωνία με πλευρίζει και σκαρφίζεται κομπινούλες και ψιλολαμογιές για να μου φάει καμμία μονάδα στις δημοσκοπήσεις μπας και βγάλει τη μέρα. Ο,τι και να πεις, όποιον και να συλλάβεις και ό,τι και να κάνεις, πλέον μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι δεν είναι φτιαχτό. Γιατί ξέρω ότι το κάνεις έχοντας στο μυαλό σου την επικοινωνία. Άρα είναι εκ προοιμίου βλακώδες.

Αφού, λοιπόν, κατάφερες να κάνεις και εμένα που δεν είμαι ο τυπικός εξαρχειώτης και γενικά δεν μασάω με την αντιεξουσιαστική ρητορική, να θέλω να πάρω μολότωφ και να νοσταλγώ την 17 Νοέμβρη, μπράβο σου. Γιατί τώρα κατάλαβα ποιά είναι η χειρότερη «κρατική καταστολή»: Η καταστολή της κοινής λογικής.

Εσύ με έκανες έτσι τούρμπο. Κατέβασες όλο το σύστημα στο σημείο μηδέν. Στην βασική κόντρα μεταξύ κοινής λογικής εναντίον αφασίας». Στο «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω». Το επείγον τώρα, είναι να επιβιώσει η κοινή λογική με κάθε κόστος. Για να ζήσουμε σε μια χώρα όπου εμπιστευόμαστε ξανά στοιχειωδώς τις εισαγγελικές έρευνες. Με ένα πρωθυπουργό έστω και ελάχιστα μάγκα ώστε να λέει και κανένα «sorry ρε παιδιά, μου ξέφυγε, την άλλη φορά θα ξέρω», αντί να κοιτάζει την AGB των δημοσκοπήσεων λες και είναι παρουσιάστρια μεσημεριανής ζώνης. Ή ακόμα χειρότερα: λες και είναι κομπλεξικός προέφηβος που αγωνιά μήπως κάποιος περάσει το high score του στο ηλεκτρονικό της γειτονιάς.

Δεν πα’ να βάζεις όσο θέλεις το τσίρκο σου να επαναλαμβάνει από το πρωί μέχρι το βράδυ το mantra «δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη»; Το να λες ότι δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν την εξαφανίζει. Άσε που αυτό δεν θα το πεις εσύ. Είναι δουλειά άλλων. Δεν αποφασίζει ο αμυντικός που έκανε χέρι, αν ήταν ακούσιο. Το αποφασίζει ο διαιτητής. Και αν ο διαιτητής αρχίσει τα «μα-μου», τότε κατεβαίνουν οι κερκίδες στο γήπεδο και καταλήγουμε πρώτο θέμα στο BBC.

Νομίζεις ότι θα τα βγάλεις πέρα μόνο με το επικοινωνιακό κομμάτι γιατί είσαι πολύ δειλός για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Όμως, όποιος σπέρνει επικοινωνία, θερίζει θύελλες. Η τακτική της κότας της λειράτης, δεν πιάνει πάντα. Τώρα λοιπόν που καίγεται το Κορδελιό, κάτσε εσύ σε μια γωνίτσα και μουρμούρα μονότονα, σαν μάντρα, «δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη». Ούτως ή άλλως, κανένας δεν σε ακούει εδώ και καιρό.

Άσε που με την υστερία που σας έχει πιάσει με την «πολιτική ευθύνη» τείνει να γίνει ακόμα πιο γελοία. Σε λίγο θα γίνεται ένα μικροτρακάρισμα και την ώρα που οι οδηγοί θα βγαίνουν να δουν τη ζημιά, θα πετιέται από μια γωνία ο Αντώναρος, σοβαρός σοβαρός για να διευκρινίσει ότι «η κυβέρνηση δεν έχει πολιτική ευθύνη για το τρακάρισμα».

Όμως η πολιτική ευθύνη, είναι όπως το κλάσιμο σε δημόσιο χώρο. Αυτός που λέει πρώτος «δεν το έκανα εγώ», είναι αυτός που το έχει κάνει και προσπαθεί να ξεκαρφωθεί. Σε μετάφραση το «δεν έχουμε πολιτική ευθύνη, σημαίνει «Μη, μη, σας παρακαλούμε, μη μας αποδοκιμάσετε στις δημοσκοπήσεις. Δεν σας νοιάζει αν θα καεί το σύμπαν. Σας νοιάζει να μην μουτζουρωθείτε από τα αποκαϊδια και αυτό φανεί στις δημοσκοπήσεις. Ε, λοιπόν, σας έχω νέα: Φαίνεται.

Αλλά τότε βρε άνθρωπε, γιατί φαγώθηκες να γίνεις πρωθυπουργός, αφού δεν θέλεις να κάνεις τίποτα από τα στοιχειώδη πράγματα που κάνει ένας πρωθυπουργός; Είναι σα να θέλει κάποιος να γίνει χειρουργός και να μην αντέχει το αίμα. Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν έχει ταλέντο ο καθένας. Μήπως έγινες πρωθυπουργός για να μας δείξεις ότι μπορείς; Ωραία, μπορείς. Έγινες. Τώρα τρέχα σβήστα όπως τα έκανες. Γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, εσύ τα έκανες.

Τους έχεις μάθει να λένε ότι αυτό που έγινε το Σάββατο, με τον πρώην Λοκατζή ήταν ένα «τυχαίο αιματηρό συμβάν». Έλα που δεν είναι έτσι! Δεν είναι τυχαίο συμβάν. Αυτός ο Λοκατζής πυροβόλησε όχι γιατί είναι ευέξαπτος. Υπάρχουν κι άλλοι ευέξαπτοι. Αλλά τώρα ο ευέξαπτος ξέρει ότι θα μείνει ατιμώρητος. Και γι’ αυτό sorry, αλλά ευθύνεσαι εσύ. Αυτό είναι η πολιτική ευθύνη που λέγαμε.

Όταν λοιπόν λένε για τη «βία της εξουσίας» μην το παρεξηγείς. Δεν εννοούν ότι πήρες ένα όπλο και άρχισες να πυροβολείς. Ούτε σου λένε ότι έπρεπε να αφήσεις το Grand Theft Auto που έπαιζες και να τρέξεις από τη Ραφήνα στα Εξάρχεια, να συγκρατήσεις τον οπλόκαυλο αυτοπροσώπως. Φταίς, διότι του έχεις στείλει εδώ και πάρα πολύ καιρό το εξής μήνυμα: «Θα μείνεις ατιμώρητος. Θα τα κανονίσουμε, θα το κάνουμε το νταραβέρι και τελικά θα ξελασπώσεις όπως όλα τα δικά μας παιδιά και δεν θα ανοίξει μύτη». Με τι του έστειλες το μήνυμα; Με τον Ρουσσόπουλο, με τις υποκλοπές, με την Siemens, με τα ομόλογα, με τις πυρκαγιές κτλ.

Μετά είναι και το άλλο: Έβαλες όλο αυτό το τσίρκο από τους ανεκδιήγητους, να κάνουν υπαινιγμούς για τα άλλα κόμματα, ότι εκμεταλλεύονται την κατάσταση εναντίον της κυβέρνησης. Μα αν η κυβέρνηση είναι τόσο ευάλωτη, ώστε ένας ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί να την φέρει σε αυτή τη θέση, τότε είναι εκ προοιμίου άχρηστη! Ή μάλλον δεν είναι καν κυβέρνηση. Είναι μαμόθρεφτα που τρέχουν στη δασκάλα (δηλαδή στους ψηφοφόρους) για να πουν κλαίγοντας «κυρία, κυρία, τα άλλα παιδάκια με πειράζουν!» Δηλαδή, έχεις επιπλέον και το θράσος να διαμαρτύρεσαι, επειδή τα άλλα κόμματα δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς αλλά σε ενοχλούν επειδή κάνουν θόρυβο! Τι μας λες; Φυσικά και θα ξεσηκώσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον κόσμο. Πολύ καλά θα κάνει. Δουλειά του είναι! Δουλειά δική σου, είναι να μην του δίνεις αιτίες να τον ξεσηκώσει.

Επίσης, για να το ξεκαθαρίζουμε: Μόνο πέντε λεπτά για να πεις ότι το «ατυχές γεγονός» γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, δεν είναι διάγγελμα. Μόνο πέντε λεπτά μπήκες στον κόπο να αφιερώσεις; Και μάλιστα με το γνωστό copy-paste κείμενο που δείχνει ότι το μόνο που σε ενδαφέρει είναι να πεις ότι δεν φταίς; Οπότε, σύμφωνα με τη λογική σου, το να εντοπίζεις κάτι που πάει στραβά, είναι πολιτική εκμετάλλευση; Για να είσαι ικανοποιημένος, έπρεπε να σας αντιμετωπίζουμε σαν ανήλικα που έχουν το ακαταλόγιστο; Να λέμε όλοι «δεν πειράζει, κάντε όσες ηλιθιότητας θέλετε κι εμείς δεν θα το πούμε πουθενά, οπότε θα είναι σα να μην τις έχετε κάνει»; Μα έτσι, κι εγώ κάνω τον πρωθυπουργό. Δεν είναι δύσκολο.

Και μην πιστεύεις όλα όσα ακούς για το πόσο χαμηλή εκτίμηση δείχνουμε για τους πολιτικούς και εξαφανίζεσαι για να μην θυμόμαστε ότι είσαι πολιτικός. Σου έχω άσχημα νέα: Μπορεί να μη δίνουμε σημασία, αλλά όλοι έχουμε καταλάβει ότι εκφωνείς τον ίδιο λόγο εδώ και 5 χρόνια. Βλέπεις μόνο ένας πολιτικός που δεν ασχολείται με την πολιτική, είναι ικανός να οδηγήσει όλους τους μη πολιτικούς να ασχοληθούν ξανά με αυτή

Α, μια που το έφερε η κουβέντα: Πες σε αυτούς τους τεμπέληδες που κάνουν copy-paste τους λόγους σου, να βγάλουν επειγόντως τις λέξεις «αποφασιστικότητα» και «υπευθυνότητα», που λες πάντα εκεί κάπου στην τρίτη παράγραφο. Βγάλτες πιά ή βάλε τον Εφραίμ να σου βρει τίποτα πιασάρικο με τον Θεό. Γιατί σου υπόσχομαι ότι στο εξής κάθε φορά που θα τις ακούμε θα καίμε και ένα κάδο. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί πια ούτε η χριστοπαναγία, ούτε η μούτζα μας βοηθάει να ξεσπάσουμε. Οπως βλέπεις, μας έριξες στα σκληρά.

Είναι τα δεύτερα κατά σειρά Χριστούγεννα που μας στερείς. Ούτε πέρσυ μπορέσαμε να τα χαρούμε, γιατί είχαμε τον άλλον που πήδηξε από το παράθυρο. Φέτος πάλι είναι αδύνατον να χαρείς με οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο γιατί υπάρχει ένας νεκρός 15χρονος. Αυτό είναι το θέμα, όχι ότι κάηκε το «ψηλότερο δέντρο». Μπορεί να εκπλήσσεσαι, αλλά κανένας δεν ένιωθε περήφανος επειδή είχαμε το ψηλότερο δέντρο στην Ευρώπη. Ίσως μόνο οι Ράμπο φίλοι σου.

Για να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Δεν φοβάμαι τους κουκουλοφόρους. Εσένα φοβάμαι. Οπότε μην μου εμφανίζεσαι ως απάντηση στο χάος. Εσύ είσαι το χάος.

Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2008
Νίκος Ζαχαριάδης

kougias1Πρέπει να είσαι μεγάλος ξεφτίλας για να εκστομίζεις τη φράση «… αν τελικά έπρεπε να χαθεί αυτό το παιδί, θα το κρίνει η δικαιοσύνη», (όπως ο Αλέξης Κούγιας σήμερα), γιατί αυτό σημαίνει ότι θεωρείς πως οι οι άνθρωποι με «παραβατικές» συμπεριφορές (κατά τη γνώμη σου), μπορεί να πρέπει να εκτελεστούν. Και εγώ λοιπόν επιχειρώ μια ακριβή παράφραση και αναπαραγωγή της επιχειρηματολογίας του απολογητικού υπομνήματος που συνέταξε ο Αλέξης Κούγιας για τον πελάτη του, τον ειδικό φρουρό που σκότωσε τον 15χρονο, κάνοντας εκτενή αναφορά στη δική του παραβατικότητα και σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις του. Αν τελικά έπρεπε να χαθεί η αξιοπρέπεια αυτού του δικηγόρου, θα το κρίνει η δικαιοσύνη. Γιατί ο καλύτερος τρόπος να γελοιοποιήσεις κάποιον, είναι να χρησιμοποιήσεις τα δικά του ηθικολογικά όπλα. Προσοχή: Πριν διαβάσετε το παρακάτω κείμενο, πρέπει να έχετε διαβάσει το αυθεντικό απολογητικό υπόμνημα που συνέταξε ο Αλέξης Κούγιας για λογαριασμό του δολοφόνου ειδικού φρουρού εδώ

«Ο 50χρονος δικηγόρος και η παρέα του, πριν συντάξει το υπόμνημα του κατηγορουμένου ειδικού φρουρού, το οποίο θα επιτίθετο στη μνήμη του νεκρού 15χρονου, είχε πάει στο γήπεδο των Ιωαννίνων, στον αγώνα Ιωαννίνων-Βέρροιας, όπου συνεπλάκη με τον Διευθύνοντα σύμβουλο της Βέρροιας κ Γ. Ζαγοραίο ανταλάσσοντας ταυτόχρονα ύβρεις πεζοδρομίου όπως «αδερφή» κοκ. Παλαιότερα δε, είχε κατεβάσει το παντελόνι διαιτητή, ενώ πασίγνωστη είναι η δήλωσή του «τους διαιτητές ή τους πληρώνεις ή τους δέρνεις και εγώ δεν έχω πληρώσει ποτέ διαιτητή
Άλλωστε έχουμε πληροφορηθεί ότι οι δικηγόροι αυτοί, ενώ κατοικούν στο Κολωνάκι και δηλώνουν παραδείγμα οικογενειάρχη, συνηθίζουν να συχνάζουν στα σπίτια των πρώην συζύγων τους όπου προκαλούν επεισόδια, σε εκπομπές καναλιών χαμηλοτάτου επιπέδου και σε νυχτερινά κέντρα της Μυκόνου που σύμφωνα με τα λεγόμενά τους είναι γεμμάτη ναρκωτικά και χυδαίους ομοφυλόφυλους, και τα οποία επιλέγουν ως χώρο διασκέδασης, μην επιδεικνύοντας την αναμενόμενη συμπεριφορά και προσωπικότητα ενός αξιοπρεπούς δικηγόρου… Ο κ Κούγιας είχε αποβληθεί από τον δικηγορικό σύλλογο και έχει χειροδικήσει πολλάκις σε γνωστούς συμπολίτες μας, γεγονός που αποτυπώνει μια αποκλίνουσα συμπεριφορά
Βλέποντας σε απόσταση 10-15 μέτρων τον γνωστό δικηγόρο και τους ομοίους του μοντελοπνίχτες, μην μπορώντας να αναχαιτίσουμε την επιθετική τους πορεία προς τις γκόμενές μας και σε κατάσταση φόβου για την ίδια μας τη ζωή, λόγω του γνωστού αντικοινωνικού παρελθόντος του, κινηθήκαμε να φύγουμε στρέφοντας την πλάτη μας προς το μέρος τους. Ταυτόχρονα, προκειμένου να διασφαλίσουμε τη διαφυγή μας, όντας ταραγμένοι και φοβισμένοι, αφού ο δικηγόρος συνέχισε να προβλέπει το πόρισμα της βαλλιστικής, παρά την εκτόξευση προσβολών ξεφτίλας-διασυρμού προς το άτομό του, άνοιξα το υπηρεσιακό μου laptop και, από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης άρχισα να γράφω για το γεγονός ότι είναι τόσο ξεφτίλας που συνέχισε να παραμένει με μια σύζυγο που τον έφτυνε (σύμφωνα με την εξώδικο αγωγή του εναντίον της), για το γεγονός ότι την έστηνε έξω από το σπίτι της, μπορεί και για το γεγονός της χειροδικίας εναντίον του Λάκη Λαζόπουλου για το οποίο δεν είμαι σίγουρος αλλά μου το υπενθύμισαν οι πάντες.
Δεν θα προέβαινα ποτέ σε μια τέτοια ακραία ενέργεια, δηλαδή στη χρήση του computer μου για να επισημάνω ότι και τα παιδιά του κ Κούγια ως παιδιά διαλυμένης οικογένειας που συχνάζουν στη Μύκονο συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά της παραβατικότητας και τους αξίζει επίθεση από ειδικό αστυνομικό φρουρό, δεδομένου ότι είμαι κι εγώ πατέρας ενός ανήλικου παιδιού… Θέλω να επαναλάβω ότι ο ισχυρισμός μου ότι δεν αντελήφθην την προσβολή του δικηγόρου από το δημοσίευμα αυτό και άρα δεν υπήρχε καμία πρόθεση να τον πλήξω, αφού είχα ήδη προειδοποιητικά γράψει για το γνωστό άλμα του πάνω από την μάντρα, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν ενημέρωσα σχετικά κανέναν, αλλά έφυγα επειδή ακριβώς θεώρησα ότι δεν έχει συμβεί κάτι περισσότερο, πράγμα που επιβεβαιωνουν και οι καταθέσεις των συναδέλφων μου στην εφημερίδα».