Αρχείο

Greece

1313794Η «δικτατορία» των καλών παιδιών, έχει εξαπλωθεί παντού. Με την αυξημένη ανοχή του μοντέρνου ηλίθιου κόσμου, που τρομοκρατείται από την διαφορά και έχει αναδείξει την έλλειψη γεύσης και «επικίνδυνων μπαχαρικών» σε υπέρτατη αρετή, το ύπουλο επιχείρημα «μπορεί να είμαι άχρηστος αλλά είμαι καλό παιδί και αυτό μετράει», έχει βρει πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει. Δηλαδή, το τέρας της μέσης κοινής γνώμης, είναι έτοιμο να ανεχθεί και να επιβραβεύσει την μετριότητα, γιατί δεν νιώθει να απειλείται από αυτήν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε στο εξής τερατώδες: Ενας άχρηστος που δεν ενοχλεί, να είναι προτιμότερος από κάποιον ικανό αλλά με αιχμές και άποψη. Γι’ αυτό και οι ατάλαντοι κάθε είδους, σαν αυτή την κυβέρνηση, προτιμούν να παρασύρουν τους πάντες σε αυτή την παχυλή και νωχελική σήψη της απραξίας, με μόνο αντάλλαγμα ότι «θα είμαστε καλοί και δεν θα σας εκνευρίζουμε». Ειδικά σε μια χώρα που ανέδειξε τον φτωχό, άχρηστο αλλά φιλότιμο Ξανθόπουλο σε εθνικό ήρωα. Δίνοντας έτσι στον εαυτό της το άλλοθι που χρειάζοταν. Ότι για την μιζέρια της δεν φταίει η ανικανότητά της αλλά η κακία και η μοχθηρία των άλλων, που από υστεροβουλία, τόλμησαν να ξεφύγουν από τον μέσο όρο και απαρνήθηκαν την ταπεινότητα που εκ προοιμίου πρέπει να αποτελεί την φυσική τους κατάσταση.

getimageΕίναι πολύ βολικό να φορτώνεις όλη σου την κακοδαιμονία, σε κάποιον άλλον. Όταν μάλιστα αυτός ο άλλος ανήκει στους ισχυρούς, τότε μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο μακριά: Να βλέπεις τον εαυτό σου, κάθε φορά που εναντιώνεται στους Αμερικάνους, σαν μια διασταύρωση του Γιάννη Αγιάννη και του Ρομπέν των Δασών, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να σηκωθείς καν από τον καναπέ σου! Αρκεί να αποκηρύσσεις συλλήβδην, τα προϊόντα του αμερικάνικου πολιτισμού ως «αμερικανιές», να εγκαλείς τους πολιτικούς σου επειδή αντί να δέρνουν τους αξιωματούχους των ΗΠΑ που συναντούνται μαζί τους κάθονται και τους μιλάνε (αυτό λέγεται ενδοτικότητα) και τέλος, να διαμαρτύρεσαι επειδή οι αμερικάνοι προασπίζουν τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα δικά σου ή αυτών που συμπαθείς (και τα οποία έχεις σπεύσει να τα ονομάσεις «δίκαιο»). Μάλιστα από τότε που κυκλοφόρησε ευρέως ο αστικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε πει ότι «για να καμφθούν οι έλληνες πρέπει να ξεριζώσουμε τη θρησκεία τους και χτυπήσουμε τη γλώσσα τους», αισθανόμαστε ότι έχουμε ψηλώσει τουλάχιστον είκοσι πόντους – γιατί έχουμε και μια χειροπιαστή απόδειξη ότι πράγματι ασχολούνται μαζί μας. Θεωρούμε μάλιστα τον αντιαμερικανισμό κάτι σαν εθνικό καθήκον, ενώ όποιος εκφράζει τον παραμικρό σκεπτικισμό σε αυτό το λαϊκό ποτάμι της υστερίας, ισοδυναμεί με εθνικό προδότη. Γι’ αυτό παραμένει ακόμα ανεξήγητο πώς ακόμα και αυτοί που υποστήριζαν την χούντα (γνωστή και ως «αμερικανόφερτη»), είναι επίσης κατά των αμερικάνων (που την έφεραν). Από την άλλη βέβαια, ενώ όλοι πλειοδοτούν σε λεκτικές επιθέσεις ενατίον των «φονιάδων των λαών» και σχεδόν δεν κρύβουμε τη χαρά μας κάθε φορά που η Αλ Κάιντα πετυχαίνει ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην «καρδιά του αμερικάνικου κτήνους», κανείς δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάτι από τον καθαρά αμερικάνικο τρόπο ζωής του. Στην πραγματικότητα λοιπόν, ο εθνικός μας αντιαμερικανισμός, δεν είναι τίποτα παραπάνω από λεονταρισμός που μένει στα λόγια. Και περιορίζεται στο να θαυμάζουμε τον Τσάβες, τον Τσόμσκι. Και ξεχνάμε ότι τουλάχιστον οι αμερικάνοι υποψήφιοι δεν έχουν π.χ. καμμία Siemens να τους χρηματοδοτεί κρυφά, ότι οι αμερικάνικες εταιρίες θα ψάξουν σε όλο τον κόσμο να βρουν ταλέντα και να τα εντάξουν στο δυναμικό τους (αντί να προσλαμβάνουν με ρουσφέτια του κάθε βουλευτή) και ότι το ίδιο το FBI θα πάρει σιδηροδέσμιο τον Κυβερνήτη του Ιλλινοϊ Μπλγκόγιεβιτς που τον έπιασε να χρηματίζεται αντί να κρατήσει τις κασσέτες για να τον εκβιάζει στα σκοτεινά. Αντί όμως να λαμβάνουμε υπόψιν μας όλα αυτά, βολεύει περισσότερο να φανταζόμαστε συνέχεια σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν την εθνική μας υπερηφάνεια και σκοπεύουν να μας υποδουλώσουν. Έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια χώρα αυτιστική που έχει αποφασίσει να πεθάνει μέσα στις κακόγουστες αυθαίρετες μεζονέτες της, ακούγοντας Βανδή (άλλος αντιγραφέας της αμερικανίδας Madonna και αυτή) και αγωνιώντας πώς ακριβώς ο Τέως πήδηξε την Βουγιουκλάκη, 60 χρόνια πριν, ενώ γύρω μας ο κόσμος αλλάζει. Μόνο που αυτή η στάση, είναι η χειρότερη αμερικανιά από όλες. Γιατί παραπέμπει στην χειρότερη εκδοχή της: Σην ηλιθιότητα και την απομόνωση του βλάχου που πρεσβεύει η Σάρα Πέιλιν και οι όμοιοί της σε όλο τον κόσμο.

18Δεν κοστίζει τίποτα να θρηνείς για τα παιδιά της Παλαιστίνης, όσο αυτά είναι σε απόσταση ασφαλείας. Πρόκειται άλλωστε για μια παράδοση, που ξαφνικά εξαφανίζει κάθε ψύχραιμη σκέψη, από κάθε κατηγορία πληθυσμού, που μάλιστα κατά τα άλλα φροντίζουν να διατηρήσουν την ψυχραινία και τον ορθολογισμό τους. Κατ’ αρχήν, οι νοικοκυραίοι τηλεθεατές, που εξοργίζονται με οποιαδήποτε ένδειξη διασάλευσης της τάξης από τα «κωλόπαιδα», δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στηρίξουν ολόψυχα και να δικαιολογήσουν τις ρουκέτες, όταν προέρχονται από απελευθερωτικά κινήματα, όσο αυτά βρίσκονται μακριά από τις βιτρίνες τους και τα αυτοκίνητά τους. Όσοι κόπτονται για την τραγωδία των παιδιών που σκοτώνονται από τις βόμβες, είναι έτοιμοι να τα πετάξουν στη θάλασσα, όταν αυτά τα ίδια παιδιά, έρθουν στην Ελλάδα και κάποια μέρα φτάσουν στο σημείο να γίνου σημαιοφόροι στις παρελάσεις. Οι διεθνιστές, που πάντα μιλάνε για την αδελφοσύνη των λαών που πέφτουν θύματα των ηγεσιών τους, ξεχνάνε πλήρως τις αρχές τους, όταν ο ένας λαός είναι οι Ισραηλινοί και ο άλλος οι Παλαιστίνιοι. Τότε δηλαδή, δεν πρόκειται για δύο λαούς που οι ηγεσίες τους τους οδηγούν σε αιματοκύλισμα, αλλά για ένα έθνος αιμοβόρων Εβραίων που οφείλουν να δέχονται ρουκέτες αδιαμαρτύρητα και για ένα έθνος αθώων φανατικών μουσουλμάνων, που οι ηγεσία της οργάνωσής τους δεν δείχνει την περιφρόνησή της προς τα παιδιά, εγκαθιστώντας τις πολεμικές της βάσεις ανάμεσά τους. Οι εθνόκαυλοι υμνητές της ελληνοχριστιανικότητας πάλι, που κατά τα άλλα θεωρούν μέγιστη εθνική ταπείνωση το γεγονός ότι δεν επιτεθήκαμε στην Τουρκία, τότε με τα Ίμια, ξαφνικά, βγάζουν την τρυφερή αντιπολεμική πλευρά τους στην επφάνεια και καταδικάζουν μετά βδελυγμίας τα πολεμικά αντίποινα, μόνο σε περίπτωση που αυτά προέρχονται από το Ισραήλ. Τα «πληγωμένα ελαφάκια» της αριστεράς πάλι, που επιδίδονται δικαίως σε έναν ουρανομήκη θρήνο για τη βία και το αιματοκύλισμα, θυμούνται τον πολιτικό τους ορθολογισμό, όταν η Χαμάς και η Φαταχ ανταλάσσουν ματαξύ τους πυρά και στη μέση σκοτώνονται πάλι τα ίδια παιδάκια της Παλαιστίνης. Και τέλος ο ευαίσθητος Δήμαρχος Αθηναίων, που ακυρώνει τις συναυλίες ως ένειξη συμπαράστασης στον «δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό», είναι ο ίδιος που έβαλε τα ΜΑΤ να φυλάνε το δέντρο του, μην τυχόν και δεν ξεχάσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται τον θάνατο του 15χρονου Αλέξη. Ας μην παριστάνουμε λοιπόν τους ευαίσθητους ξαφνικά με την τραγωδία στη Μέση Ανατολή. Ή τέλος πάντων, ας μην παριστάνουμε τους ευαίσθητους με τόση θεατρική ομοφωνία. Γιατί για ένα λαό που είναι τόσο διπρόσωπος ώστε από τη μια να είναι περήφανος για την «εφεύρεση» της Δημοκρατίας και από την άλλη να πουλάει την ψήφο του σε αυτόν που του δίνει τρία ψωροχιλιάρικα επίδομα πυρόπληκτου, αυτό είναι όχι μόνο ύποπτο, αλλά και προσβλητικό. Και για τα παλαιστινάκια αλλά και για τα εβραιάκια. Που βρίσκονται αμφότερα χωρίς να φταίνε, στην κόλαση που η ηγεσία κάθε λαού, έφτιαξε για εκείνον.

Punto στο χαντακι. Χωρίς αλυσίδες γιατί κατά βάθος είναι τζιπ

Punto στο χαντακι. Χωρίς αλυσίδες γιατί κατά βάθος είναι τζιπ

Οι εξοργισμένοι οδηγοί στην τηλεόραση, που διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι με φόντο τον χιονισμένο δρόμο, αποτελούν την πιο αιώνια αντιπροσωπευτική εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας. Άνθρωποι που δεν έχουν μπει στον κόπο καν να βάλουν αλυσίδες στο αυτοκίνητό τους, καταγγέλουν έξαλλοι την «ολιγωρία του κράτους που δεν έχει αφιερώσει ένα εκχιονιστικό αποκλειστικά σε αυτούς. Δεν είναι τόσο τα νεύρα και το ύφος «η αγανάκτηση ξεχειλίζει» που μαϊμουδίζουν από ό,τι βλέπουν στην τηλεόραση. Κυρίως είναι η ενστικτώδης αποχή τους από οποιαδήποτε έννοια προσωπικής ευθύνης. Το σύνδρομο «πού είναι το εκχιονιστικό να με σώσει» στην πραγματικότητα δείχνει ανθρώπους που προτιμούν να το παίζουν θύματα παρά να μπουν στον κόπο να πάρουν την παραμικρή πρωτοβουλία. Είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός που δημιουργεί τους αγανακτισμένους «τι θα πως στα παιδιά μου» γονείς και τους «μας εξαπάτησαν στο χρηματιστήριο» μικροεπενδυτές. Δηλαδή ανθρώπους που προτιμούν να το παίζουν θύματα και να εκχωρούν την ευθύνη για την προστασία τους σε άλλους (γκρινιάζοντας μάλιστα που δεν τους προστατεύουν σωστά) παρά να μπουν στον κόπο να την αναλάβουν οι ίδιοι. Γιατί τις περισσότερες φορές, πίσω από τον καθένα που κλαψομουνιάζει για το κράτος που δεν τον φροντίζει, κρύβεται στην πραγματικότητα απλώς ένας τεμπελχανάς που βαριέται να φροτίσει μόνος του τον εαυτό του. Και που θέλει να αισθάνεται ότι το Punto του, στην πραγματικότητα είναι ένα 4Χ4. Όμως, όπως πάντα σε αυτή τη ζωή, δικαιούσαι να καταγγέλεις τον άλλο που σε αφήνει εγκλωβισμένο στο χιόνι, μόνο όταν έχεις φροντίσει πρώτα εσύ να βάλεις αλυσίδες.

Ούτε για να σου πάρουν τσιγάρα από το περίπτερο δεν τους εμπιστεύεσαι

Ούτε για τσιγάρα από το περίπτερο

Πρόκειται για μια από τις βασικές αρχές της έννοιας «διοίκηση». Πρέπει να είσαι αξιοσημείωτα ηλίθιος για να καταφέρεις να δημιουργήσεις μπαχαλο από μια απλή εμπορική Κυριακή. Γιατί όλο αυτό είχε να κάνει με μια απλή απόφαση. Ένα γαμημένο «ναι» ή ένα γαμημένο «όχι». Δεν επρόκειτο για κανένα ζήτημα που θα καθόριζε την πορεία της χώρας για τα επόμενα 20 χρόνια. Όμως όταν έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι την εξουσία με γνώμονα μη σου την πει κανένας και όχι να παίρνεις την ευθύνη μιας επιλογής, καταλήγεις να σε θεωρούν όλοι ένα απλό διακοσμητικό νούμερο που δεν αξίζει να του δίνεις σημασία. Και ώς φυσική εξέλιξη, έρχεται το μπάχαλο. Γι’ αυτό και το γελοίο ερώτημα αν θα ανοίξουν τα μαγαζιά την τελευταία Κυριακή, κατάφερε να γίνει μείζον ζήτημα και να αντιμετωπιστεί με την προσφιλή μέθοδο της «Κολοκυθιάς». Θορυβγενείς εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων, πρόεδροι, υφυπουργοί και αντινομάρχες (όλοι με το ίδιο βλακώδες βλέμμα του μογγόλου), έδωσαν για άλλη μια φορά την εικόνα ενός περιφερόμενου μπουλουκιού, που παίζει το κλασικό έργο «δεν φταίω εγώ». Όμως όταν είσαι Υφυπουργός και η αγωνία σου είναι να μη φταίς και όχι να βρεις λύση έστω και με το να φταίξεις, τότε είσαι μη αντιστρέψιμα τελειωμένος. Μόνο που κανένας από το ακροατήριό τους, δεν ενδιαφέρεται για το ποιός φταίει. Κανείς δεν είχε διάθεση να αποδώσει ευθύνες χριστουγεννιάτικα. Μια απλή πληροφορία ζητούσαμε αλλά οι μαμουθένια ανίκανοι που γκάριζαν και αλληλοδιακόπτονταν επι τρείς μέρες στην τηλεόραση, δεν κατάφεραν να την δώσουν. Και αυτό είναι το μόνο σοβαρό συμπέρασμα που προκύπτει από αυτή τη γελοία ιστορία: Ότι όσο πιο ασήμαντο είναι ένα θέμα, τόσο πιο σημαντικό είναι όταν τα σκατώνεις.

xenoiΌταν μια χώρα λειτουργεί σαν το σήριαλ «Πολυκατοικία», είναι αναμενόμενο να την πιάνει κρύος ιδρώτας για το τι θα πουν οι ξένοι. Μπορεί μέσα στο δυάρι μας να σφαζόμαστε, να πετάμε ο ένας στον άλλο τα καλά πιάτα που φυλάμε στο σύνθετο, να κουτσμπολεύουμε τους γείτονες στήνοντας αυτί και να  φωνάζουμε όλοι μαζί, αλλά μόλις κάποιος «ξένος», θελήσει να δει τι συμβαίνει, αμέσως όλοι τον κοιτάζουμε καχύποπτα και τον σκυλοβρίζουμε γιατί τόλμησε να ανακατευτεί στα οικογενειακά μας, χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα. Λες και ολόκληρη η χώρα, έχει προσβληθεί από ένα τουριστικό μικρόβιο, και προσπαθεί άρον-άρον, να χωρέσει όσα περισσότερα σκουπίδια μπορεί κάτω από το χαλί, για να μη μας περάσουν για βρωμιάρηδες οι πεθερές που θα μας επισκεφτούν. Με την ίδια ακριβώς λογική που κάποιος προτιμάει να μένει σε τρώγλη και να κάνει τράκα τσιγάρα, αρκεί να οδηγεί ένα ακριβό αυτοκίνητο που το ζηλεύουν οι γύρω του.

aggelopoulosΟ ωμός κυνισμός του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου, που δήλωσε ότι «δεν θα συμμετάσχει στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, γιατί δεν είναι σίγουρος ότι θα του δώσουν βραβείο και δεν του αρέσει να χάνει», έστω κι αν προέρχεται από κάποιον που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την «υψηλή τέχνη», δεν έχει καμμία διαφορά επιπέδου, από τις δηλώσεις που κάνουν οι αγανακτισμένοι  πανελίστες των μεσημεριανάδικων κάθε φορά που χάνουμε την πρωτιά στην Eurovision και απαιτούν έξαλλοι να σταματήσουμε να συμμετέχουμε στον διαγωνισμό. Στην ουσία της όμως, η δήλωση του «ποιητή της εικόνας», είναι πολύ πιο φτηνή, από τα μεσημεριανάδικα. Γιατί δείχνει ότι στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας ποντικός των παρασκηνίων που αμα δεν πάρει από την «παράγκα» την διαβεβαίωση ότι θα κερδίσει, δεν τολμάει να ξεμυτίσει από το καβούκι του και να διαγωνιστεί. Ένα καβούκι που χτίζεται χρόνια τώρα, ερήμην της πραγματικότητας. Με φοβικά σύνδρομα για ό,τιδήποτε καινούριο ξεφεύγει από τις συντεταγμένες που έχουν ορίσει π.χ. οι πολιτιστικές σελίδες της «Ελευθεροτυπίας» και των άλλων ντόπερμαν της ποιότητας. Με πραιτωριανούς της «κουλτούρας», που έχουν κολλήσει για πάντα σε αυτό που ξέρουν και εμπιστεύονται. Και που αντιμετωπίζουν σαν σκουπίδι, ο,τιδήποτε απειλεί τις φονταμενταλιστικές βεβαιότητές τους περί «ποιότητας». Από αυτό το εσωστρεφές «λιβάνισμα» όμως προκύπτουν πάντα τερατογενέσεις. Μια από αυτές τις τερατογενέσεις, είναι και η χυδαία δήλωση του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Με την λογική του, οι έλληνες επιστήμονες δεν πρέπει να συμμετέχουν σε πειράματα του εξωτερικού, γιατί δεν τους διαβεβαιώνουν ότι θα είναι επικεφαλής (όπως έχουν καλομάθει να είναι στη χώρα των Ψωμιάδηδων και του τσατσιλικιού). Οι Έλληνες ηθοποιοί δεν πρέπει να συμμετέχουν σε διεθνείς παραγωγές, γιατί δεν θα είναι πρωταγωνιστές (όπως έχουν καλομάθει να είναι στη χώρα των σήριαλ). Η χώρα δηλαδή, οφείλει να διαθέτει τους πόρους της στους Θόδωρους Αγγελόπουλους για να κορδώνονται σαν μεγάλοι δημιουργοί, μόνο μπροστά σε ένα κοινό «χειροκροτητών» και πάντα εντός των ορίων της επικράτειας, επειδή μόνο εντός αυτών των ορίων δεν τους αμφισβητεί κανείς. Όμως κάθε χώρα έχει τους πνευματικούς ανθρώπους που της αξίζουν. Στο κάτω-κάτω, και ο Εφραίμ, «πνευματικός» δεν δηλώνει;

ΥΓ.:Αν τώρα δεν πηγαίνει γιατί δεν τον διαβεβαιώνουν ότι θα κερδίσει, αυτό σημαίνει ότι τις προηγούμενες φορές που κέρδισε, το είχε κανονίσει παρασκηνιακά; Άρα είναι σα να παραδέχεται ότι και τα υπόλοιπα βραβεία του είναι «πέτσινα» και δεν έχουν καμμία σχέση με την αξία του, έτσι δεν είναι;