Archive

Tag Archives: Καραμανλής

Μας γκάστρωσες με τον ανασχηματισμό!

Μας γκάστρωσες με τον ανασχηματισμό!

Υπάρχει πάντα κάτι βαθιά κωμικό, όταν κάποιος παίρνει το ύφος μιας σημαντικής ανακοίνωσης για να σου πει τελικά κάτι καθημερινό και κοινότοπο. Όταν ένας τερματοφύλακας κάνει μια θεαματική βουτιά με κίνδυνο να τραυματιστεί, για να σώσει μια απελπιστικά έυκολη μπαλιά. Όταν μια ελευθεριάζουσσα γκόμενα (που μιλάει με άνεση και χωρίς να ντρέπεται για το πόσο καλή είναι στο σεξ), συμπεριφέρεται την ώρα της πράξης σαν μεταμφιεσμένη θεούσσα. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι, είναι που βγάζει πάντα το αστείο. Και οι ανασχηματισμοί είναι σαν το σεξ: Αν τον ξεχνάς μετά από λίγη ώρα, τότε δεν υπήρχε λόγος να μπεις στον κόπο να τον κάνεις Οπότε και όταν μια μακροχρόνια αναμονή γεμμάτη υποσχέσεις για έναν ανασχηματισμό που θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, καταλήγει τελικά κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, δεν μπορεί παρά να προκαλεί γέλιο. Και όταν αυτός ο ανασχηματισμός θεωρείται επιπλέον και «το τελευταίο χαρτί» ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σωθεί από την πλήρη γελοιοποίηση τότε μαζί με το γέλιο, έρχεται και η απορία: Αυτό είναι το καλύτερο που μπόρεσες να κάνεις; Και η απάντηση είναι προφανώς «ναι». Διότι αν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο και δεν το έκανε τώρα, προφανώς δεν θα το κάνει ποτέ διότι δεν το έχει. Προφανώς λοιπόν ο χαρακτήρας του πρωθυπουργού, είναι αυτός του φοβισμένου λογιστάκου που διευθετεί εκκρεμότητες. Που ενώ βλέπει ότι η «εταιρία» του παραπαίει, εκείνος αλλάζει αρμοδιότητες στους managers, αντί να αλλάξει πορεία στην εταιρία ή να την στρέψει σε κάποια καινούρια αγορά. Τα corporate νεκροταφεία είναι γεμμάτα από ιστορίες τέτοιων CEO, που έπεσαν θύματα της αδυναμίας τους και της έλλειψης οράματος. Δεν φταίνε αυτοί, όπως δεν φταίει και ο Κώστας Καραμανλής, επειδή έχει τον χαρακτήρα ενός διαχειριστή-εξισοροπιστή και όχι τον χαρακτήρα ενός ηγέτη. Το μόνο που μένει, είναι κάποια στιγμή να το καταλάβει και ο ίδιος, ώστε να σταματήσει να έχει αυτό το βαθιά δυστυχισμένο ύφος, ενός ανθρώπου που προσπαθεί να δει στον καθρέφτη του μια τίγρη και το μόνο που βλέπει είναι ένα μικρό άκακο γατάκι με ρίγες.

ΥΓ.: Το κείμενο αυτό, κανονικά προορίζοταν για το blog του υπογράφοντος με τίτλο politico, όπου η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα αντιμετωπίζεται με όρους κοινής λογικής. Επίσης μια νέα απόπειρα γρήγορης αντανακλαστικής σχολιογραφίας δοκιμάζω στο φρέσκο blog με την ονομασία Ooops! Τέλος μια προσέγγιση της επικαιρότητας, αποκλειστικά φωτογραφική, υπάρχει στο «Εικονοκλάστης».

Κατά βάθος είναι ίδιοι!

Κατά βάθος είναι ίδιοι!

Η εικόνα του πρωθυπουργού, σήμερα το πρωί, δεν είχε τίποτα από την αξιοπρέπεια που συνήθως χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που παραδέχονται τα λάθη τους. Θύμιζε περισσότερο εκείνον τον φουκαρά προπονητή της ερασιτεχνικής κατηγορίας στη διαφήμιση,  που αφού πουλάει τσαμπουκά στον διαιτητή, μόλις τον αποβάλλει, κάθεται μαζεμένος στη θέση του και αρχίζει το ψηστήρι με τον αστυνομικό: «Να, εδώ θα κάτσω, ήσυχος, έλα τώρα, σε παρακαλώ, πάμε… πάμε…». Ακόμα και το στραβό ματάκι με το οποίο κοιτάζει όλο αγωνία τον αστυνομικό για να δει αν τελικά τη γλίτωσε, ήταν ίδιο. Μόνο που του πρωθυπουργού της χώρας, κοιτούσε προς τον δικό του, το προσωπικό του όργανο της τάξης: Τις δημοσκοπήσεις. Κανένα επιχείρημα, καμμία πραγματικότητα και τίποτα από όσα αποκαλύπτονταν τους τελευταίους μήνες, δεν στάθηκε ικανό να του κινήσει την περιέργεια, όσο αυτές οι 6 μονάδες στις δημοσκοπήσεις. Αν δεν υπήρχαν αυτές, δεν θα υπήρχε σκάνδαλο. Πρόκειται δηλαδή για το αρχέτυπο του καχύποτου επαρχιώτη, που δεν εμπιστεύεται κανέναν και πιστεύει ότι όλοι όσοι του επιτίθενται, το κάνουν γιατί τον ζηλεύουν και θέλουν να του κλέψουν το πολιτικό του κομπόδεμα. Και εγκαταλείπει την πεισματάρικη στάση του, μόνο όταν αρχίσει να ανησυχεί για το «τι θα πει ο κόσμος» και φοβάται ότι θα γίνει ρεζίλι. Περιμένει δηλαδή να καθορίσουν οι άλλοι ποιός είναι, γιατί ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Και αυτό, αποτελεί τον πιο ακριβή ορισμό της κακομοιριάς.

cebaceb1cf81ceb1cebcceb1cebdcebbceaecf82-2Η επιστολή αυτή, δημοσιεύεται στην Athens Voice της 11ης Δεκεμβρίου και είναι το αποτέλεσμα του συνδιασμού προσεκτικής μελέτης του παραλήπτη για επαγγελματικούς λόγους με αγνή και ανόθευτη τσατίλα.

Πώς τα κατάφερες ρε πρόεδρε; Με τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με όλα τα ατού με το μέρος σου. Με ένα καλό κλίμα που άφησαν πίσω τους οι Ολυμπιακοί της Αθήνας. Και να καταλήγεις ύστερα από 5 χρόνια, σε μια κηδεία που μοιάζει με ξέσπασμα κατά της χούντας. Πόσα κιλά ανίκανος πρέπει να είσαι για να το πετύχεις αυτό;

Την Δευτέρα το βράδυ, είμαι σίγουρος ότι καθόσουν όπως όλοι μπροστά στην τηλεόραση και έβλεπες την Ελλάδα να καίγεται. Μη σου πω ότι ήσουν και ικανοποιημένος που επιτέλους κανείς δεν ανέφερε το Βατοπέδιο. Και δεν μπορούσες να συλλάβεις το αυτονόητο: Οτι όλο αυτό το σιχτίρισμα που έβλεπες, δεν συνέβαινε μόνο για τον 15χρονο. Είχε πολύ Βατοπέδιο μέσα του.

Γενικά, μου έχεις προσφέρει μέχρι τώρα μεγάλες στιγμές κωμωδίας. Είναι σπαρταριστό να βλέπεις κάποιον να νομίζει ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Εσύ νόμιζες ότι αυτό το ύφος σε κάνει να μοιάζεις σοβαρός. Στην πραγματικότητα σε έκανε να μοιάζεις με άνθρωπο που προσπαθεί να μην κλάσει.

Όλα αυτά, όμως, μέχρι το προηγούμενο Σάββατο. Μέχρι να πέσει νεκρό το παιδί ήσουν απλώς κωμικός. Τώρα είσαι επικίνδυνος. Γιατί εντάξει, είναι πάντα απολαυστικό, να βλέπεις τους ηθικολόγους να αποδεικνύονται λαμόγια και να ξεφυσάνε στριμωγμένοι με εξεταστικές επιτροπές στη γωνία. Αλλά η απόλαυση τελειώνει απότομα, όταν στην πτώση τους συμπαρασύρουν 15χρονους. Και όταν το γέλιο κόβεται ξαφνικά από κάτι τόσο τραγικό, το αποτέλεσμα είναι θυμός. Πολύς θυμός.

Μπορώ να συγχωρήσω έναν άνθρωπο μειωμένης αντίληψης, λόγω ακαταλόγιστου. Αλλά η υπομονή μου εξαντλείται, όταν αυτός, αντί να αράξει στα κυβικά του, αρχίζει τις κουτοπονηριές, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μου. Θυμίζεις πλέον μικροαπατεώνα στην Ομόνοια, που όλο αγωνία με πλευρίζει και σκαρφίζεται κομπινούλες και ψιλολαμογιές για να μου φάει καμμία μονάδα στις δημοσκοπήσεις μπας και βγάλει τη μέρα. Ο,τι και να πεις, όποιον και να συλλάβεις και ό,τι και να κάνεις, πλέον μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι δεν είναι φτιαχτό. Γιατί ξέρω ότι το κάνεις έχοντας στο μυαλό σου την επικοινωνία. Άρα είναι εκ προοιμίου βλακώδες.

Αφού, λοιπόν, κατάφερες να κάνεις και εμένα που δεν είμαι ο τυπικός εξαρχειώτης και γενικά δεν μασάω με την αντιεξουσιαστική ρητορική, να θέλω να πάρω μολότωφ και να νοσταλγώ την 17 Νοέμβρη, μπράβο σου. Γιατί τώρα κατάλαβα ποιά είναι η χειρότερη «κρατική καταστολή»: Η καταστολή της κοινής λογικής.

Εσύ με έκανες έτσι τούρμπο. Κατέβασες όλο το σύστημα στο σημείο μηδέν. Στην βασική κόντρα μεταξύ κοινής λογικής εναντίον αφασίας». Στο «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω». Το επείγον τώρα, είναι να επιβιώσει η κοινή λογική με κάθε κόστος. Για να ζήσουμε σε μια χώρα όπου εμπιστευόμαστε ξανά στοιχειωδώς τις εισαγγελικές έρευνες. Με ένα πρωθυπουργό έστω και ελάχιστα μάγκα ώστε να λέει και κανένα «sorry ρε παιδιά, μου ξέφυγε, την άλλη φορά θα ξέρω», αντί να κοιτάζει την AGB των δημοσκοπήσεων λες και είναι παρουσιάστρια μεσημεριανής ζώνης. Ή ακόμα χειρότερα: λες και είναι κομπλεξικός προέφηβος που αγωνιά μήπως κάποιος περάσει το high score του στο ηλεκτρονικό της γειτονιάς.

Δεν πα’ να βάζεις όσο θέλεις το τσίρκο σου να επαναλαμβάνει από το πρωί μέχρι το βράδυ το mantra «δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη»; Το να λες ότι δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν την εξαφανίζει. Άσε που αυτό δεν θα το πεις εσύ. Είναι δουλειά άλλων. Δεν αποφασίζει ο αμυντικός που έκανε χέρι, αν ήταν ακούσιο. Το αποφασίζει ο διαιτητής. Και αν ο διαιτητής αρχίσει τα «μα-μου», τότε κατεβαίνουν οι κερκίδες στο γήπεδο και καταλήγουμε πρώτο θέμα στο BBC.

Νομίζεις ότι θα τα βγάλεις πέρα μόνο με το επικοινωνιακό κομμάτι γιατί είσαι πολύ δειλός για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Όμως, όποιος σπέρνει επικοινωνία, θερίζει θύελλες. Η τακτική της κότας της λειράτης, δεν πιάνει πάντα. Τώρα λοιπόν που καίγεται το Κορδελιό, κάτσε εσύ σε μια γωνίτσα και μουρμούρα μονότονα, σαν μάντρα, «δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη». Ούτως ή άλλως, κανένας δεν σε ακούει εδώ και καιρό.

Άσε που με την υστερία που σας έχει πιάσει με την «πολιτική ευθύνη» τείνει να γίνει ακόμα πιο γελοία. Σε λίγο θα γίνεται ένα μικροτρακάρισμα και την ώρα που οι οδηγοί θα βγαίνουν να δουν τη ζημιά, θα πετιέται από μια γωνία ο Αντώναρος, σοβαρός σοβαρός για να διευκρινίσει ότι «η κυβέρνηση δεν έχει πολιτική ευθύνη για το τρακάρισμα».

Όμως η πολιτική ευθύνη, είναι όπως το κλάσιμο σε δημόσιο χώρο. Αυτός που λέει πρώτος «δεν το έκανα εγώ», είναι αυτός που το έχει κάνει και προσπαθεί να ξεκαρφωθεί. Σε μετάφραση το «δεν έχουμε πολιτική ευθύνη, σημαίνει «Μη, μη, σας παρακαλούμε, μη μας αποδοκιμάσετε στις δημοσκοπήσεις. Δεν σας νοιάζει αν θα καεί το σύμπαν. Σας νοιάζει να μην μουτζουρωθείτε από τα αποκαϊδια και αυτό φανεί στις δημοσκοπήσεις. Ε, λοιπόν, σας έχω νέα: Φαίνεται.

Αλλά τότε βρε άνθρωπε, γιατί φαγώθηκες να γίνεις πρωθυπουργός, αφού δεν θέλεις να κάνεις τίποτα από τα στοιχειώδη πράγματα που κάνει ένας πρωθυπουργός; Είναι σα να θέλει κάποιος να γίνει χειρουργός και να μην αντέχει το αίμα. Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν έχει ταλέντο ο καθένας. Μήπως έγινες πρωθυπουργός για να μας δείξεις ότι μπορείς; Ωραία, μπορείς. Έγινες. Τώρα τρέχα σβήστα όπως τα έκανες. Γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, εσύ τα έκανες.

Τους έχεις μάθει να λένε ότι αυτό που έγινε το Σάββατο, με τον πρώην Λοκατζή ήταν ένα «τυχαίο αιματηρό συμβάν». Έλα που δεν είναι έτσι! Δεν είναι τυχαίο συμβάν. Αυτός ο Λοκατζής πυροβόλησε όχι γιατί είναι ευέξαπτος. Υπάρχουν κι άλλοι ευέξαπτοι. Αλλά τώρα ο ευέξαπτος ξέρει ότι θα μείνει ατιμώρητος. Και γι’ αυτό sorry, αλλά ευθύνεσαι εσύ. Αυτό είναι η πολιτική ευθύνη που λέγαμε.

Όταν λοιπόν λένε για τη «βία της εξουσίας» μην το παρεξηγείς. Δεν εννοούν ότι πήρες ένα όπλο και άρχισες να πυροβολείς. Ούτε σου λένε ότι έπρεπε να αφήσεις το Grand Theft Auto που έπαιζες και να τρέξεις από τη Ραφήνα στα Εξάρχεια, να συγκρατήσεις τον οπλόκαυλο αυτοπροσώπως. Φταίς, διότι του έχεις στείλει εδώ και πάρα πολύ καιρό το εξής μήνυμα: «Θα μείνεις ατιμώρητος. Θα τα κανονίσουμε, θα το κάνουμε το νταραβέρι και τελικά θα ξελασπώσεις όπως όλα τα δικά μας παιδιά και δεν θα ανοίξει μύτη». Με τι του έστειλες το μήνυμα; Με τον Ρουσσόπουλο, με τις υποκλοπές, με την Siemens, με τα ομόλογα, με τις πυρκαγιές κτλ.

Μετά είναι και το άλλο: Έβαλες όλο αυτό το τσίρκο από τους ανεκδιήγητους, να κάνουν υπαινιγμούς για τα άλλα κόμματα, ότι εκμεταλλεύονται την κατάσταση εναντίον της κυβέρνησης. Μα αν η κυβέρνηση είναι τόσο ευάλωτη, ώστε ένας ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί να την φέρει σε αυτή τη θέση, τότε είναι εκ προοιμίου άχρηστη! Ή μάλλον δεν είναι καν κυβέρνηση. Είναι μαμόθρεφτα που τρέχουν στη δασκάλα (δηλαδή στους ψηφοφόρους) για να πουν κλαίγοντας «κυρία, κυρία, τα άλλα παιδάκια με πειράζουν!» Δηλαδή, έχεις επιπλέον και το θράσος να διαμαρτύρεσαι, επειδή τα άλλα κόμματα δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς αλλά σε ενοχλούν επειδή κάνουν θόρυβο! Τι μας λες; Φυσικά και θα ξεσηκώσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον κόσμο. Πολύ καλά θα κάνει. Δουλειά του είναι! Δουλειά δική σου, είναι να μην του δίνεις αιτίες να τον ξεσηκώσει.

Επίσης, για να το ξεκαθαρίζουμε: Μόνο πέντε λεπτά για να πεις ότι το «ατυχές γεγονός» γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, δεν είναι διάγγελμα. Μόνο πέντε λεπτά μπήκες στον κόπο να αφιερώσεις; Και μάλιστα με το γνωστό copy-paste κείμενο που δείχνει ότι το μόνο που σε ενδαφέρει είναι να πεις ότι δεν φταίς; Οπότε, σύμφωνα με τη λογική σου, το να εντοπίζεις κάτι που πάει στραβά, είναι πολιτική εκμετάλλευση; Για να είσαι ικανοποιημένος, έπρεπε να σας αντιμετωπίζουμε σαν ανήλικα που έχουν το ακαταλόγιστο; Να λέμε όλοι «δεν πειράζει, κάντε όσες ηλιθιότητας θέλετε κι εμείς δεν θα το πούμε πουθενά, οπότε θα είναι σα να μην τις έχετε κάνει»; Μα έτσι, κι εγώ κάνω τον πρωθυπουργό. Δεν είναι δύσκολο.

Και μην πιστεύεις όλα όσα ακούς για το πόσο χαμηλή εκτίμηση δείχνουμε για τους πολιτικούς και εξαφανίζεσαι για να μην θυμόμαστε ότι είσαι πολιτικός. Σου έχω άσχημα νέα: Μπορεί να μη δίνουμε σημασία, αλλά όλοι έχουμε καταλάβει ότι εκφωνείς τον ίδιο λόγο εδώ και 5 χρόνια. Βλέπεις μόνο ένας πολιτικός που δεν ασχολείται με την πολιτική, είναι ικανός να οδηγήσει όλους τους μη πολιτικούς να ασχοληθούν ξανά με αυτή

Α, μια που το έφερε η κουβέντα: Πες σε αυτούς τους τεμπέληδες που κάνουν copy-paste τους λόγους σου, να βγάλουν επειγόντως τις λέξεις «αποφασιστικότητα» και «υπευθυνότητα», που λες πάντα εκεί κάπου στην τρίτη παράγραφο. Βγάλτες πιά ή βάλε τον Εφραίμ να σου βρει τίποτα πιασάρικο με τον Θεό. Γιατί σου υπόσχομαι ότι στο εξής κάθε φορά που θα τις ακούμε θα καίμε και ένα κάδο. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί πια ούτε η χριστοπαναγία, ούτε η μούτζα μας βοηθάει να ξεσπάσουμε. Οπως βλέπεις, μας έριξες στα σκληρά.

Είναι τα δεύτερα κατά σειρά Χριστούγεννα που μας στερείς. Ούτε πέρσυ μπορέσαμε να τα χαρούμε, γιατί είχαμε τον άλλον που πήδηξε από το παράθυρο. Φέτος πάλι είναι αδύνατον να χαρείς με οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο γιατί υπάρχει ένας νεκρός 15χρονος. Αυτό είναι το θέμα, όχι ότι κάηκε το «ψηλότερο δέντρο». Μπορεί να εκπλήσσεσαι, αλλά κανένας δεν ένιωθε περήφανος επειδή είχαμε το ψηλότερο δέντρο στην Ευρώπη. Ίσως μόνο οι Ράμπο φίλοι σου.

Για να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Δεν φοβάμαι τους κουκουλοφόρους. Εσένα φοβάμαι. Οπότε μην μου εμφανίζεσαι ως απάντηση στο χάος. Εσύ είσαι το χάος.

Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2008
Νίκος Ζαχαριάδης

m09-201618karamanlismaximouomiliaΩραίος ο τύπος! Τώρα καλεί όλες τις πολιτικές δυνάμεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Μόλις στριμώχτηκε, ανακάλυψε την συλλογική ευθύνη. Ή έχουμε ευθύνη όλοι ή έχετε μόνο εσείς που δεν με στηρίζετε. Αύριο, πάλι μπορεί να ξαναλλάξει στρατηγική. Είναι ικανός, να βγεί φορώντας χιτώνα στο Σύνταγμα και να αρχίσει να κηρύτει το «αγαπάτε αλλήλους», προκειμένου να μην πει ένα απλό, γαμημένο «έφταιξα». Ακόμα και για την αυριανή πορεία, φρόντισε να πετάξει το μπαλάκι στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Πάλι δηλαδή εκείνος δεν έχει καμμία ευθύνη! Με τέτοια εμμονή στην ανευθυνότητα, είναι απορίας άξιο, τι κάνει όταν καλείται να υπογράψει μια υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105. Ζητάει να συνυπογράψουν και οι άλλοι;

01_TELIKIALKISTISΗ λειράτη κότα που παριστάνει τον πρωθυπουργό και που ούτε αυστηρό ύφος δεν είναι ικανός να πάρει, χωρίς να μοιάζει σα να σφίγγεται για να μην κλάσει, τελικά, τα έκανε μπάχαλο. Έτσι γίνεται πάντα όταν μπαίνει ένας άχρηστος επικεφαλής: Σταδιακά, αρχίζει να επικρατεί ο νόμος του χάους. Ένας τραμπουκος βγάζει όπλο επειδή του τη σπάει ο 15χρονος πιτσιρικάς και αυτόματα καμμιά εκατοστή άνθρωποι μένουν χωρίς δουλειά τα Χριστούγεννα, γιατί κάηκαν τα μαγαζιά τους. Βλέπω στην τηλεόραση έναν ανάπηρο να προσπαθεί να απομακρυνθεί από τα δακρυγόνα σπρώχνωντας με απόγνωση την καρέκλα με τις ρόδες και ξαφνικά, θέλω να κατέβω και να τα σπάσω. Γιατί όταν σιγά σιγά διαλύονται όλα, καταλήγεις να είσαι απλώς ένα κράτος του 3ου κόσμου, όπου ο καθένας προσπαθεί να σωθεί όπως μπορεί. Και συνειδητοποιώ ότι κινδυνεύω να γεράσω στην χειρότερη Ελλάδα που υπήρξε ποτέ. Μέσα σε ατάλαντες υστερικές τραγουδίστριες με botox, θρησκόληπτους γιούς ταχυδρόμου με ύφος καρδιναλίων και φτωχομπινέδικη βουλημία που με περιφρονούν προσβάλλοντας τη νοημοσύνη μου και σε μικροαστούς που χειροκροτούν Τριανταφυλλόπουλους και Χαρδαβέλες. Και στην κορυφή όλων, ένα γελοίο χοντρό που με θεωρεί τόσο ξεφτίλα, ώστε επαναλαμβάνει την ίδια ομιλία εδώ και 5 χρόνια χωρίς να τον ενδιαφέρει καν αν θα το καταλάβουμε. Αν αυτή την Ελλάδα, όπου η δικτατορία της βλακείας έχει επιβληθεί παντού, θέλουν να σπάσουν οι κουκουλοφόροι, δεν μπορεί παρά να είμαι ολόψυχα μαζί τους.

alexis2Για πρώτη φορά μετά από 2,5 μήνες, δεν ακούστηκε ούτε μια φορά η λέξη Βατοπέδιο στα δελτία ειδήσεων. Όσοι έλεγαν ότι το σκάνδαλο χρειάζεται αίμα για να εκτονωθεί, είχαν τελικά δίκιο. Μόνο που το αίμα δεν προήλθε από πολιτικό χαρακίρι αλλά από μια κοινή δολοφονία. Ο τεμπελχανάς της Ραφήνας, δεν κατάλαβε καλά. Ο χρυσός επικοινωνιακός κανόνας που λέει ότι «ένα σκάνδαλο ξεχνιέται μόνο με ένα μεγαλύτερο», δεν ισχύει εδώ. Τα επεισόδια έχουν πολύ Βατοπεδίο μέσα τους. Είναι συνολικό ξέσπασμα ενός κοινωνικού «αει σιχτίρ» που συσσωρεύεται εδώ και καιρό. Δεν γίνονται μόνο για τον 15χρονο. Γίνονται γιατί κανείς δεν αντέχει άλλο στην ιδέα ότι θα γεράσει μέσα σε αυτή τη γελοιότητα. Τα επεισόδια μοιάζουν σαν φυσική εκτόνωση της απόγνωσης μιας ολόκληρης χώρας που αισθάνεται ότι την δουλεύουν ψιλό γαζί. Και μάλιστα ότι την δουλεύουν ψιλό γαζί, κάποιοι τόσο ανίκανοι που δεν τους εμπιστεύεσαι ούτε να πάνε να σου πάρουν τσιγάρα από το περίπτερο.