Archive

Tag Archives: Κουκουλοφόροι

Ο «ανατρεπτικός» κ Φίλης

Ο «ανατρεπτικός» κ Φίλης

Το ημερολόγιο της «Αυγής» με τις εικόνες από τις εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου, δεν αποτελεί «χάιδεμα της κουκουλοφορίας» και επιβράβευση των ταραχοποιών, όπως έσπευσαν να το κατηγορήσουν τόσο η Λιάνα Κανέλλη, όσο και ο Κυριάκος Βελόπουλος, παρασυρμένοι από ιερή αγανάκτηση σαν πανελίστες μεσημεριανάδικου. Αντίθετα, μάλλον να το υποστηρίξουν θα έπρεπε, αφού υποβαθμίζει τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Δηλαδή, παίρνει τα φρέσκα και ευφυή συνθήματα (του τύπου «Είμαστε η γενιά του Τσέρνομπιλ / δεν θα πεθάνουμε ποτέ» ή  «Καραμανλής ή Χάος; Χάος!») και τα φέρνει κάτω από την βαρετή παλαιοαριστερίστικη σκέπη. Άνθρωποι που έχουν να σκεφτούν κάτι φρέσκο εδώ και χρόνια, βάζουν την υπογραφή τους σε κάτι που δεν έχει καμμία σχέση με αυτούς. «Αυγο-ποιούν» δηλαδή την εξέγερση αντί να «εξεγεθοποιηθούν» εκείνοι. Και αυτό μάλλον βολεύει όσους ένιωσαν προς στιγμήν να ιδρώνουν, επειδή τα παιδιά δεν διαμαρτύροταν προχωρόντας πειθαρχημένα σε τριάδες. Αρκεί να δει κανείς τον κ Φίλη, διευθυντή της εφημερίδας για να καταλάβει ότι πρόκειται για καθαρή περίπτωση λογοκλοπής: Από την εικόνα και μόνο ενός κουρασμένου μεσήλικα με το φοβισμένο βλέμμα του μεσαίου κομματικού στελέχους, γίνεται  σαφές δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει σκεφτεί κάτι τόσο πρωτότυπο. Και το γεγονός ότι το πατρονάρει προκαλεί θλίψη. Την ίδια θλίψη που προκαλούν όλοι εκείνοι που βλέπουν την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που θα ήθελαν να είναι, να μεγαλώνει.

Ο «Λεβ�ντης» και οι πελάτες του

Ο «Λεβέντης» και οι πελάτες του

Θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την απόφαση του δικαστηρίου με τον στοιχειώδη ανδρισμό, στηρίζοντας με την πράξη του αυτή, όλη τη φιλολογία σχετικά με την κρητική λεβεντιά. Όμως, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, θεωρεί πως η καταδίκη για τη «στήριξη» ενός εκλογικού του πελάτη (που τυχαίνει να είναι και έμπορος ναρκωτικών, αλλά αυτό προφανώς είναι δευτερεύον), είναι αντίθετη με το λαϊκό αίσθημα. Επαναδιατύπωση: Ένας γέρος που τα έχει ψιλοχαμένα και έχει περάσει τη ζωή του κάνοντας ρουσφέτια και μεταφράζοντάς τα σε ψήφους, αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και προτιμάει να παραμείνει στον δικό του κόσμο όπου «δίκαιο είναι ο νόμος του πελάτη (του)». Βλέπει δηλαδή τον εαυτό του σαν επικεφαλής μιας διαφορετικής φυλής με δικούς της εθιμικούς νόμους που είναι ανώτεροι από τους ανθρώπινους: Της φυλής των «Λεβεντολαμόγιων». Και το αστείο είναι ότι έχει δίκιο. Μόνο που από τη στιγμή που οι κατά τα άλλα «περήφανοι κρητικοί ψηφοφόροι του» εναντιώνονται στην καταδίκη του ευεργέτη τους (γιατί χωρίς τις πλάτες του δεν είναι τίποτα), είναι και αυτοί συνένοχοι. Προτιμούν δηλαδή να ταυτιστούν με τον έμπορο ναρκωτικών, παρά να μείνουν χωρίς προστάτη. Μόνο που με αυτή τη στάση, δεν έχουν μετά δικαίωμα να μιλάνε για «δημοκρατικούς θεσμούς». Γιατί αποδεικνύεται ότι ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, είναι λίγο χειρότερος από τους κουκουλοφόρους. Αφού τουλάχιστον οι κουκουλοφόροι, όταν αντιμετωπίζουν τα ΜΑΤ, δεν χρησιμοποιούν ως κουκούλα τους άλλους.

ΥΓ.: Βλέποντας τη στάση του πρώην άτυπου σύμβουλου του πρωθυπουργού για τη δικαιοδύνη, εξηγούνται όλα σχετικά με τη στάση του πρώην αφεντικού του απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς των εξεταστικών επιτροπών και το δέος του απέναντι στις δημοσκοπήσεις (που ως γνωστόν αντανακλούν και αυτές το κοινό αίσθημα).

astunomikoiΑυτό που κάνουν τα ΜΑΤ, την ώρα της πορείας των μαθητών, είναι το ηθικό ανάλογο ενός loser που γυρίζει ταπεινωμένος από το αφεντικό του και τους συναδέλφους του στο σπίτι και ξεσπάει δέρνοντας το ανήλικο παιδί του. Στην κλίμακα αξιών της φυλακής, αυτοί οι τύποι είναι χειρότεροι και από τους δολοφόνους. Και εκτίουν το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους στα τέσσερα.

alexis2Για πρώτη φορά μετά από 2,5 μήνες, δεν ακούστηκε ούτε μια φορά η λέξη Βατοπέδιο στα δελτία ειδήσεων. Όσοι έλεγαν ότι το σκάνδαλο χρειάζεται αίμα για να εκτονωθεί, είχαν τελικά δίκιο. Μόνο που το αίμα δεν προήλθε από πολιτικό χαρακίρι αλλά από μια κοινή δολοφονία. Ο τεμπελχανάς της Ραφήνας, δεν κατάλαβε καλά. Ο χρυσός επικοινωνιακός κανόνας που λέει ότι «ένα σκάνδαλο ξεχνιέται μόνο με ένα μεγαλύτερο», δεν ισχύει εδώ. Τα επεισόδια έχουν πολύ Βατοπεδίο μέσα τους. Είναι συνολικό ξέσπασμα ενός κοινωνικού «αει σιχτίρ» που συσσωρεύεται εδώ και καιρό. Δεν γίνονται μόνο για τον 15χρονο. Γίνονται γιατί κανείς δεν αντέχει άλλο στην ιδέα ότι θα γεράσει μέσα σε αυτή τη γελοιότητα. Τα επεισόδια μοιάζουν σαν φυσική εκτόνωση της απόγνωσης μιας ολόκληρης χώρας που αισθάνεται ότι την δουλεύουν ψιλό γαζί. Και μάλιστα ότι την δουλεύουν ψιλό γαζί, κάποιοι τόσο ανίκανοι που δεν τους εμπιστεύεσαι ούτε να πάνε να σου πάρουν τσιγάρα από το περίπτερο.