Μας γκάστρωσες με τον ανασχηματισμό!

Μας γκάστρωσες με τον ανασχηματισμό!

Υπάρχει πάντα κάτι βαθιά κωμικό, όταν κάποιος παίρνει το ύφος μιας σημαντικής ανακοίνωσης για να σου πει τελικά κάτι καθημερινό και κοινότοπο. Όταν ένας τερματοφύλακας κάνει μια θεαματική βουτιά με κίνδυνο να τραυματιστεί, για να σώσει μια απελπιστικά έυκολη μπαλιά. Όταν μια ελευθεριάζουσσα γκόμενα (που μιλάει με άνεση και χωρίς να ντρέπεται για το πόσο καλή είναι στο σεξ), συμπεριφέρεται την ώρα της πράξης σαν μεταμφιεσμένη θεούσσα. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι, είναι που βγάζει πάντα το αστείο. Και οι ανασχηματισμοί είναι σαν το σεξ: Αν τον ξεχνάς μετά από λίγη ώρα, τότε δεν υπήρχε λόγος να μπεις στον κόπο να τον κάνεις Οπότε και όταν μια μακροχρόνια αναμονή γεμμάτη υποσχέσεις για έναν ανασχηματισμό που θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, καταλήγει τελικά κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, δεν μπορεί παρά να προκαλεί γέλιο. Και όταν αυτός ο ανασχηματισμός θεωρείται επιπλέον και «το τελευταίο χαρτί» ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σωθεί από την πλήρη γελοιοποίηση τότε μαζί με το γέλιο, έρχεται και η απορία: Αυτό είναι το καλύτερο που μπόρεσες να κάνεις; Και η απάντηση είναι προφανώς «ναι». Διότι αν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο και δεν το έκανε τώρα, προφανώς δεν θα το κάνει ποτέ διότι δεν το έχει. Προφανώς λοιπόν ο χαρακτήρας του πρωθυπουργού, είναι αυτός του φοβισμένου λογιστάκου που διευθετεί εκκρεμότητες. Που ενώ βλέπει ότι η «εταιρία» του παραπαίει, εκείνος αλλάζει αρμοδιότητες στους managers, αντί να αλλάξει πορεία στην εταιρία ή να την στρέψει σε κάποια καινούρια αγορά. Τα corporate νεκροταφεία είναι γεμμάτα από ιστορίες τέτοιων CEO, που έπεσαν θύματα της αδυναμίας τους και της έλλειψης οράματος. Δεν φταίνε αυτοί, όπως δεν φταίει και ο Κώστας Καραμανλής, επειδή έχει τον χαρακτήρα ενός διαχειριστή-εξισοροπιστή και όχι τον χαρακτήρα ενός ηγέτη. Το μόνο που μένει, είναι κάποια στιγμή να το καταλάβει και ο ίδιος, ώστε να σταματήσει να έχει αυτό το βαθιά δυστυχισμένο ύφος, ενός ανθρώπου που προσπαθεί να δει στον καθρέφτη του μια τίγρη και το μόνο που βλέπει είναι ένα μικρό άκακο γατάκι με ρίγες.

ΥΓ.: Το κείμενο αυτό, κανονικά προορίζοταν για το blog του υπογράφοντος με τίτλο politico, όπου η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα αντιμετωπίζεται με όρους κοινής λογικής. Επίσης μια νέα απόπειρα γρήγορης αντανακλαστικής σχολιογραφίας δοκιμάζω στο φρέσκο blog με την ονομασία Ooops! Τέλος μια προσέγγιση της επικαιρότητας, αποκλειστικά φωτογραφική, υπάρχει στο «Εικονοκλάστης».

Advertisements

quicktime-playerscreensnapz001Μέσα σε δύο μόλις μέρες από την επίθεση με το Καλάσνικωφ στους αστυνομικούς, το πρόβλημα ήδη μετατέθηκε από την ουσία του στην προσφιλή αεριτζήδικη βάση της πολιτικολογίας: Αντί δηλαδή να φρικάρουμε που μετά από πέντε χρόνια ξαναγυρίσαμε στο σημείο να περιμένουμε μια προκήρυξη (που κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει), άρχισαν να μαλιοτραβιούνται για το πόσο «α-προ-κά-λυ-πτα» ή μη καταδικάζουν τα κόμματα την τρομοκρατία, γενικά, λες και υπάρχει κάποιο «απροκαλυπτόμετρο» με όριο ασφαλείας. Το κλειδί, βρίσκεται στον τονισμό της λέξης «απροκάλυπτα». Στο πώς προφέρεται. Οι πολιτικές δηλώσεις των Κακλαμανο-καρατζαφεραίων την ημέρα των Φώτων, ήταν υπόδειγμα τέτοιου τονισμού. Θύμιζαν πεθερές που δεν θέλουν να τα βάλουν ευθέως με τη νύφη τους και αρχιζουν την μουρμούρα στο κενό, μήπως και πιάσουμε όλοι οι υπόλοιποι το μήνυμα ότι εννοούν τον Συνασπισμό. Δηλαδή, μας λένε απέξω απέξω, ότι ο Τσίπρας φταίει που δεν έσκισε το πουκάμισό του από αγανάκτηση και δεν φώναξε γονατίζοντας τρείς φορές «καταδικάζω απροκάλυπτα την τρομοκρατία», γιατί αν το είχε κάνει, δεν θα είχε εμφανιστεί ο Επαναστατικός Αγώνας. Σα να ήρθαν από άλλο πλανήτη. Σα να μην αντιλήφθηκαν ότι τον τελευταίο χρόνο, ο εκρηκτικός συνδιασμός θράσους και μειωμένων νοητικών ικανοτήτων εκ μέρους όλων των θεσμών, μας έκανε να νοσταλγούμε τη 17 Νοέμβρη! Μόνο και μόνο για να υποχρεωθούν εξαιτίας του φόβου που θα προκαλούσε η απειλητική παρουσία της, να κρατήσουν τουλάχιστον τα προσχήματα! Σε αυτό το σημείο είχαμε φτάσει. Ας πούμε μια καλή αρχή θα ήταν να μην υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Γιατί μόνο όταν θεωρείς ότι έχεις να κάνεις με ηλίθιους μπορείς να ισχυριστείς ότι η τρομοκρατία αναστήθηκε μόνο και μόνο επειδή κάποια κόμματα την καταδίκασαν μετρίως απροκάλυπτα και οχι έντονα απροκάλυπτα. Ενώ αν την καταδίκαζαν όλοι σαν μανιάτισσες μοιρολογήστρες, τότε ο τύπος με το καλάσνικωφ θα ζητούσε ταπεινά συγγνώμη για το λάθος του και θα το παρέδιδε! Sorry αλλά αυτή η προσβολή στη νοημοσύνη, είναι ικανή να βγάλει τον μικρό τρομοκράτη ακόμα και μέσα από τον πιο φιλήσυχο πολίτη.

Ο «ανατρεπτικός» κ Φίλης

Ο «ανατρεπτικός» κ Φίλης

Το ημερολόγιο της «Αυγής» με τις εικόνες από τις εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου, δεν αποτελεί «χάιδεμα της κουκουλοφορίας» και επιβράβευση των ταραχοποιών, όπως έσπευσαν να το κατηγορήσουν τόσο η Λιάνα Κανέλλη, όσο και ο Κυριάκος Βελόπουλος, παρασυρμένοι από ιερή αγανάκτηση σαν πανελίστες μεσημεριανάδικου. Αντίθετα, μάλλον να το υποστηρίξουν θα έπρεπε, αφού υποβαθμίζει τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Δηλαδή, παίρνει τα φρέσκα και ευφυή συνθήματα (του τύπου «Είμαστε η γενιά του Τσέρνομπιλ / δεν θα πεθάνουμε ποτέ» ή  «Καραμανλής ή Χάος; Χάος!») και τα φέρνει κάτω από την βαρετή παλαιοαριστερίστικη σκέπη. Άνθρωποι που έχουν να σκεφτούν κάτι φρέσκο εδώ και χρόνια, βάζουν την υπογραφή τους σε κάτι που δεν έχει καμμία σχέση με αυτούς. «Αυγο-ποιούν» δηλαδή την εξέγερση αντί να «εξεγεθοποιηθούν» εκείνοι. Και αυτό μάλλον βολεύει όσους ένιωσαν προς στιγμήν να ιδρώνουν, επειδή τα παιδιά δεν διαμαρτύροταν προχωρόντας πειθαρχημένα σε τριάδες. Αρκεί να δει κανείς τον κ Φίλη, διευθυντή της εφημερίδας για να καταλάβει ότι πρόκειται για καθαρή περίπτωση λογοκλοπής: Από την εικόνα και μόνο ενός κουρασμένου μεσήλικα με το φοβισμένο βλέμμα του μεσαίου κομματικού στελέχους, γίνεται  σαφές δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει σκεφτεί κάτι τόσο πρωτότυπο. Και το γεγονός ότι το πατρονάρει προκαλεί θλίψη. Την ίδια θλίψη που προκαλούν όλοι εκείνοι που βλέπουν την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που θα ήθελαν να είναι, να μεγαλώνει.

getimageΕίναι πολύ βολικό να φορτώνεις όλη σου την κακοδαιμονία, σε κάποιον άλλον. Όταν μάλιστα αυτός ο άλλος ανήκει στους ισχυρούς, τότε μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο μακριά: Να βλέπεις τον εαυτό σου, κάθε φορά που εναντιώνεται στους Αμερικάνους, σαν μια διασταύρωση του Γιάννη Αγιάννη και του Ρομπέν των Δασών, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να σηκωθείς καν από τον καναπέ σου! Αρκεί να αποκηρύσσεις συλλήβδην, τα προϊόντα του αμερικάνικου πολιτισμού ως «αμερικανιές», να εγκαλείς τους πολιτικούς σου επειδή αντί να δέρνουν τους αξιωματούχους των ΗΠΑ που συναντούνται μαζί τους κάθονται και τους μιλάνε (αυτό λέγεται ενδοτικότητα) και τέλος, να διαμαρτύρεσαι επειδή οι αμερικάνοι προασπίζουν τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα δικά σου ή αυτών που συμπαθείς (και τα οποία έχεις σπεύσει να τα ονομάσεις «δίκαιο»). Μάλιστα από τότε που κυκλοφόρησε ευρέως ο αστικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε πει ότι «για να καμφθούν οι έλληνες πρέπει να ξεριζώσουμε τη θρησκεία τους και χτυπήσουμε τη γλώσσα τους», αισθανόμαστε ότι έχουμε ψηλώσει τουλάχιστον είκοσι πόντους – γιατί έχουμε και μια χειροπιαστή απόδειξη ότι πράγματι ασχολούνται μαζί μας. Θεωρούμε μάλιστα τον αντιαμερικανισμό κάτι σαν εθνικό καθήκον, ενώ όποιος εκφράζει τον παραμικρό σκεπτικισμό σε αυτό το λαϊκό ποτάμι της υστερίας, ισοδυναμεί με εθνικό προδότη. Γι’ αυτό παραμένει ακόμα ανεξήγητο πώς ακόμα και αυτοί που υποστήριζαν την χούντα (γνωστή και ως «αμερικανόφερτη»), είναι επίσης κατά των αμερικάνων (που την έφεραν). Από την άλλη βέβαια, ενώ όλοι πλειοδοτούν σε λεκτικές επιθέσεις ενατίον των «φονιάδων των λαών» και σχεδόν δεν κρύβουμε τη χαρά μας κάθε φορά που η Αλ Κάιντα πετυχαίνει ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην «καρδιά του αμερικάνικου κτήνους», κανείς δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάτι από τον καθαρά αμερικάνικο τρόπο ζωής του. Στην πραγματικότητα λοιπόν, ο εθνικός μας αντιαμερικανισμός, δεν είναι τίποτα παραπάνω από λεονταρισμός που μένει στα λόγια. Και περιορίζεται στο να θαυμάζουμε τον Τσάβες, τον Τσόμσκι. Και ξεχνάμε ότι τουλάχιστον οι αμερικάνοι υποψήφιοι δεν έχουν π.χ. καμμία Siemens να τους χρηματοδοτεί κρυφά, ότι οι αμερικάνικες εταιρίες θα ψάξουν σε όλο τον κόσμο να βρουν ταλέντα και να τα εντάξουν στο δυναμικό τους (αντί να προσλαμβάνουν με ρουσφέτια του κάθε βουλευτή) και ότι το ίδιο το FBI θα πάρει σιδηροδέσμιο τον Κυβερνήτη του Ιλλινοϊ Μπλγκόγιεβιτς που τον έπιασε να χρηματίζεται αντί να κρατήσει τις κασσέτες για να τον εκβιάζει στα σκοτεινά. Αντί όμως να λαμβάνουμε υπόψιν μας όλα αυτά, βολεύει περισσότερο να φανταζόμαστε συνέχεια σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν την εθνική μας υπερηφάνεια και σκοπεύουν να μας υποδουλώσουν. Έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια χώρα αυτιστική που έχει αποφασίσει να πεθάνει μέσα στις κακόγουστες αυθαίρετες μεζονέτες της, ακούγοντας Βανδή (άλλος αντιγραφέας της αμερικανίδας Madonna και αυτή) και αγωνιώντας πώς ακριβώς ο Τέως πήδηξε την Βουγιουκλάκη, 60 χρόνια πριν, ενώ γύρω μας ο κόσμος αλλάζει. Μόνο που αυτή η στάση, είναι η χειρότερη αμερικανιά από όλες. Γιατί παραπέμπει στην χειρότερη εκδοχή της: Σην ηλιθιότητα και την απομόνωση του βλάχου που πρεσβεύει η Σάρα Πέιλιν και οι όμοιοί της σε όλο τον κόσμο.

hamas_marketingΗ τηλεοπτική δήλωση ενός ηγέτη της Χαμάς, ότι «προετοιμάζονταν γι’ αυτή τη στιγμή (δηλαδή για την χερσαία επίθεση των Ισραηλινών) τα τρία τελευταία χρόνια», θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα νέο «ελευθερία ή θάνατος» που προέρχεται από κάποιον ηρωικό αγωνιστή της ελευθερίας, αν δεν περιείχε την τελευταία ανατριχιαστική διευκρίνιση (δηλαδή το «τα τελευταία τρία χρόνια»). Μια διευκρίνιση που αφαιρεί από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή τη διάσταση μιας εν θερμώ εξέγερσης και της δίνει περισσότερο τον χαρακτήρα μιας προσχεδιασμένης σύγκρουσης. Και μάλιστα μιας σύγκρουσης με δεδομένη έκβαση, αφού κανείς δεν είναι δυνατόν να πιστέψει ότι η Χαμάς, ακόμα και μέσα στην θρησκευτική της παραζάλη, πίστευε ότι μπορεί να απελευθερώσει τη Λωρίδα της Γάζας με ρουκέτες που θυμίζουν τσίμπημα κουνουπιού σε ελέφαντα. Προφανώς λοιπόν το ζητούμενο ήταν η ίδια η σύγκρουση. Γιατί μόνο η σύγκρουση δικαιώνει την ύπαρξη μιας στρατιωτικής οργάνωσης όπως η Χαμάς. Χωρίς σύγκρουση, ακυρώνεται. Γι’ αυτό και όλη η οικονομική βοήθεια, δεν πηγαίνει στη δημιουργία σχολείων (όπου τα παιδιά θα μάθαιναν κάτι χρήσιμο για να αλλάξουν τη ζωή τους), αλλά στη δημιουργία στρατοπέδων εκπαίδευσης – στα οποία κατά την δήλωση προετοιμάζονται τα τελευταία τρία χρόνια – όπου τα παιδάκια θα μάθουν πως πυροδοτούν πιο αποτελεσματικά τα εκρηκτικά που κάποιοι άλλοι, τους φοράνε στη μέση τους. Όλοι εμείς οι ανθρωπιστές και πολιτισμένοι δυτικοί, που έχουμε τοποθετήσει στο ανώτατο σημείο την ανθρώπινη ζωή (και ειδικά την ζωή των παιδιών), βλέπουμε αληθινά σοκαρισμένοι τις σκηνές φρίκης που δικαίως τροφοδοτούν την έτσι κι αλλιώς παραδοσιακή αντιπάθεια μας στο Ισραήλ. Και κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι πρώτα από όλους, οι ίδιοι οι φανατικοί Μουσουλμάνοι έχουν σε μικρή υπόληψη τη ανθρώπινη ζωή. Ίσως λοιπόν στα δικά μας αυτιά να ακούγεται παράλογο, αλλά για κάποιον που ποζάρει καμαρώνοντας με το παιδάκι του ζωσμένο εκρηκτικά, ενώ κρατάει γεμμάτο περηφάνια ένα οπλοπολυβόλο, τα παιδάκια να ειναι πιο χρήσιμα όταν είναι χτυπημένα (και οι φωτογραφίες τους κάνουν το γύρο του κόσμου, ενεργοποιώντας τον αποτροπιασμό μας στη φρίκη να βλέπεις τα σώματά τους ματωμένα) παρά όσο παίζουν χαρούμενα στην αυλή του σχολείου τους. Εξάλλου, στα καθεστώτα και στις οργανώσεις που στηρίζονται στον θρησκευτικό φανατισμό, η μόνη επένδυση είναι η τυφλή πίστη, ώστε (και καλά…) με τη βοήθεια του Θεού να νικήσουν τους άπιστους. Κατά συνέπεια, στα θεοκρατικά καθεστώτα δεν υπάρχουν παιδάκια. Υπάρχουν απλώς ανήλικοι πιστοί, έτοιμοι να θυσιαστούν, έστω και για την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Ναι, ακούγεται απάνθρωπο. Αλλά εφόσον ισχύει ότι εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει η βαρβαρότητα, τότε ισχύει και η εναλλακτική διατύπωση: Εκεί που ξεκινάει η Θεοκρατία, σταματάει ο ανθρωπισμός.

firefoxscreensnapz001Ποτέ άλλοτε δεν έχει παρουσιαστεί το φαινόμενο να υπάρχουν τόσες λίγες εναλλακτικές λύσεις και ταυτόχρονα, τόση πολλή κακοπιστία για την μόνη που αφήνει μια χαραμάδα διεξόδου. Η στάση αυτή, αν το καλοσκεφτεί κανείς, δεν εξηγείται λογικά: Όλοι περιμένουν με χαιρεκακία να εντοπίσουν και το παραμικρό στραβοπάτημα και να πανηγυρίσουν επειδή η τελευταία ελπίδα διαψεύστηκε. Όλοι έχουν καταληφθεί από «αυτοκτονικό ιδεασμό» και κρατάνε την ανάσα τους περιμένοντας πότε θα θριαμβολογήσουν για την αποτυχία του νέου προέδρου, με ένα «σας τα έλεγα εγώ». Λες και η δικαίωσή τους, είναι πιο σημαντική από όλα τα άλλα. Και δεν είναι μόνο οι κατ’ επάγγελμα αντιαμερικάνοι που πρωτοστατούν σε αυτό το μπαράζ καταστροφολογίας, χωρίς να προσπαθούν να κρύψουν καν την ικανοποίησή τους, επειδή δικαιώθηκαν γιατί ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως άλλωστε είχαν προβλέψει με το βαθύ πολιτικό κριτίριο που τους διακρίνει, δεν άρπαξε αυτοπροσώπως ένα μπαζούκας για να το στρέψει κατά του Ισραήλ. Αλλά και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, προφανώς εθισμένος στους super ήρωες της pop κουλτούρας, που εμφανίζονται πετώντας από το πουθενά και καθαρίζουν μέσα σε 10 λεπτά τους κακούς, έχει αρχίσει να μπερδεύει επικίνδυνα τον Ομπάμα με τον Spiderman ή τον Τζακ Μπάουερ και σπεύδει να τον απαξιώσει πριν καν αναλάβει τα καθήκοντά επειδή δεν έλυσε με μια κίνηση το πρόβλημα της πείνας στον 3ο Κόσμο, ενώ δεν φαίνεται πολύ πιθανό να αρχίσει να αναστάινει νεκρούς ακουμπώντας τους απαλά στο κεφάλι. Γιά άλλη μια φορά λοιπόν, όλοι είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν τον ρόλο του «καημένου αδύναμου λαού που βλέπει τις ελπίδες του να διαψεύδονται για άλλη μια φορά». Πρόκειται φυσικά για τον πιο εύκολο ρόλο. Μπορείς να τον παίξεις από τον καναπέ. Και κυρίως, δεν απαιτεί καν να αντιπροτείνεις εσύ κάποια λύση. Απλώς να κρίνεις αφ’ υψηλού και να γκρινιάζεις. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος. Γιατί δεν αφορά τον Ομπάμα. Αφορά την «μιζεροποίηση» της καθημερινότητας όλων μας.

pasi_filthy_rich2Το status που έδινε τις προηγούμενες χρονιές η συσσώρευση αγαθών και η επίδειξή τους, μοιάζει με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης να ξεθωριάζει. Ήδη, δύο-τρία χρόνια πριν, βλέπαμε τον Bill Gates να μοιράζει πάνω από τη μισή του περιουσία σε ένα project που για τους κακόπιστους ονομάζοταν «Σωτηρία της Ψυχής» και για τους καλόπιστους απλώς «φιλανθρωπία» ενός ανθρώπου που ανακάλυψε ότι δεν έχει νόημα να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, όταν ο κόσμος αυτός είναι σε κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας. Όμως ήταν φέτος το καλοκαίρι, που το μεγάλο αφεντικό της Ferrari, ο Ερρίκο Μπριατόρε, καθώς αποβιβάζοταν σε μια παραλία με το «απειρόμετρο» φουσκωτό του, την ξανθιά γκόμενα και τους παρατρεχάμενούς του, προπηλακίστηκε αγρίως από τους λουόμενους. Αφορμή ήταν η πρόθεσή του να απαλωτριώσει ένα ταβερνάκι στην παραλία και να το μετατρέψει σε ένα ακόμη πολυτελές Ν’ammos για εκείνον και τους όμοιούς του. Και αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν η πρώτη απροκάλυπτη κίνηση εναντίον της επιδεικτικής και κυρίως, βάρβαρης επέλασης του πλούτου που είχε καταλάβει πλέον τα πάντα: Από τα περιοδικά μέχρι τις παραλίες και από τις ομάδες ποδοσφαίρου μέχρι τις κυβερνήσεις. Βυθίζοντάς τα σε μια παχυλή και ρευστή παρακμή «πλοτίλας» και καπνού πούρου. Οι Ιταλοί, σε αντίθεση με τους έλληνες νησιώτες, είπαν με τον τρόπο τους «άντε γαμήσου κι εσύ και τα θορυβογενή φιγουρατζίδικα παιχνίδια σου, πήγαινε να παίξεις στα μέρη που έχεις ήδη καταστρέψει». Διότι, οι νεόπλουτοι με την βλαχιά που σέρνουν μαζί τους, ήδη έχουν αρκετές κλειστές «αποικίες». Μέρη που έχουν καταστρέψει και που δεν θα είναι ποτέ πια όπως ήταν. Γιατί μαζί με τα σκάφη, εμφανίζονται πάντα τα πολυτελή καταστήματα, οι μπράβοι, οι βίζιτες και οι πολιτικοί και λερώνουν τα πάντα σαν πετρελαιοκηλίδα. Αυτή τη δυσαρέσκεια συσσωρεύοταν σιγά σιγά σε όλο τον πλανήτη. Αφορούσε στην κοινωνική αναισθησία και την αισθητική γενοκτονία που διαπράτει η φυλή των Cayenne, των πούρων και των μοντέλων με τα φουσκωμένα χείλια και τα ακριβά τακούνια στα πλακόστρωτα. Και μετά ήρθε το κράχ. Με αποτέλεσμα να συντελεστεί ένα μαζικό ξύπνημα. Ο πλούτος, έχασε ακόμα και αυτή την επίφαση γυαλάδας που του είχε απομείνει. Είδαμε την κακομοίρικη πλευρά του. Και σε αυτό το παγκόσμιο ctrl+alt delete αξιών, κατρακύλισε πολλές θέσεις πιο κάτω. Τώρα που η μεσαία τάξη παλεύει για την επιβίωσή της, χάνοντας την επίπλαστη ευδαιμονία της πιστωτικής κάρτας και του αέναου δανεισμού, οι πλούσιοι (που πια δεν είναι τόσο πλούσιοι), καλούνται να επιδείξουν τα άλλα προτερήματά τους πέρα από τα ακριβά σπίτια και τα valentino που πια δεν εντυπωσιάζουν κανέναν. Καλούνται να επιδείξουν την μόρφωσή τους, την αλληλεγγύη τους και κυρίως την προσαρμοστικότητά τους σε μια νέα κλίμακα αξιών, όπου οι απλές απολαύσεις ξαναγίνονται πιο σημαντικές από τα 100μετρα σκάφη και η πολιτική γίνεται πιο σημαντική από τις επιχειρηματικοπολιτικές αλαξοκωλιές. Τώρα πιά, η «απόβαση» του κάθε Ερίκο Μπριατόρε στην ήσυχη παραλία, δεν γίνεται αποδεκτή και δεν εντυπωσιάζει ούτε από τους ομοίους του. Ερμηνεύεται σαν μια ηλίθια επίδειξη εκτός τόπου και χρόνου, που κυμαίνεται ανάμεσα στο γραφικό και το εκνευριστικό. Και όλοι τον κοιτάζουν με ελαφρό οίκτο, σα να τον ρωτάνε: «Τόσα χρόνια στο ρετιρέ αυτής της ζωής, το μόνο που κατάφερες να γίνεις είναι συνοδός ηλίθιων ξανθιών και φίλος διεφθαρμένων πολιτικών ρε κακομοίρη;»