Archive

Tag Archives: Ηλιθιότητα

Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο ριζικά διαφορετικές κατηγορίες: Σε αυτούς που ξεκινούν τις φράσεις τους με τη λέξη «Νομίζω» και αυτοί που τις ξεκινούν με τη λέξη «Πιστεύω». Οι πρώτοι χρησιμοποιούν πιο συχνά σύνθετες προτάσεις, που κατά κανόνα περιέχουν σε κάποιο σημείο τους έναν επεξηγηματικό σύνδεσμο τύπου «διότι». Αντίθετα, όσοι «πιστεύουν» δεν αισθάνονται ότι οφείλουν σε κανέναν, την παραμικρή εξήγηση για αυτά που υποστηρίζουν. Ένα επιχείρημα έστω, που να τεκμηριώνει τα λεγόμενά τους. Έχουν μια γνώμη απλώς επειδή μπορούν. Κατά συνέπεια οι προτάσεις τους είναι απλοϊκές και καταλήγουν χωρίς περιστροφές σε τελεία. Που πέφτει σαν ταφόπλακα για οποιαδήποτε περεταίρω συζήτηση. Οι άνθρωποι που «πιστεύουν», φοράνε γνώμες, απόψεις και ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλώς επειδή θεωρούν πως τους πηγαίνουν. Μάλιστα όσο πιο στερεότυπες είναι, τόσο το καλύτερο, γιατί αυτό σημαίνει ότι τις ίδιες απόψεις τις έχουν και πολλοί άλλοι. Αρα είναι εκ προοιμίου σωστές, «αφού το λένε όλοι». Αυτό τους αρκεί, γιατί στην πραγματικότητα, στο σύμπαν της εύκολης βεβαιότητάς που προσφέρουν τα στερεότυπα, δεν τίθεται θέμα «σωστού» και «λάθους». Το να αναρωτιέσαι αν κάτι που λες είναι σωστό, προυποθέτει ότι αμφιβάλλεις και όλοι ξέρουμε ότι η αμφιβολία είναι κακό πράγμα γιατί κλονίζει την πίστη, αφού το να αμφιβάλλεις σημαίνει ότι δέχεσαι την ύπαρξη και άλλης πραγματικότητας εκτός από την δική σου. Ομως όταν μπαίνει σε διαδικασία λογικής επεξεργασίας, το «πιστεύω» θα έχανε την αξία του. Στο κάτω-κάτω, η αξία του να πιστεύεις είναι ότι βολεύει γιατί δεν χρειάζεται να σκεφτείς. Αρκεί να «νοιώθεις» ότι είσαι σωστός. Το μόνο που χρειάζεσαι (και αυτό προαιρετικά), είναι ένα στόμα που να λειτουργεί. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι στις τάξεις αυτών που προτιμούν να «πιστεύουν» αντί να «νομίζουν», συναντά κανείς τις ηλιθιότερες και πιο ενοχλητικές μορφές της σύγχρονης ζωής. Από τους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές μέχρι τους δικτατορίσκους της παρέας. Και από τους εθνόκαυλους, μέχρι τους ανώνυμους τραμπούκους των blogs. Όλοι τους πρόθυμοι να εκμεταλλευθούν το προνόμιο που τους έχει παραχωρηθεί, να είναι ελεύθεροι να έχουν την άποψή τους. Μόνο που ως ηλίθιοι, θεωρούν αυτόματα ότι έχουν και το δικαίωμα να σε ενημερώσουν γι΄αυτήν.

Στον αδιάκοπο αγώνα των ηθικολόγων να μας επιβάλλουν ως μόνο αποδεκτό, ένα κόσμο χωρίς την παραμικρή γεύση, που να θυμίζει χοροεσπερίδα συνταξιούχων στρατιωτικών, τα παιδιά, έχουν παίξει εν αγνοία τους, πρωτεύοντα ρόλο ως άλλοθι. Επιχειρήματα όπως «απαγορέψτε το γιατί βλέπουν και παιδιά» ή «τι θα πω στα παιδιά μου για αυτά τα αίσχη», θεωρούνται από όλους τόσο ιερά που δεν επιδέχονται αντίρηση. Προφανώς γι’ αυτό και αυτή η κυρία Βαρβάρα που εμφανίστηκε στην πρεμιέρα του ελληνικού Extreme Makeover θέλοντας να μικρύνει το στήθος της, δεν μπήκε καν στον κόπο να πει την αλήθεια, ότι δηλαδή το κάνει επειδή γουστάρει να έχει μικρότερο βυζί. Είτε για να δώσει ένα άλλοθι στον εαυτό της, είτε για να «αγιοποιήσει» τον σκοπό της είτε ακόμα και για να εξασφαλίσει ότι ο κόσμος δεν θα την κρίνει ή θα την σχολιάσει (όπως θα έκανε και εκείνη αν ήταν στη θέση της κάποια άλλη, γιατί προφανώς στον εγκεφαλικό υπόνομο όπου ζει, το να θές να έχεις καλύτερο βυζί είναι πρόστυχο), έκανε κάτι απείρως χυδαιότερο, αλλά παραδόξως αποδεκτο: Ισχυρίστηκε ότι το κάνει για να μπορεί να παίζει στην παραλία με το παιδί της, επειδή τώρα ντρέπεται για το στήθος που έχει! Έτσι, όταν μετά επέστρεψε από την εγχείρηση ντυμένη «Μενεγάκη», ορμάει στο μικρό 5χρονο αγοράκι και του λέει «για σένα το έκανα… για σένα…». Δηλαδή, το παιδάκι,  αφού ήδη έχει δει το στήθος της μαμάς του σε πανελλήνια μετάδοση να χειρουργείται, σκέφτεται εκείνη την ώρα ότι «η μαμά τα πέρασε όλα αυτά εξαιτίας ΜΟΥ». Και όχι μόνο κανείς από αυτούς που μας έχουν υποχρεώσει να ζούμε σε μια γυάλα μπας και γρατζουνιστεί ο ευαίσθητος ψυχισμός των παιδιών από τη διαφθορά, το τσιγάρο και τις γυμνές γκόμενες, δεν εντοπίζει την βάναυση κακοποίηση στη σκηνή αυτή, αλλά συμβαινει ακριβώς το αντίθετο: Συγκινούνται! Αξίζει να κρατηθεί λοιπόν αυτή η εκπομπή γιατί θα είναι χρήσιμη σε όλους. Κατ’ αρχήν στην ίδια την κυρία Βαρβάρα, αφού θα πρέπει να τη δώσει μετά από χρόνια στον ψυχίατρο του παιδιού της, να την μελετήσει και να καταλάβει καλύτερα από που προέρχεται αυτή η μανία του να σκοτώνει πλαστικούς χειρούργους. Αλλά και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, που προτιμάμε να προστατεύουμε τα παιδιά μας συζητώντας μαζί τους και όχι απαγορεύοντας πανικόβλητοι ό,τι θα τα κάνει να μεγαλώσουν και να καταλάβουν τον κόσμο. Διότι την επόμενη φορά θα την βάλουμε στον κώλο όποιου ηθικολόγου ισχυριστεί ότι η π.χ. η «Casablanca» είναι ένα ακατάλληλο έργο και δεν πρέπει να μεταδίδεται από την τηλεόραση, επειδή ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ καπνίζει και δίνει κακό παράδειγμα στα παιδιά.

Οσο πιο χαζός, πιο loser και πιο αφελής είναι ένας χαρακτήρας, τόσο πιο πολύ κερδίζει την επιβράβευση της θεαματικότητας. Το κοινό αγαπάει τους αγαθούς και τους ψηφίζει δαγκωτό. Η πρώτη διδάξασσα, η «Μαρία η Άσχημη» άγγιξε μέχρι 50% τις καλές ηλίθιες μέρες. Η αρσενική εκδοχή της φέτος, ο «Λάκης ο Γλυκούλης», έκανε την έκπληξη της πρώτης εβδομάδας με 41%. Για να μην αναφερθούμε στην γενικευμένη σαρωτική συμπάθεια προς την «Καλομοίρα» ή την «καταλληλότητα» του Κώστα Καραμανλή στις δημοσκοπήσεις. Όμως πίσω από αυτή την αποδοχή, μάλλον δεν κρύβεται η απλή και ανυστερόβουλη καλοσύνη του ανώνυμου τηλεθεατή. Πιο πιθανό είναι να κρύβεται η βαθιά ανάγκη του να αισθανθεί επιτέλους ανώτερος από κάποιον – έστω κι αν αυτός ο κάποιος είναι φανταστικό πρόσωπο – και συνεπώς να εκδικηθεί όσους τολμάνε να μη μιλάνε την απλοϊκή γλώσσα του και να του κάνουν τον έξυπνο. Άλλωστε όταν βλέπει πως μπορεί να τα καταφέρει ακόμα και μια παρθένα με σιδεράκια, ενστικτοδώς οδηγείται στο συμπέρασμα ότι μπορεί να τα καταφέρει και αυτός που στο κάτω-κάτω δεν είναι και χειρότερος. Είναι απλώς ζήτημα χρόνου να έρθει και η σειρά του να λάμψει. Και μέχρι να έρθει, ευτυχώς προλαβαίνει να κάνει και ένα ρεκτιφιέ στο extreme makeover για να έχει και πλεονέκτημα.

Κατά πάσα πιθανότητα τώρα θα ήταν πολύ δύσκολο να γυριστεί ας πούμε το «Πάρτυ» με τον Πήτερ Σέλλερς, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κάποιος σύλλογος Ινδών, για τον διασυρμό τους. Ή κάποιος σύλλογος σερβιτόρων, γιατί στην ταινία παρουσιάζεται ένας από αυτούς να πίνει τα ποτά που προορίζονται για τους καλεσμένους. Το κακό είναι ότι από τη φύση τους το χιούμορ και η πλάκα, πρέπει να έχουν ένα θύμα. Δεν μπορούν να είναι ανώδυνα. Γελάς με την γκάφα κάποιου. Π.χ., η σκάλα με την μπογιά, πέφτει και περιλούζει τον Χοντρό και τον Λιγνό. Αν δεν τους περιλούσει, δεν υπάρχει αστείο. Υπάρχει απλώς ένας χρωματιστός λεκές. Ε, τώρα στη σκηνή προστίθεται και κάποιος που με απόλυτη σοβαρότητα, καταγγέλει την έλλειψη μέτρων ασφαλείας στον χώρο εργασίας των μπογιατζήδων. Επειδή λοιπόν όλο και περισσότεροι παίρνουν υπερβολικά σοβαρά τα πάντα, το χιούμορ πνέει τα λοίσθοια. Δεν τολμάς να γράψεις για κάποιον κάτι που να μην περιλαμβάνει τις λέξεις «ένας λαμπρός καλλιτέχνης» και σε περιμένει στη γωνία με το εξώδικο. Όμως δεν γίνεται το χιούμορ να αφορά όλους. Γιατί όπως συμβαίνει πάντοτε, όταν κάτι απευθύνεται σε όλους, τότε στην πραγματικότητα δεν απευθύνεται σε κανέναν. Συμπέρασμα; Το μόνο πιό θλιβερό πράγμα από ένα μέτριο αστείο, είναι ένα αστείο που χρειάζεται να διευκρινίσει ότι είναι αστείο. Στην πρώτη περίπτωση, την ευθύνη την έχει αυτός που το λέει. Στην δεύτερη περίπτωση την ευθύνη την έχει αυτός που το ακούει. Μόνο που στην πρώτη περίπτωση, ο χιουμορίστας έχει ελπίδα να βελτιωθεί. Ενώ στην δεύτερη, δεν υπάρχουν περιθώρια σωτηρίας.

Ο θρίαμβος της ηλιθιότητας, έχει οριστικοποιηθεί λόγω της πληθώρας των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Ολες αυτές οι επιχειρήσεις, χρειάζονται επάνδρωση. Δεν έχει σημασία ποιοί τα επανδρώνουν, αρκεί να μπορούν να γεμίζουν αριστερές σελίδες με κείμενα αντιγραμμένα από το Ιnternet και την Wickipedia. Έτσι κι αλλιώς, άλλες συμφωνίες, καθορίζουν αν θα γεμίσουν ή όχι οι δεξιές σελίδες ή τα διαλείμματα από διαφημίσεις. Λογικό είναι λοιπόν οι απαιτήσεις να χαμηλώσουν. Σιγά-σιγά, η ηλιθιότητα πλημμυρίζει έντυπα και τηλεοράσεις και γίνεται κρατούσσα κατάσταση. Ξαφνικά, το να είσαι ηλίθιος δεν είναι ντροπή. Δεν είναι κάτι που προσπαθείς να κρύψεις. Ούτε υπάρχει λόγος να βελτιωθείς. Γιατί είσαι η πλειοψηφία. Είσαι η κρατούσσα τάξη. Έχεις δύναμη. Πλέον μπορείς να διασπείρειςτην ηλιθιότητά σου στην ατμόσφαιρα, να βρείς υποστηρικτές και να κατεβάσεις τα στάνταρ τόσο πολύ, ώστε να φαίνεσαι ακόμα και έξυπνος.

Ολες αυτές που υποστηρίζουν την Sarah Palin επειδή έχει αιδοίο, στην πραγματικότητα δεν έχουν την ίδια σεξιστική συμπεριφορά με τους άντρες που υποτίθεται ότι ψηφίζουν κάποιον ακριβώς επειδή είναι άντρας; Οχι,θα σου απαντήσουν, γιατί οι γυναίκες ψηφοφόροι διατηρούν το δικαίωμα να ψηφίζουν με βάση το συναίσθημα. Μπορεί η Palin να είναι εναντίον των εκτρώσεων, ένα δικαίωμα επιλογής για το οποίο αγωνίζοταν επι δεκαετίες οι Φεμινίστριες, μπορεί η κόρη της να χρησιμοποιεί ροχάλες για να χτενίσει την κούκλα της, αλλά έχει αιδοίο! Και προφανώς για τις ηλίθιες που αυτοπροσδιορίζονται ακόμα από το γεγονός ότι κατουράνε καθιστές, αυτό είναι το σημαντικότερο. Γι’ αυτό άλλωστε δεν επιβλήθηκε και ο ηλίθιος κανονισμός της ποσόστωσης που έκανε υποχρεωτική τη συμμετοχή των γυναικών κατά 40% στα ψηφοδέλτια; Δηλαδή, σύμφωνα με την κρετίνικη φεμινιστική λογική της τσιρίδας, ο πιο ασφαλής τρόπος για να καταργήσεις μια αδικία, είναι να φτιάξεις ένα νόμο που να βασίζεται σε αυτήν.