Archive

Tag Archives: Ηλεία

Για ποιό λόγο ακριβώς πρέπει να νιώσουμε συμπάθεια για τους «μικροπωλητές ψήφου», που χωρίς να είναι πυρόπληκτοι έτρεξαν να πάρουν το επίδομα των 3.000 και τώρα τους το ζητάνε πίσω;  Τους βλέπω να βγαίνουν στις κάμερες, οργισμένοι, ξεσηκώνοντας χοντροκομμένα το ρόλο του «αγανακτισμένοι-πολίτη-που-αδικήθηκε-από-το-ανάλγητο-κράτος». Ρόλο που τον έχουν δει να παίζεται εκατοντάδες φορές στην τηλεόραση και το ένστικτό τους τους λέει ότι πιάνει, γιατί ο μικρός ανώνυμος μαλάκας έχει πάντα ασυλία. Το ίδιο κάνουν οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων όταν έρχεται η μπουλντόζα να τους το γκρεμίσει. Το ίδιο έκαναν και οι μικροεπενδυτές του χρηματιστηρίου, όταν διαπίστωσαν ότι δεν θα αγοράσουν τελικά την Πόρσε που ήθελαν. Το τελευταίο όπλο ενός μικρολαμόγιου που την πάτησε, είναι να επικαλεστεί το ακαταλόγιστο. Να παραστήσει τον ηλίθιο που δεν ήξερε, που δεν κατάλαβε και που τον εκμεταλλεύθηκαν και τον παρέσυραν κάποιοι άλλοι. «Νομίζαμε ότι μοιράζουν χρήματα και πήγαμε». «Δεν καταλάβαμε ότι έπρεπε να έχει καει το σπίτι μας». «Μας έλεγαν οι πολιτικοί της περιοχής να πάμε να πάρουμε λεφτά και εμείς πήγαμε», δικαιολογούνται, ρίχνοντας την ευθύνη πότε στους πολιτικούς (σίγουρη κι εύκολη λύση) και πότε στην λανθασμένη πληροφόρηση. Λες και το να πηγαίνεις στην τράπεζα και να εισπράτεις bonus από το κράτος, είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα στον κόσμο. Ομως δεν έχει περάσει τόσος καιρός για να ξεχάσουμε το αγριεμένο ύφος του καταφερτζή που είχαν τότε. Είναι το ίδιο ύφος που είχαν και οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων όταν έριχναν νύχτα τα μπετά και οι μικροεπενδυτές όταν έβλεπαν ένα ακόμα limit up. Οταν λοιπόν αυτό το ύφος μετατρέπεται σε ύφος δαρμένου κουταβιού, όχι μόνο δεν πείθει, αλλά είναι ακόμα πιο ύπουλο. Είναι σα να σου λέει ότι η λαμογιά συνεχίζεται με άλλη στρατηγική. Οτι είμαι πρόθυμος να κάνω ακόμα και τον καθυστερημένο, αρκεί να μην πάρω την ευθύνη. Γιατί ακόμα και όταν ένας καλύτερος και πιο έμπειρος απατεώνας σε πιάνει κορόιδο, δεν σε κάνει εσένα αθώο. Οταν πουλάς την ψήφο σου επειδή σου πέταξαν ένα κοκκαλάκι δεν αθωώνεσαι μετά, επειδή στο ζητάνε πίσω. Συνεχίζεις να έχεις ευθύνη για τη συμμετοχή σου στη συναλλαγή. Και η αποποίηση αυτής της ευθύνης δεν είναι εξοργιστική γιατί αυτοί οι ψιλικατζήδες ψήφου, συνεχίζουν να θεωρούν τους άλλους κατώτερους επειδή οι Έλληνες ανακάλυψαν τη Δημοκρατία (την οποία πρακτικά μόλις έκλασαν). Κυρίως είναι εξοργιστική, γιατί όταν βρίσκεις καταφύγιο στο ρόλο του «ανώνυμου-μαλάκα-που-δεν-ήξερε-και-έπεσε-θύμα», είναι σα να εκχωρείς στους άλλους εν λευκώ, το δικαίωμα να σε προστατεύουν από την άγνοιά σου.