Αρχείο

Tag Archives: Αει Σιχτίρ

snapshot-2008-02-25-09-03-521Υπάρχει κάτι τρομακτικό στην εικόνα ενός αυτοκινήτου που έχει παρκάρει αδιάφορα πάνω στη γραμμή που χωρίζει δύο θέσεις parking. Δεν είναι μόνο το πρόφανές. Ότι δηλαδή κάποιος ακόμα ανώνυμος καθημερινός καράβλαχος αγνοεί τους άλλους και προκειμένου να βολευτεί εκείνος και ο θλιβερός εαυτούλης του, κάνει τη ζωή όλων μας λίγο ακόμα πιο δύσκολη. Εκείνο που αναβαθμίζει την απλή γαϊδουριά, σε τρόμο, είναι ότι γίνεται κυνικά. Χωρίς κανένα πρόσχημα. Δεν αισθάνεται δηλαδή κανείς από αυτούς τους οδηγούς των δύο θέσεων parking, την ανάγκη να δικαιολογηθεί επειδή δεν μπήκε στον κόπο να κάνει ακόμα δύο κινήσεις. Δεν τον ενδιέφερε. Είναι σα να μας πετάει στη μούρη τον άπλυτο μικροτσαμπουκά του. Λες και αισθάνεται περήφανος επειδή αγνόησε τον «κανόνα» και τις συμβάσεις. Σαν να νιώθει την ανάγκη να φωνάξει ότι μπορεί να τον πνίγουν τα χρέη, μπορεί να κάνει την κότα μπροστά στους μπάτσους, στο αφεντικό του και στον εαυτό του, μπορεί ο πούτσος του να είναι 4 cm και η γυναίκα του να τον κερατώνει, μπορεί να είναι αγράμματος, αποτυχημένος και κακομοίρης, αλλά υπάρχει ακόμα ένα μέρος που μπορεί να νιώσει ατίθασος και αντισυμβατικός επαναστάτης. Όταν δεν τον βλέπει κανείς, κάνει σμπαράλια αυτή την άδικη κοινωνία! Ναι, είναι ο ίδιος που έπαιζε τον μάγκα στο χρηματιστήριο το ’99 και μόλις έχασε πήγε κλαψουρίζοντας στο κράτος και κατηγορούσε αυτούς που τον «παραπλάνησαν». Είναι αυτός που θέλει να μπει στο Δημόσιο για να χαλαρώσει και μετά διαμαρτύρεται για τους φόρους. Αυτός που πάει και υποκλίνεται στους βουλευτές για να τον διορίσουν, μετά τους ψηφίζει επειδή τον διόρισαν (υποβάλλοντας όλους μας στο μαρτύριο της έκθεσης στον πολιτικό μογγολισμό) και στο τέλος γελάει «με τα χάλια των πολιτικών». Ναι, είναι ο ίδιος άνθρωπος που τα κάνει όλα αυτά, γιατί όλα αυτά υπο κλίμακα, είναι ένα παρκάρισμα πάνω στη γραμμή του κοινού μας κοινωνικού «parking». Και φυσικά, εξαιτίας του κάθε σοβαρή διαμαρτυρία πέφτει στο κενό. Διότι, αυτός ο θλιβερός καταναλωτής του κοινού οξυγόνου χωρίς λόγο, είναι φυσικά ο πρώτος που θα διαμαρτυρηθεί όταν οι άλλοι δεν είναι εντάξει απέναντί του. Κάνοντας φυσικά και την έννοια της διαμαρτυρίας, γελοία σαν τον εαυτό του. Και ποιός θα πάρει οτέ σοβαρά έναν τέτοιο τύπο;

Advertisements

Η νοσαλγική εμμονή στο παρελθόν, αποτελεί τη μεγαλύτερη ένδειξη κατάθλιψης μιας χώρας. Οι Εθνόκαυλοι νοσταλγούν τη Μάχη στις Θερμοπύλες. Οι νεοδημοκράτες νοσταλγούν την πρώτη τετραετία. Η Φανή Χαλκιά, νοσταλγεί τον Αύγουστο του 2004. Οι επαγγελματίες νοσταλγούν την εποχή Σημίτη. Οι Κνίτες νοσταλγούν τις έντονες μέρες της Αντίστασης. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος νοσταλγεί τις αυλές με τη γαζία. Οι κινηματογραφόφιλοι νοσταλγούν τα θερινά σινεμά. Οι 40άρηδες νοσταλγούν τα ’80’s. Οι Πασόκοι νοσταλγούν τον Ανδρέα. Οι βάζελοι νοσταλγούν το Wembley. Ο Παττακός νοσταλγεί το 1965. Οι «απόφοιτοι του Fame Story 3», νοσταλγούν το «Fame Story 2». Και ο Γιάννης Παπαμιχαήλ νοσταλγεί την εποχή που τον έπαιρναν όλοι στα σοβαρά και επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο καλύτερο να ασχοληθεί κανείς, βρίσκει ευκαιρία να εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση «Αλικονοσταλγίας». Το γεγονός ότι τσιμπάμε σε αυτό το «κλύσμα» βουγιουκλακισμού, δείχνει απλώς ότι είμαστε άξιοι της τύχης μας. Οτι έχουμε αποφασίσει να γεράσουμε σε αυτή τη θλιβερή γωνιά των βαλκανίων, μέσα σε μια μπανιέρα με νοσταλγικά βρωμόνερα, που ανακυκλώνονται αενάως. Δηλαδή ο ορισμός της αυτοκαταστροφικής μανιοκατάθλιψης.