Αρχείο

Tag Archives: Δαϊλάκης

Λένε ότι ηθικολογία είναι η αβάσταχτη υποψία ότι κάποιος, κάπου, περνάει καλά. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, μια στρατιά καλοσιδερωμένα τηλεοπτικά cyborg, κραδαίνουν τη ρομφαία ενός υστερικού καθωσπρεπισμού, θεωρούν μη αξιόπιστο όποιον δεν μιλάει σαν βιβλίο πατριδογνωσίας του ’50, λοιδωρούν τις παραβατικές συμπεριφορές (δηλαδή όσες δεν θυμίζουν γυμνασιάρχη της χούντας) και καταγγέλουν τις «σκιές» στον βίο των δημόσιων ανδρών. Σιγά! Από πότε το ατσαλάκωτο δημόσιο προφίλ, θεωρείται κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε περήφανοι; Και ποιοί είναι ακριβώς αυτοί που θα αποφανθούν αν ο Δαϊλάκης είναι αξιόπιστος ή όχι επειδή γουστάρει να πηγαίνει σε κανένα σκυλάδικο να πίνει κανένα ουισκάκι και να βγαίνει με την Στέλλα Μπεζεντάκου; Ο Τράγκας; Η Λαμπίρη ή ο Αυτιάς; Από πότε δηλαδή ο καθένας μας είναι υποχρεωμένος να λογοδοτεί σε αυτές τις πανελώδειδείς μορφές ζωής, με συμπεριφορά δυσκοίλιας γριάς γεροντοκόρης; Και ποιός τους έδωσε τον ρόλο της Ιεράς Εξάτασης για το υπογάστριό μας; Δηλαδή, ποιός τους έδωσε το δικαίωμα να απλώσουν μια ισλαμικού τύπου σεμνοτυφία, πάνω από μια χώρα που χαίροταν και διασκέδαζε μέσα στην εξωστρέφεια; Τουλάχιστον μέχρι να βυθιστεί σε αυτήν η κρυψίνοια της τηλεοπτικής ηθικολογίας. Γιατί ηθικολογία ενδιαφέρεται μόνο για ό,τι φαίνεται. Αν ενδιαφερόταν για την ουσία, θα λέγοταν απλώς ηθική.

Advertisements