Αρχείο

Σοβαρολογίες

hamas_marketingΗ τηλεοπτική δήλωση ενός ηγέτη της Χαμάς, ότι «προετοιμάζονταν γι’ αυτή τη στιγμή (δηλαδή για την χερσαία επίθεση των Ισραηλινών) τα τρία τελευταία χρόνια», θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα νέο «ελευθερία ή θάνατος» που προέρχεται από κάποιον ηρωικό αγωνιστή της ελευθερίας, αν δεν περιείχε την τελευταία ανατριχιαστική διευκρίνιση (δηλαδή το «τα τελευταία τρία χρόνια»). Μια διευκρίνιση που αφαιρεί από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή τη διάσταση μιας εν θερμώ εξέγερσης και της δίνει περισσότερο τον χαρακτήρα μιας προσχεδιασμένης σύγκρουσης. Και μάλιστα μιας σύγκρουσης με δεδομένη έκβαση, αφού κανείς δεν είναι δυνατόν να πιστέψει ότι η Χαμάς, ακόμα και μέσα στην θρησκευτική της παραζάλη, πίστευε ότι μπορεί να απελευθερώσει τη Λωρίδα της Γάζας με ρουκέτες που θυμίζουν τσίμπημα κουνουπιού σε ελέφαντα. Προφανώς λοιπόν το ζητούμενο ήταν η ίδια η σύγκρουση. Γιατί μόνο η σύγκρουση δικαιώνει την ύπαρξη μιας στρατιωτικής οργάνωσης όπως η Χαμάς. Χωρίς σύγκρουση, ακυρώνεται. Γι’ αυτό και όλη η οικονομική βοήθεια, δεν πηγαίνει στη δημιουργία σχολείων (όπου τα παιδιά θα μάθαιναν κάτι χρήσιμο για να αλλάξουν τη ζωή τους), αλλά στη δημιουργία στρατοπέδων εκπαίδευσης – στα οποία κατά την δήλωση προετοιμάζονται τα τελευταία τρία χρόνια – όπου τα παιδάκια θα μάθουν πως πυροδοτούν πιο αποτελεσματικά τα εκρηκτικά που κάποιοι άλλοι, τους φοράνε στη μέση τους. Όλοι εμείς οι ανθρωπιστές και πολιτισμένοι δυτικοί, που έχουμε τοποθετήσει στο ανώτατο σημείο την ανθρώπινη ζωή (και ειδικά την ζωή των παιδιών), βλέπουμε αληθινά σοκαρισμένοι τις σκηνές φρίκης που δικαίως τροφοδοτούν την έτσι κι αλλιώς παραδοσιακή αντιπάθεια μας στο Ισραήλ. Και κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι πρώτα από όλους, οι ίδιοι οι φανατικοί Μουσουλμάνοι έχουν σε μικρή υπόληψη τη ανθρώπινη ζωή. Ίσως λοιπόν στα δικά μας αυτιά να ακούγεται παράλογο, αλλά για κάποιον που ποζάρει καμαρώνοντας με το παιδάκι του ζωσμένο εκρηκτικά, ενώ κρατάει γεμμάτο περηφάνια ένα οπλοπολυβόλο, τα παιδάκια να ειναι πιο χρήσιμα όταν είναι χτυπημένα (και οι φωτογραφίες τους κάνουν το γύρο του κόσμου, ενεργοποιώντας τον αποτροπιασμό μας στη φρίκη να βλέπεις τα σώματά τους ματωμένα) παρά όσο παίζουν χαρούμενα στην αυλή του σχολείου τους. Εξάλλου, στα καθεστώτα και στις οργανώσεις που στηρίζονται στον θρησκευτικό φανατισμό, η μόνη επένδυση είναι η τυφλή πίστη, ώστε (και καλά…) με τη βοήθεια του Θεού να νικήσουν τους άπιστους. Κατά συνέπεια, στα θεοκρατικά καθεστώτα δεν υπάρχουν παιδάκια. Υπάρχουν απλώς ανήλικοι πιστοί, έτοιμοι να θυσιαστούν, έστω και για την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Ναι, ακούγεται απάνθρωπο. Αλλά εφόσον ισχύει ότι εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει η βαρβαρότητα, τότε ισχύει και η εναλλακτική διατύπωση: Εκεί που ξεκινάει η Θεοκρατία, σταματάει ο ανθρωπισμός.

Advertisements

pasi_filthy_rich2Το status που έδινε τις προηγούμενες χρονιές η συσσώρευση αγαθών και η επίδειξή τους, μοιάζει με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης να ξεθωριάζει. Ήδη, δύο-τρία χρόνια πριν, βλέπαμε τον Bill Gates να μοιράζει πάνω από τη μισή του περιουσία σε ένα project που για τους κακόπιστους ονομάζοταν «Σωτηρία της Ψυχής» και για τους καλόπιστους απλώς «φιλανθρωπία» ενός ανθρώπου που ανακάλυψε ότι δεν έχει νόημα να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, όταν ο κόσμος αυτός είναι σε κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας. Όμως ήταν φέτος το καλοκαίρι, που το μεγάλο αφεντικό της Ferrari, ο Ερρίκο Μπριατόρε, καθώς αποβιβάζοταν σε μια παραλία με το «απειρόμετρο» φουσκωτό του, την ξανθιά γκόμενα και τους παρατρεχάμενούς του, προπηλακίστηκε αγρίως από τους λουόμενους. Αφορμή ήταν η πρόθεσή του να απαλωτριώσει ένα ταβερνάκι στην παραλία και να το μετατρέψει σε ένα ακόμη πολυτελές Ν’ammos για εκείνον και τους όμοιούς του. Και αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν η πρώτη απροκάλυπτη κίνηση εναντίον της επιδεικτικής και κυρίως, βάρβαρης επέλασης του πλούτου που είχε καταλάβει πλέον τα πάντα: Από τα περιοδικά μέχρι τις παραλίες και από τις ομάδες ποδοσφαίρου μέχρι τις κυβερνήσεις. Βυθίζοντάς τα σε μια παχυλή και ρευστή παρακμή «πλοτίλας» και καπνού πούρου. Οι Ιταλοί, σε αντίθεση με τους έλληνες νησιώτες, είπαν με τον τρόπο τους «άντε γαμήσου κι εσύ και τα θορυβογενή φιγουρατζίδικα παιχνίδια σου, πήγαινε να παίξεις στα μέρη που έχεις ήδη καταστρέψει». Διότι, οι νεόπλουτοι με την βλαχιά που σέρνουν μαζί τους, ήδη έχουν αρκετές κλειστές «αποικίες». Μέρη που έχουν καταστρέψει και που δεν θα είναι ποτέ πια όπως ήταν. Γιατί μαζί με τα σκάφη, εμφανίζονται πάντα τα πολυτελή καταστήματα, οι μπράβοι, οι βίζιτες και οι πολιτικοί και λερώνουν τα πάντα σαν πετρελαιοκηλίδα. Αυτή τη δυσαρέσκεια συσσωρεύοταν σιγά σιγά σε όλο τον πλανήτη. Αφορούσε στην κοινωνική αναισθησία και την αισθητική γενοκτονία που διαπράτει η φυλή των Cayenne, των πούρων και των μοντέλων με τα φουσκωμένα χείλια και τα ακριβά τακούνια στα πλακόστρωτα. Και μετά ήρθε το κράχ. Με αποτέλεσμα να συντελεστεί ένα μαζικό ξύπνημα. Ο πλούτος, έχασε ακόμα και αυτή την επίφαση γυαλάδας που του είχε απομείνει. Είδαμε την κακομοίρικη πλευρά του. Και σε αυτό το παγκόσμιο ctrl+alt delete αξιών, κατρακύλισε πολλές θέσεις πιο κάτω. Τώρα που η μεσαία τάξη παλεύει για την επιβίωσή της, χάνοντας την επίπλαστη ευδαιμονία της πιστωτικής κάρτας και του αέναου δανεισμού, οι πλούσιοι (που πια δεν είναι τόσο πλούσιοι), καλούνται να επιδείξουν τα άλλα προτερήματά τους πέρα από τα ακριβά σπίτια και τα valentino που πια δεν εντυπωσιάζουν κανέναν. Καλούνται να επιδείξουν την μόρφωσή τους, την αλληλεγγύη τους και κυρίως την προσαρμοστικότητά τους σε μια νέα κλίμακα αξιών, όπου οι απλές απολαύσεις ξαναγίνονται πιο σημαντικές από τα 100μετρα σκάφη και η πολιτική γίνεται πιο σημαντική από τις επιχειρηματικοπολιτικές αλαξοκωλιές. Τώρα πιά, η «απόβαση» του κάθε Ερίκο Μπριατόρε στην ήσυχη παραλία, δεν γίνεται αποδεκτή και δεν εντυπωσιάζει ούτε από τους ομοίους του. Ερμηνεύεται σαν μια ηλίθια επίδειξη εκτός τόπου και χρόνου, που κυμαίνεται ανάμεσα στο γραφικό και το εκνευριστικό. Και όλοι τον κοιτάζουν με ελαφρό οίκτο, σα να τον ρωτάνε: «Τόσα χρόνια στο ρετιρέ αυτής της ζωής, το μόνο που κατάφερες να γίνεις είναι συνοδός ηλίθιων ξανθιών και φίλος διεφθαρμένων πολιτικών ρε κακομοίρη;»

18Δεν κοστίζει τίποτα να θρηνείς για τα παιδιά της Παλαιστίνης, όσο αυτά είναι σε απόσταση ασφαλείας. Πρόκειται άλλωστε για μια παράδοση, που ξαφνικά εξαφανίζει κάθε ψύχραιμη σκέψη, από κάθε κατηγορία πληθυσμού, που μάλιστα κατά τα άλλα φροντίζουν να διατηρήσουν την ψυχραινία και τον ορθολογισμό τους. Κατ’ αρχήν, οι νοικοκυραίοι τηλεθεατές, που εξοργίζονται με οποιαδήποτε ένδειξη διασάλευσης της τάξης από τα «κωλόπαιδα», δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στηρίξουν ολόψυχα και να δικαιολογήσουν τις ρουκέτες, όταν προέρχονται από απελευθερωτικά κινήματα, όσο αυτά βρίσκονται μακριά από τις βιτρίνες τους και τα αυτοκίνητά τους. Όσοι κόπτονται για την τραγωδία των παιδιών που σκοτώνονται από τις βόμβες, είναι έτοιμοι να τα πετάξουν στη θάλασσα, όταν αυτά τα ίδια παιδιά, έρθουν στην Ελλάδα και κάποια μέρα φτάσουν στο σημείο να γίνου σημαιοφόροι στις παρελάσεις. Οι διεθνιστές, που πάντα μιλάνε για την αδελφοσύνη των λαών που πέφτουν θύματα των ηγεσιών τους, ξεχνάνε πλήρως τις αρχές τους, όταν ο ένας λαός είναι οι Ισραηλινοί και ο άλλος οι Παλαιστίνιοι. Τότε δηλαδή, δεν πρόκειται για δύο λαούς που οι ηγεσίες τους τους οδηγούν σε αιματοκύλισμα, αλλά για ένα έθνος αιμοβόρων Εβραίων που οφείλουν να δέχονται ρουκέτες αδιαμαρτύρητα και για ένα έθνος αθώων φανατικών μουσουλμάνων, που οι ηγεσία της οργάνωσής τους δεν δείχνει την περιφρόνησή της προς τα παιδιά, εγκαθιστώντας τις πολεμικές της βάσεις ανάμεσά τους. Οι εθνόκαυλοι υμνητές της ελληνοχριστιανικότητας πάλι, που κατά τα άλλα θεωρούν μέγιστη εθνική ταπείνωση το γεγονός ότι δεν επιτεθήκαμε στην Τουρκία, τότε με τα Ίμια, ξαφνικά, βγάζουν την τρυφερή αντιπολεμική πλευρά τους στην επφάνεια και καταδικάζουν μετά βδελυγμίας τα πολεμικά αντίποινα, μόνο σε περίπτωση που αυτά προέρχονται από το Ισραήλ. Τα «πληγωμένα ελαφάκια» της αριστεράς πάλι, που επιδίδονται δικαίως σε έναν ουρανομήκη θρήνο για τη βία και το αιματοκύλισμα, θυμούνται τον πολιτικό τους ορθολογισμό, όταν η Χαμάς και η Φαταχ ανταλάσσουν ματαξύ τους πυρά και στη μέση σκοτώνονται πάλι τα ίδια παιδάκια της Παλαιστίνης. Και τέλος ο ευαίσθητος Δήμαρχος Αθηναίων, που ακυρώνει τις συναυλίες ως ένειξη συμπαράστασης στον «δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό», είναι ο ίδιος που έβαλε τα ΜΑΤ να φυλάνε το δέντρο του, μην τυχόν και δεν ξεχάσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται τον θάνατο του 15χρονου Αλέξη. Ας μην παριστάνουμε λοιπόν τους ευαίσθητους ξαφνικά με την τραγωδία στη Μέση Ανατολή. Ή τέλος πάντων, ας μην παριστάνουμε τους ευαίσθητους με τόση θεατρική ομοφωνία. Γιατί για ένα λαό που είναι τόσο διπρόσωπος ώστε από τη μια να είναι περήφανος για την «εφεύρεση» της Δημοκρατίας και από την άλλη να πουλάει την ψήφο του σε αυτόν που του δίνει τρία ψωροχιλιάρικα επίδομα πυρόπληκτου, αυτό είναι όχι μόνο ύποπτο, αλλά και προσβλητικό. Και για τα παλαιστινάκια αλλά και για τα εβραιάκια. Που βρίσκονται αμφότερα χωρίς να φταίνε, στην κόλαση που η ηγεσία κάθε λαού, έφτιαξε για εκείνον.

Ύφος λιμοκοντόρου

Ύφος λιμοκοντόρου

Μια πολιτική σταχτοπούτα, που για πρώτη φορά στη ζωή της βλέπει να τον αντιμετωπίζουν με σεβασμό λόγω του χαρτοφυλακίου του, είναι αδύνατον να μην πέσει με τα μούτρα στην απόλαυση αυτή. Κυρίως γιατί δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει. Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να χάσει τη θέση του Υπουργού. Και τότε θα ξαναγίνει ένας κοινός άνθρωπος που κανένας μετρ δεν υποκλίνεται μπροστά του, κανένα πρώτο τραπέζι δεν θα τον περιμένει στα μπουζούκια και κανείς δεν θα του δίνει σημασία όταν πηγαίνει στο γήπεδο. Ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης λοιπόν, ενσαρκώνει το αρχέτυπο του νεόπλουτου στην πολιτική. Πρόκειται δηλαδή για μια τυπική περίπτωση ετερόφωτου που τον «φοράει» ο θώκος του, αντί να τον φοράει εκείνος τον θώκο του. Και όταν είσαι «λιγος» για τη θέση σου, το κακό δεν είναι ότι φαίνεται στους άλλους. Το χειρότερο είναι ότι το διαισθάνεσαι πρώτος εσύ. Με αποτέλεσμα να ζεις μόνιμα σε ένα καθεστώς κρυφού πανικού, ότι θα σε καταλάβουν. Και ο πανικός ως γνωστόν, γεννά την ώρα που πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, τις πιο κακομοίρικες δικαιολογίες.

cebaceb1cf81ceb1cebcceb1cebdcebbceaecf82-2Η επιστολή αυτή, δημοσιεύεται στην Athens Voice της 11ης Δεκεμβρίου και είναι το αποτέλεσμα του συνδιασμού προσεκτικής μελέτης του παραλήπτη για επαγγελματικούς λόγους με αγνή και ανόθευτη τσατίλα.

Πώς τα κατάφερες ρε πρόεδρε; Με τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με όλα τα ατού με το μέρος σου. Με ένα καλό κλίμα που άφησαν πίσω τους οι Ολυμπιακοί της Αθήνας. Και να καταλήγεις ύστερα από 5 χρόνια, σε μια κηδεία που μοιάζει με ξέσπασμα κατά της χούντας. Πόσα κιλά ανίκανος πρέπει να είσαι για να το πετύχεις αυτό;

Την Δευτέρα το βράδυ, είμαι σίγουρος ότι καθόσουν όπως όλοι μπροστά στην τηλεόραση και έβλεπες την Ελλάδα να καίγεται. Μη σου πω ότι ήσουν και ικανοποιημένος που επιτέλους κανείς δεν ανέφερε το Βατοπέδιο. Και δεν μπορούσες να συλλάβεις το αυτονόητο: Οτι όλο αυτό το σιχτίρισμα που έβλεπες, δεν συνέβαινε μόνο για τον 15χρονο. Είχε πολύ Βατοπέδιο μέσα του.

Γενικά, μου έχεις προσφέρει μέχρι τώρα μεγάλες στιγμές κωμωδίας. Είναι σπαρταριστό να βλέπεις κάποιον να νομίζει ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Εσύ νόμιζες ότι αυτό το ύφος σε κάνει να μοιάζεις σοβαρός. Στην πραγματικότητα σε έκανε να μοιάζεις με άνθρωπο που προσπαθεί να μην κλάσει.

Όλα αυτά, όμως, μέχρι το προηγούμενο Σάββατο. Μέχρι να πέσει νεκρό το παιδί ήσουν απλώς κωμικός. Τώρα είσαι επικίνδυνος. Γιατί εντάξει, είναι πάντα απολαυστικό, να βλέπεις τους ηθικολόγους να αποδεικνύονται λαμόγια και να ξεφυσάνε στριμωγμένοι με εξεταστικές επιτροπές στη γωνία. Αλλά η απόλαυση τελειώνει απότομα, όταν στην πτώση τους συμπαρασύρουν 15χρονους. Και όταν το γέλιο κόβεται ξαφνικά από κάτι τόσο τραγικό, το αποτέλεσμα είναι θυμός. Πολύς θυμός.

Μπορώ να συγχωρήσω έναν άνθρωπο μειωμένης αντίληψης, λόγω ακαταλόγιστου. Αλλά η υπομονή μου εξαντλείται, όταν αυτός, αντί να αράξει στα κυβικά του, αρχίζει τις κουτοπονηριές, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μου. Θυμίζεις πλέον μικροαπατεώνα στην Ομόνοια, που όλο αγωνία με πλευρίζει και σκαρφίζεται κομπινούλες και ψιλολαμογιές για να μου φάει καμμία μονάδα στις δημοσκοπήσεις μπας και βγάλει τη μέρα. Ο,τι και να πεις, όποιον και να συλλάβεις και ό,τι και να κάνεις, πλέον μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι δεν είναι φτιαχτό. Γιατί ξέρω ότι το κάνεις έχοντας στο μυαλό σου την επικοινωνία. Άρα είναι εκ προοιμίου βλακώδες.

Αφού, λοιπόν, κατάφερες να κάνεις και εμένα που δεν είμαι ο τυπικός εξαρχειώτης και γενικά δεν μασάω με την αντιεξουσιαστική ρητορική, να θέλω να πάρω μολότωφ και να νοσταλγώ την 17 Νοέμβρη, μπράβο σου. Γιατί τώρα κατάλαβα ποιά είναι η χειρότερη «κρατική καταστολή»: Η καταστολή της κοινής λογικής.

Εσύ με έκανες έτσι τούρμπο. Κατέβασες όλο το σύστημα στο σημείο μηδέν. Στην βασική κόντρα μεταξύ κοινής λογικής εναντίον αφασίας». Στο «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω». Το επείγον τώρα, είναι να επιβιώσει η κοινή λογική με κάθε κόστος. Για να ζήσουμε σε μια χώρα όπου εμπιστευόμαστε ξανά στοιχειωδώς τις εισαγγελικές έρευνες. Με ένα πρωθυπουργό έστω και ελάχιστα μάγκα ώστε να λέει και κανένα «sorry ρε παιδιά, μου ξέφυγε, την άλλη φορά θα ξέρω», αντί να κοιτάζει την AGB των δημοσκοπήσεων λες και είναι παρουσιάστρια μεσημεριανής ζώνης. Ή ακόμα χειρότερα: λες και είναι κομπλεξικός προέφηβος που αγωνιά μήπως κάποιος περάσει το high score του στο ηλεκτρονικό της γειτονιάς.

Δεν πα’ να βάζεις όσο θέλεις το τσίρκο σου να επαναλαμβάνει από το πρωί μέχρι το βράδυ το mantra «δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη»; Το να λες ότι δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν την εξαφανίζει. Άσε που αυτό δεν θα το πεις εσύ. Είναι δουλειά άλλων. Δεν αποφασίζει ο αμυντικός που έκανε χέρι, αν ήταν ακούσιο. Το αποφασίζει ο διαιτητής. Και αν ο διαιτητής αρχίσει τα «μα-μου», τότε κατεβαίνουν οι κερκίδες στο γήπεδο και καταλήγουμε πρώτο θέμα στο BBC.

Νομίζεις ότι θα τα βγάλεις πέρα μόνο με το επικοινωνιακό κομμάτι γιατί είσαι πολύ δειλός για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Όμως, όποιος σπέρνει επικοινωνία, θερίζει θύελλες. Η τακτική της κότας της λειράτης, δεν πιάνει πάντα. Τώρα λοιπόν που καίγεται το Κορδελιό, κάτσε εσύ σε μια γωνίτσα και μουρμούρα μονότονα, σαν μάντρα, «δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη». Ούτως ή άλλως, κανένας δεν σε ακούει εδώ και καιρό.

Άσε που με την υστερία που σας έχει πιάσει με την «πολιτική ευθύνη» τείνει να γίνει ακόμα πιο γελοία. Σε λίγο θα γίνεται ένα μικροτρακάρισμα και την ώρα που οι οδηγοί θα βγαίνουν να δουν τη ζημιά, θα πετιέται από μια γωνία ο Αντώναρος, σοβαρός σοβαρός για να διευκρινίσει ότι «η κυβέρνηση δεν έχει πολιτική ευθύνη για το τρακάρισμα».

Όμως η πολιτική ευθύνη, είναι όπως το κλάσιμο σε δημόσιο χώρο. Αυτός που λέει πρώτος «δεν το έκανα εγώ», είναι αυτός που το έχει κάνει και προσπαθεί να ξεκαρφωθεί. Σε μετάφραση το «δεν έχουμε πολιτική ευθύνη, σημαίνει «Μη, μη, σας παρακαλούμε, μη μας αποδοκιμάσετε στις δημοσκοπήσεις. Δεν σας νοιάζει αν θα καεί το σύμπαν. Σας νοιάζει να μην μουτζουρωθείτε από τα αποκαϊδια και αυτό φανεί στις δημοσκοπήσεις. Ε, λοιπόν, σας έχω νέα: Φαίνεται.

Αλλά τότε βρε άνθρωπε, γιατί φαγώθηκες να γίνεις πρωθυπουργός, αφού δεν θέλεις να κάνεις τίποτα από τα στοιχειώδη πράγματα που κάνει ένας πρωθυπουργός; Είναι σα να θέλει κάποιος να γίνει χειρουργός και να μην αντέχει το αίμα. Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν έχει ταλέντο ο καθένας. Μήπως έγινες πρωθυπουργός για να μας δείξεις ότι μπορείς; Ωραία, μπορείς. Έγινες. Τώρα τρέχα σβήστα όπως τα έκανες. Γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, εσύ τα έκανες.

Τους έχεις μάθει να λένε ότι αυτό που έγινε το Σάββατο, με τον πρώην Λοκατζή ήταν ένα «τυχαίο αιματηρό συμβάν». Έλα που δεν είναι έτσι! Δεν είναι τυχαίο συμβάν. Αυτός ο Λοκατζής πυροβόλησε όχι γιατί είναι ευέξαπτος. Υπάρχουν κι άλλοι ευέξαπτοι. Αλλά τώρα ο ευέξαπτος ξέρει ότι θα μείνει ατιμώρητος. Και γι’ αυτό sorry, αλλά ευθύνεσαι εσύ. Αυτό είναι η πολιτική ευθύνη που λέγαμε.

Όταν λοιπόν λένε για τη «βία της εξουσίας» μην το παρεξηγείς. Δεν εννοούν ότι πήρες ένα όπλο και άρχισες να πυροβολείς. Ούτε σου λένε ότι έπρεπε να αφήσεις το Grand Theft Auto που έπαιζες και να τρέξεις από τη Ραφήνα στα Εξάρχεια, να συγκρατήσεις τον οπλόκαυλο αυτοπροσώπως. Φταίς, διότι του έχεις στείλει εδώ και πάρα πολύ καιρό το εξής μήνυμα: «Θα μείνεις ατιμώρητος. Θα τα κανονίσουμε, θα το κάνουμε το νταραβέρι και τελικά θα ξελασπώσεις όπως όλα τα δικά μας παιδιά και δεν θα ανοίξει μύτη». Με τι του έστειλες το μήνυμα; Με τον Ρουσσόπουλο, με τις υποκλοπές, με την Siemens, με τα ομόλογα, με τις πυρκαγιές κτλ.

Μετά είναι και το άλλο: Έβαλες όλο αυτό το τσίρκο από τους ανεκδιήγητους, να κάνουν υπαινιγμούς για τα άλλα κόμματα, ότι εκμεταλλεύονται την κατάσταση εναντίον της κυβέρνησης. Μα αν η κυβέρνηση είναι τόσο ευάλωτη, ώστε ένας ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί να την φέρει σε αυτή τη θέση, τότε είναι εκ προοιμίου άχρηστη! Ή μάλλον δεν είναι καν κυβέρνηση. Είναι μαμόθρεφτα που τρέχουν στη δασκάλα (δηλαδή στους ψηφοφόρους) για να πουν κλαίγοντας «κυρία, κυρία, τα άλλα παιδάκια με πειράζουν!» Δηλαδή, έχεις επιπλέον και το θράσος να διαμαρτύρεσαι, επειδή τα άλλα κόμματα δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς αλλά σε ενοχλούν επειδή κάνουν θόρυβο! Τι μας λες; Φυσικά και θα ξεσηκώσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον κόσμο. Πολύ καλά θα κάνει. Δουλειά του είναι! Δουλειά δική σου, είναι να μην του δίνεις αιτίες να τον ξεσηκώσει.

Επίσης, για να το ξεκαθαρίζουμε: Μόνο πέντε λεπτά για να πεις ότι το «ατυχές γεγονός» γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, δεν είναι διάγγελμα. Μόνο πέντε λεπτά μπήκες στον κόπο να αφιερώσεις; Και μάλιστα με το γνωστό copy-paste κείμενο που δείχνει ότι το μόνο που σε ενδαφέρει είναι να πεις ότι δεν φταίς; Οπότε, σύμφωνα με τη λογική σου, το να εντοπίζεις κάτι που πάει στραβά, είναι πολιτική εκμετάλλευση; Για να είσαι ικανοποιημένος, έπρεπε να σας αντιμετωπίζουμε σαν ανήλικα που έχουν το ακαταλόγιστο; Να λέμε όλοι «δεν πειράζει, κάντε όσες ηλιθιότητας θέλετε κι εμείς δεν θα το πούμε πουθενά, οπότε θα είναι σα να μην τις έχετε κάνει»; Μα έτσι, κι εγώ κάνω τον πρωθυπουργό. Δεν είναι δύσκολο.

Και μην πιστεύεις όλα όσα ακούς για το πόσο χαμηλή εκτίμηση δείχνουμε για τους πολιτικούς και εξαφανίζεσαι για να μην θυμόμαστε ότι είσαι πολιτικός. Σου έχω άσχημα νέα: Μπορεί να μη δίνουμε σημασία, αλλά όλοι έχουμε καταλάβει ότι εκφωνείς τον ίδιο λόγο εδώ και 5 χρόνια. Βλέπεις μόνο ένας πολιτικός που δεν ασχολείται με την πολιτική, είναι ικανός να οδηγήσει όλους τους μη πολιτικούς να ασχοληθούν ξανά με αυτή

Α, μια που το έφερε η κουβέντα: Πες σε αυτούς τους τεμπέληδες που κάνουν copy-paste τους λόγους σου, να βγάλουν επειγόντως τις λέξεις «αποφασιστικότητα» και «υπευθυνότητα», που λες πάντα εκεί κάπου στην τρίτη παράγραφο. Βγάλτες πιά ή βάλε τον Εφραίμ να σου βρει τίποτα πιασάρικο με τον Θεό. Γιατί σου υπόσχομαι ότι στο εξής κάθε φορά που θα τις ακούμε θα καίμε και ένα κάδο. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί πια ούτε η χριστοπαναγία, ούτε η μούτζα μας βοηθάει να ξεσπάσουμε. Οπως βλέπεις, μας έριξες στα σκληρά.

Είναι τα δεύτερα κατά σειρά Χριστούγεννα που μας στερείς. Ούτε πέρσυ μπορέσαμε να τα χαρούμε, γιατί είχαμε τον άλλον που πήδηξε από το παράθυρο. Φέτος πάλι είναι αδύνατον να χαρείς με οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο γιατί υπάρχει ένας νεκρός 15χρονος. Αυτό είναι το θέμα, όχι ότι κάηκε το «ψηλότερο δέντρο». Μπορεί να εκπλήσσεσαι, αλλά κανένας δεν ένιωθε περήφανος επειδή είχαμε το ψηλότερο δέντρο στην Ευρώπη. Ίσως μόνο οι Ράμπο φίλοι σου.

Για να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Δεν φοβάμαι τους κουκουλοφόρους. Εσένα φοβάμαι. Οπότε μην μου εμφανίζεσαι ως απάντηση στο χάος. Εσύ είσαι το χάος.

Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2008
Νίκος Ζαχαριάδης

astunomikoiΑυτό που κάνουν τα ΜΑΤ, την ώρα της πορείας των μαθητών, είναι το ηθικό ανάλογο ενός loser που γυρίζει ταπεινωμένος από το αφεντικό του και τους συναδέλφους του στο σπίτι και ξεσπάει δέρνοντας το ανήλικο παιδί του. Στην κλίμακα αξιών της φυλακής, αυτοί οι τύποι είναι χειρότεροι και από τους δολοφόνους. Και εκτίουν το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους στα τέσσερα.

forologiki_synidisiΗ «θεία Λένα» που βγαίνει στο τηλεοπτικό σποτ του Υπουργείου Οικονομικών και μιλάει με γλυκουλίνικο ύφος για την φορολογική συνείδηση που οφείλουμε να αποκτήσουμε, προσπαθώντας μας πείσει με επιχειρήματα του τύπου «όταν φοροδιαφεύγετε δεν κάνετε κακό στον Αλογοσκούφη αλλά στον ίδιο σας τον εαυτό», αξίζει μια θέση στο Παγκόσμιο Μουσείο της Επικοινωνίας. Όχι λόγω της προφανούς ηλιθιότητάς της, όσο λόγω της εσκεμμένης υποτίμησης του θέματος σε επίπεδο savoir vivre. Λες και η φοροδιαφυγή, είναι κάτι σαν το κάπνισμα και την κάνεις, ενοχλείς πρώτα από όλα τον διπλανό σου. Όμως για να πυροδοτήσεις τον παράγοντα «φιλότιμο», πρέπει να είσαι φτιαγμένος από το υλικό ενός Αλέφαντου, όχι ενός Αλογοσκούφη. Δηλαδή να μη βρίσκεσαι απέναντι από αυτούς που θέλεις να πείσεις, αλλά ανάμεσά τους. Να μπορείς δηλαδή να βρείς (ή έστω να εφεύρεις) έναν κοινό εχθρό, εναντίον του οποίου θα συσπειρώσεις αυτούς που θέλεις να πείσεις. Όταν προσπαθείς να πείσεις μια ομάδα να συπειρωθεί, με το επιχείρημα ότι είναι εχθροί μεταξύ τους, τότε το μόνο που καταφέρνεις, είναι να τους συσπειρώνεις όλους εναντίον σου σε ένα ομόφωνο και αλληλέγγυο σιχτίρισμα. Με τον ίδιο τρόπο που σιχτιρίζουν π.χ. οι θαμώνες ενός εστιατορίου, όταν μετράνε τα λεφτά τους για να παραγγείλουν μια σαλάτα στα τέσσερα και εσύ, που έχεις παραγγείλει όλο το μενού και έχεις στοβάξει στο τραπέζι σου μισοτελειωμένα τα πιάτα, τους ζητάς (ενώ ταυτόχρονα λύνεις τη ζώνη από το σκάσιμο), να φανούν συνεπείς πολίτες και να σου τσοντάρουν. Με το επιχείρημα ότι έχεις ξοδέψει όλα σου τα λεφτά και δεν έχεις να αφήσεις αξιοπρεπές φιλοδώρημα στον σερβιτόρο. Και αν δεν τσοντάρετε να αφήσει το φιλοδώρημα που πρέπει, ο σερβιτόρος θα θεωρήσει εσάς υπεύθυνους και θα σας εκδικηθει, φτύνοντας στα δικά σας πιάτα.