Archive

Tag Archives: Κλειστά Μάτια

Κάθε φορά που κάποιος δηλώνει ότι είναι ευαίσθητος, θα έπρεπε να ανάβει πάνω από το κεφάλι του ένα φωσφοριζέ προειδοποιητικό σήμα κινδύνου. Αυτή η δήλωση δεν σημαίνει τιποτα περισσότερο από προβλήματα. Ειδικά όταν η ευαισθησία δηλώνεται σαν κάτι καλό, στην ουσία σημαίνει «αν τα πράγματα δεν είναι όπως νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι, θα πληγωθώ. Και αν πληγωθώ, είμαι ικανός/η για όλα, γιατί έχω πάθος. Ξηγηθήκαμε;». Η δικτατορία των ευαίσθητων, μας έχει υποχρεώσει να τους έχουμε στο απυρόβλητο και να προσέχουμε μήπως τους φέρουμε σε επαφή με την πραγματικότητα. Και αυτό είναι πολύ ύπουλο εκ μέρους τους. Η ευαισθησία ενός φιλόζωου π.χ., μπορεί να κρύβει πίσω από τις δηλώσεις του τύπου «Ο Ριρής είναι ο μόνος πραγατικός μου φίλος» κάτι που κανείς δεν ομολογεί: Οτι ο «Ριρής» είναι αγαπημένος γιατί δεν αντιμιλάει! Οπότε ο ιδιοκτήτης του, μπορεί να του τα ζαλίζει εκ του ασφαλούς. Ή όταν πάλι η αιωνίως πληγωμένη ψυχή τραγουδάει με κλειστά μάτια, στίχους που εκτοξεύουν ευαισθησιίλα σαν αυτόματο πότισμα, στην πραγματικότητα μας λέει «κοιτάξτε πόσο όμορφα μιμούμαι το πάθος. Γιατί δεν υπάρχει κανείς να του πετάξω αυτό το πάθος στη μούρη; Πόσο δειλοί είναι όλοι πια;». Όμως μόνο μια κατηγορία ανθρώπων, αγαπάει μόνο όσους δεν της αντιμιλούν και σπεύδει να αποποιηθεί με τόση ευκολία τις δικές της ευθύνες και να τις ρίξει σε όλους τους άλλους που δεν την καταλαβαίνουν: Οι κτηνοδώς εγωκεντρικοί.