Archive

Tag Archives: Γούντι Άλεν

Είναι άλλο όταν επισκέπτεσαι μια πόλη να υποδύεσαι για λίγο τον ντόπιο και άλλο να μένεις για πάντα εκεί. Αν αυτό το μοτίβο μεταφερθεί αυτούσιο στις ανθρώπινες σχέσεις, έχουμε το φαινόμενο του «ανθρωποτουρισμού». Οπως λέμε «when in Rome, do as the Romans do». Ακριβώς αυτό που έκαναν τα δύο κορίτσια στην ταινία «Vicky, Christina, Barcelona». Γι΄αυτές το παράφορο ζευγάρι Χαβιέ Μπαρδέμ – Πενέλοπε Κρούζ, ήταν απλώς ένα ζωντανό αξιοθέατο της πόλης. Το επισκέφθηκαν, το παρατήρησαν και μετά έφυγαν. Σαν πάρκο που πας για πικ νικ και κάθεσαι κάτω, γιατί έτσι κάνουν στα πικ-νικ. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα περάσεις όλη σου τη ζωή τρώγοντας κάτω σε μια κουβέρτα. Κανείς δεν ζει πια μόνο μια ζωή, όπως κανείς δεν κρατάει τα έπιπλά του για πάντα. Με εκατονταπλάσια ερεθίσματα από αυτά που λάμβαναν μέσα σε 24 ώρες οι γονείς μας, μπορούμε πια να έχουμε δεκάδες διαφορετικές προσωπικότητες και να τις ενεργοποιούμε κατά βούληση, ανάλογα ποιούς συναναστρεφόμαστε κάθε περίοδο της ζωής μας. Μπορούμε να είμαστε λίγο executive (όταν συναναστρεφόμαστε ή έχουμε σχέση με κάποια manager) και μετά όταν χωρίσουμε και τα φτιάξουμε με μια ρόκερ να ξημεροβραδιαζόμαστε σε R n’ B πάρτυ. Το θέμα το είχε ξαναπιάσει ο Γούντι Άλλεν στην ταινία «Ζέλινγκ», 25 χρόνια πριν. Τότε ήταν η ιστορία ενός ανθρώπου – φαινόμενο, που σαν χαμαιλέοντας γινόταν ένα με το περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν ανά πάσα στιγμή. Ε, πια όλοι έχουμε λίγο Ζέλιγκ μέσα μας. Μέχρι να γυρίσουμε σπίτι ή να βρούμε αυτόν που μας επιτρέπει να είμαστε την περισσότερη ώρα ο πραγματικός εαυτός μας – δηλαδή το κοινό σημείο όλων των διαφορετικών προσωπικοτήτων που έχουμε κατά καιρούς «επισκεφθεί». Βαρετός, με τα ελαττώματά του και τις κρυφές του συνήθειες. Αρκεί αυτός ο άλλος να μην κάνει εκείνη τη στιγμή τουρισμό στη δική μας ζωή.