Αρχείο

Tag Archives: Ανασχηματισμός

81Οι δηλώσεις των απογοητευμένων υπουργοποιήσιμων, που τεικά παρέμειναν εκτός κυβέρνησης ότι «θα παραμένουν στρατιώτες της παράταξης», θυμίζουν την ατάκα που λένε συνήθως οι παρατημένοι γκόμενοι: Μπορεί να μην είμαστε μαζί, αλλά δεν πειράζει… Εγώ θέλω μόνο να είσαι καλα». Πρόκειται δηλαδή για μια πόζα που υποδύεται κάποιος όταν θέλει να ουρλιάξει την απογοήτευσή του. Πίσω της κρύβει την βεβιασμένη αξιοπρέπεια του προδομένου («μπορεί να μου φέρθηκαν πούστικα αλλά εγώ θα παραμείνω gentleman»), την βαθιά περιφρόνηση για τους πραγματικούς στρατιώτες της παράταξης («ας παίξω και αυτόν το ρόλο του ασήμαντου αν και όλοι ξέρουμε ότι είμαι στην πραγματικότητα μεγαλοστέλεχος») και κυρίως φόβο για την επικείμενη οργή των πελατών-ψηφοφόρων, αν ο απογοητευμένος αφήσει έστω και έναν υπαινιγμό απογοήτευσης («να κοιτάξτε, είμαι καλό παιδί! Δεν με ενδιαφέρει να γίνω υπουργός, με ενδιαφέρει να είμαστε στην εξουσία»). Κυρίως όμως, κρύβει βαθιά υποκρισία. Διότι όπως ο σκοπός του «παγκίτη» είναι να μπει στο γήπεδο, έτσι και το ανώτερο επίτευγμα ενός πολιτευτή της ηθικής κατηγορίας «φτερού», όπως τα μεγαλοστελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, είναι να φτάσουν κάποια στιγμή στην κορυφή της καριέρας τους, με το να τους αποκαλούν επιτέλους κ Υπουργέ. Δηλαδή να δικαιωθούν για όλες αυτές τις ώρες που έχασαν πηγαίνοντας σε βαρετές επαρχιακές χοροεσπερίδες και για όλο αυτό το γλύψιμο που έχουν αναγκαστεί να κάνουν στις κατώτερες μορφές ζωής που αποκαλούνται επισήμως «εκλογική πελατεία». Πράγμα που σημαίνει ότι έτσι κι αλλιώς, οι τύποι του «στρατιώτη της παράταξης» είναι χαμένη υπόθεση. Γιατί τι προσδοκίες μπορείς να έχεις από κάποιον που υποδύεται εκούσια τον γλύφτη και τον «απουσιολόγο», ελπίζοντας να το εκτιμήσει το αφεντικό;

Advertisements
Μας γκάστρωσες με τον ανασχηματισμό!

Μας γκάστρωσες με τον ανασχηματισμό!

Υπάρχει πάντα κάτι βαθιά κωμικό, όταν κάποιος παίρνει το ύφος μιας σημαντικής ανακοίνωσης για να σου πει τελικά κάτι καθημερινό και κοινότοπο. Όταν ένας τερματοφύλακας κάνει μια θεαματική βουτιά με κίνδυνο να τραυματιστεί, για να σώσει μια απελπιστικά έυκολη μπαλιά. Όταν μια ελευθεριάζουσσα γκόμενα (που μιλάει με άνεση και χωρίς να ντρέπεται για το πόσο καλή είναι στο σεξ), συμπεριφέρεται την ώρα της πράξης σαν μεταμφιεσμένη θεούσσα. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι, είναι που βγάζει πάντα το αστείο. Και οι ανασχηματισμοί είναι σαν το σεξ: Αν τον ξεχνάς μετά από λίγη ώρα, τότε δεν υπήρχε λόγος να μπεις στον κόπο να τον κάνεις Οπότε και όταν μια μακροχρόνια αναμονή γεμμάτη υποσχέσεις για έναν ανασχηματισμό που θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, καταλήγει τελικά κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, δεν μπορεί παρά να προκαλεί γέλιο. Και όταν αυτός ο ανασχηματισμός θεωρείται επιπλέον και «το τελευταίο χαρτί» ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σωθεί από την πλήρη γελοιοποίηση τότε μαζί με το γέλιο, έρχεται και η απορία: Αυτό είναι το καλύτερο που μπόρεσες να κάνεις; Και η απάντηση είναι προφανώς «ναι». Διότι αν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο και δεν το έκανε τώρα, προφανώς δεν θα το κάνει ποτέ διότι δεν το έχει. Προφανώς λοιπόν ο χαρακτήρας του πρωθυπουργού, είναι αυτός του φοβισμένου λογιστάκου που διευθετεί εκκρεμότητες. Που ενώ βλέπει ότι η «εταιρία» του παραπαίει, εκείνος αλλάζει αρμοδιότητες στους managers, αντί να αλλάξει πορεία στην εταιρία ή να την στρέψει σε κάποια καινούρια αγορά. Τα corporate νεκροταφεία είναι γεμμάτα από ιστορίες τέτοιων CEO, που έπεσαν θύματα της αδυναμίας τους και της έλλειψης οράματος. Δεν φταίνε αυτοί, όπως δεν φταίει και ο Κώστας Καραμανλής, επειδή έχει τον χαρακτήρα ενός διαχειριστή-εξισοροπιστή και όχι τον χαρακτήρα ενός ηγέτη. Το μόνο που μένει, είναι κάποια στιγμή να το καταλάβει και ο ίδιος, ώστε να σταματήσει να έχει αυτό το βαθιά δυστυχισμένο ύφος, ενός ανθρώπου που προσπαθεί να δει στον καθρέφτη του μια τίγρη και το μόνο που βλέπει είναι ένα μικρό άκακο γατάκι με ρίγες.

ΥΓ.: Το κείμενο αυτό, κανονικά προορίζοταν για το blog του υπογράφοντος με τίτλο politico, όπου η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα αντιμετωπίζεται με όρους κοινής λογικής. Επίσης μια νέα απόπειρα γρήγορης αντανακλαστικής σχολιογραφίας δοκιμάζω στο φρέσκο blog με την ονομασία Ooops! Τέλος μια προσέγγιση της επικαιρότητας, αποκλειστικά φωτογραφική, υπάρχει στο «Εικονοκλάστης».

karamalisΌταν κάποιος που διατείνεται ότι είναι προθυπουργός, πιστεύει ότι θα αντιστρέψει την ξεφτίλα ενός ολόκληρου χρόνου, αλλάζοντας θέσεις στους ίδιους, ανθρώπους, προφανώς θεωρεί τον εαυτό του πολύ μάγκα και όλους τους υπόλοιπους κρετίνους. Και βέβαια μπορεί οι εθισένοι στο πολιτικό παρασκήνιο και στα «σούπα-μούπες» να μασάνε με την κοσμοϊστορική για τον μικρόκοσμό τους προοπτική ότι ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης θα γίνει υπουργός, αλλά στην πραγματικότητα όλοι ξέρουμε ότι πίσω από την νέα φουρνιά γελοιοτήτων που θα προκύψει, κρύβονται ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι: Αυτοί που χειροκροτούν την υπερψήφιση ενός προϋπολογισμού που θα αλλάξει (γιατί κατά δική τους ομολογία είναι εξωπραγματικός), αυτοί που μουρμούραγαν μισόλογα για πολιτικές ευθύνες επι τέσσερις μήνες, αυτοί που περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους σαν καλοί δημόσιοι υπάλληλοι στην κομματική επετηρίδα μέχρι να γίνουν και αυτοί υπουργοί και αυτοί που θα μας χαρίσουν άλλο ένα τρίμηνο απραξίας (μέχρι να ενημερωθούν). Όπως πίσω από όλους αυτούς, κρύβεται ένας αρχηγός που πιστεύει ότι μόλις ρίξει λίγο φρέσκα ανακυκλωμένο κρέας στην αρένα, ξαφνικά τα νούμερα θα εκτοξευθούν. Λες και δεν του έχει διδάξει τίποτα η εμπειρία των υπεύθυνων προγράμματος των καναλιών, που προφανώς αποτελούν τα πρότυπά του: Ότι δηλαδή ένα «ψόφιο» σήριαλ, σε όποια μέρα και να το βάλεις, πάλι «ψόφιο» θα είναι.

ΥΓ.: Κανονικά το κείμενο αυτό, θα έπρεπε να δημοσιευθεί στο blog με την ονομασία Politico, που ανέστησε εκ νέου ο υπογράφων με το τέλος της χρονιάς, φιλοδοξώντας να δοκιμάσει την τύχη της κοινής λογικής και της απλής παρατήρησης στην πολιτική.