Αρχείο

Tag Archives: Δημόσιοι Υπάλληλοι

snapshot-2008-02-25-09-03-521Υπάρχει κάτι τρομακτικό στην εικόνα ενός αυτοκινήτου που έχει παρκάρει αδιάφορα πάνω στη γραμμή που χωρίζει δύο θέσεις parking. Δεν είναι μόνο το πρόφανές. Ότι δηλαδή κάποιος ακόμα ανώνυμος καθημερινός καράβλαχος αγνοεί τους άλλους και προκειμένου να βολευτεί εκείνος και ο θλιβερός εαυτούλης του, κάνει τη ζωή όλων μας λίγο ακόμα πιο δύσκολη. Εκείνο που αναβαθμίζει την απλή γαϊδουριά, σε τρόμο, είναι ότι γίνεται κυνικά. Χωρίς κανένα πρόσχημα. Δεν αισθάνεται δηλαδή κανείς από αυτούς τους οδηγούς των δύο θέσεων parking, την ανάγκη να δικαιολογηθεί επειδή δεν μπήκε στον κόπο να κάνει ακόμα δύο κινήσεις. Δεν τον ενδιέφερε. Είναι σα να μας πετάει στη μούρη τον άπλυτο μικροτσαμπουκά του. Λες και αισθάνεται περήφανος επειδή αγνόησε τον «κανόνα» και τις συμβάσεις. Σαν να νιώθει την ανάγκη να φωνάξει ότι μπορεί να τον πνίγουν τα χρέη, μπορεί να κάνει την κότα μπροστά στους μπάτσους, στο αφεντικό του και στον εαυτό του, μπορεί ο πούτσος του να είναι 4 cm και η γυναίκα του να τον κερατώνει, μπορεί να είναι αγράμματος, αποτυχημένος και κακομοίρης, αλλά υπάρχει ακόμα ένα μέρος που μπορεί να νιώσει ατίθασος και αντισυμβατικός επαναστάτης. Όταν δεν τον βλέπει κανείς, κάνει σμπαράλια αυτή την άδικη κοινωνία! Ναι, είναι ο ίδιος που έπαιζε τον μάγκα στο χρηματιστήριο το ’99 και μόλις έχασε πήγε κλαψουρίζοντας στο κράτος και κατηγορούσε αυτούς που τον «παραπλάνησαν». Είναι αυτός που θέλει να μπει στο Δημόσιο για να χαλαρώσει και μετά διαμαρτύρεται για τους φόρους. Αυτός που πάει και υποκλίνεται στους βουλευτές για να τον διορίσουν, μετά τους ψηφίζει επειδή τον διόρισαν (υποβάλλοντας όλους μας στο μαρτύριο της έκθεσης στον πολιτικό μογγολισμό) και στο τέλος γελάει «με τα χάλια των πολιτικών». Ναι, είναι ο ίδιος άνθρωπος που τα κάνει όλα αυτά, γιατί όλα αυτά υπο κλίμακα, είναι ένα παρκάρισμα πάνω στη γραμμή του κοινού μας κοινωνικού «parking». Και φυσικά, εξαιτίας του κάθε σοβαρή διαμαρτυρία πέφτει στο κενό. Διότι, αυτός ο θλιβερός καταναλωτής του κοινού οξυγόνου χωρίς λόγο, είναι φυσικά ο πρώτος που θα διαμαρτυρηθεί όταν οι άλλοι δεν είναι εντάξει απέναντί του. Κάνοντας φυσικά και την έννοια της διαμαρτυρίας, γελοία σαν τον εαυτό του. Και ποιός θα πάρει οτέ σοβαρά έναν τέτοιο τύπο;

en1Σιγά που θα φοβηθώ τις κάμερες! Οι κάμερες πρέπει να φοβούνται εμένα. Εγώ είμαι εκεί για να διαδηλώσω και δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανένα γι’ αυτό. Κανονικά, αντί να τις καλύπτουμε για να μη μας βλέπουν λες και θέλουμε να κρυφτούμε, θα έπρεπε να περνάμε ένας-ένας μπροστά από την κάμερα και να λέμε αργά και καθαρά τα στοιχεία μας: «Είμαι ο Τάδε και σας το λέω γιατί μπορεί να μπερδευτείτε επειδή είστε άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι που έχετε προσληφθεί με μέσο και το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να κάθεστε σε ένα υπόγειο και να κοιτάζετε οθόνες». Επίσης, καλό είναι αφού πούμε το όνομά μας, να κάνουμε και τη γνωστή κίνηση με τις δυο παράλληλες παλάμες που ξεκινούν από ψηλά και καταλήγουν στο υπογάστριο. Για να ξεκαθαρίζουμε σιγα-σιγά και ποιός έχει το πάνω χέρι. Το να φοβάσαι τους χαφιέδες και τις κάμερες, είναι σα να τους δίνεις αξία. Μπορεί να έχει μείνει σαν αντανακλαστικό άλλων εποχών, αλλά πια δείχνει κακομοιριά. Κατ’ αρχήν πρόκειται για κατώτερους δημοσίους υπαλλήλους που δεν μπόρεσαν να φακελώσουν δυο τύπους με μπαζούκας απέναντι από την Αμερικάνικη πρεσβεία. Ε, όχι να φοβηθούμε και αυτούς τους φουκαρατζίκους. Οι μόνοι που έχουν συμφέρον να συντηρούν αυτό το φόβο είναι οι επαγγελματίες της «επαναστατικότητας» που αν δεν εφεύρουν μια θεωρία συνομωσίας τη μέρα για τον «αυταρχικό κρατικό μηχανισμό», αυτοακυρώνονται. Μόνο αυτους συμφέρει να αισθανόμαστε διωκόμενοι εν έτει 2008, για να έχουν κάτι σύγχρονο να καταγγέλουν, αφού όλα τα άλλα δεν πουλάνε πια. Και προκειμένου να τα καταφέρουν, δίνουν αξία στην περίφημη «κρατική τρομοκρατία». Σιγά την τρομοκρατία! Για κάτι καταναλωτές φραπόγαλου μιλάμε, που δεν είναι άξιοι να κάνουν κάτι άλλο εκτός από γκάφες. Για να συνεννοούμαστε δηλαδή. Ασε που όταν κατεβαίνεις να διαδηλώσεις, καλό είναι να παίρνεις και την ευθύνη αυτού που κάνεις. Ή διαδηλώνεις ή υπερασπίζεσαι την ανωνυμία σου και ζητάς διακριτικότητα. Και τα δύο δεν γίνεται. Είναι τζάμπα μαγκιά. Όποτε κάποιοι εξεγέρθηκαν κόντρα σε κάτι, το έκαναν χωρίς να υπολογίσουν κάμερες, χαφιέδες ή αν ο δρόμος είχε πετραδάκια που έμπαιναν στα παπούτσια τους. Δεν είναι λίγο φλώρικο τώρα να ζητάς να σου στρώσουν και κόκκινο χαλί για να κάνεις πορεία πιο άνετα και με τις συνθήκες που επιθυμείς;