Archive

Tag Archives: Κρίση

pasi_filthy_rich2Το status που έδινε τις προηγούμενες χρονιές η συσσώρευση αγαθών και η επίδειξή τους, μοιάζει με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης να ξεθωριάζει. Ήδη, δύο-τρία χρόνια πριν, βλέπαμε τον Bill Gates να μοιράζει πάνω από τη μισή του περιουσία σε ένα project που για τους κακόπιστους ονομάζοταν «Σωτηρία της Ψυχής» και για τους καλόπιστους απλώς «φιλανθρωπία» ενός ανθρώπου που ανακάλυψε ότι δεν έχει νόημα να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, όταν ο κόσμος αυτός είναι σε κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας. Όμως ήταν φέτος το καλοκαίρι, που το μεγάλο αφεντικό της Ferrari, ο Ερρίκο Μπριατόρε, καθώς αποβιβάζοταν σε μια παραλία με το «απειρόμετρο» φουσκωτό του, την ξανθιά γκόμενα και τους παρατρεχάμενούς του, προπηλακίστηκε αγρίως από τους λουόμενους. Αφορμή ήταν η πρόθεσή του να απαλωτριώσει ένα ταβερνάκι στην παραλία και να το μετατρέψει σε ένα ακόμη πολυτελές Ν’ammos για εκείνον και τους όμοιούς του. Και αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν η πρώτη απροκάλυπτη κίνηση εναντίον της επιδεικτικής και κυρίως, βάρβαρης επέλασης του πλούτου που είχε καταλάβει πλέον τα πάντα: Από τα περιοδικά μέχρι τις παραλίες και από τις ομάδες ποδοσφαίρου μέχρι τις κυβερνήσεις. Βυθίζοντάς τα σε μια παχυλή και ρευστή παρακμή «πλοτίλας» και καπνού πούρου. Οι Ιταλοί, σε αντίθεση με τους έλληνες νησιώτες, είπαν με τον τρόπο τους «άντε γαμήσου κι εσύ και τα θορυβογενή φιγουρατζίδικα παιχνίδια σου, πήγαινε να παίξεις στα μέρη που έχεις ήδη καταστρέψει». Διότι, οι νεόπλουτοι με την βλαχιά που σέρνουν μαζί τους, ήδη έχουν αρκετές κλειστές «αποικίες». Μέρη που έχουν καταστρέψει και που δεν θα είναι ποτέ πια όπως ήταν. Γιατί μαζί με τα σκάφη, εμφανίζονται πάντα τα πολυτελή καταστήματα, οι μπράβοι, οι βίζιτες και οι πολιτικοί και λερώνουν τα πάντα σαν πετρελαιοκηλίδα. Αυτή τη δυσαρέσκεια συσσωρεύοταν σιγά σιγά σε όλο τον πλανήτη. Αφορούσε στην κοινωνική αναισθησία και την αισθητική γενοκτονία που διαπράτει η φυλή των Cayenne, των πούρων και των μοντέλων με τα φουσκωμένα χείλια και τα ακριβά τακούνια στα πλακόστρωτα. Και μετά ήρθε το κράχ. Με αποτέλεσμα να συντελεστεί ένα μαζικό ξύπνημα. Ο πλούτος, έχασε ακόμα και αυτή την επίφαση γυαλάδας που του είχε απομείνει. Είδαμε την κακομοίρικη πλευρά του. Και σε αυτό το παγκόσμιο ctrl+alt delete αξιών, κατρακύλισε πολλές θέσεις πιο κάτω. Τώρα που η μεσαία τάξη παλεύει για την επιβίωσή της, χάνοντας την επίπλαστη ευδαιμονία της πιστωτικής κάρτας και του αέναου δανεισμού, οι πλούσιοι (που πια δεν είναι τόσο πλούσιοι), καλούνται να επιδείξουν τα άλλα προτερήματά τους πέρα από τα ακριβά σπίτια και τα valentino που πια δεν εντυπωσιάζουν κανέναν. Καλούνται να επιδείξουν την μόρφωσή τους, την αλληλεγγύη τους και κυρίως την προσαρμοστικότητά τους σε μια νέα κλίμακα αξιών, όπου οι απλές απολαύσεις ξαναγίνονται πιο σημαντικές από τα 100μετρα σκάφη και η πολιτική γίνεται πιο σημαντική από τις επιχειρηματικοπολιτικές αλαξοκωλιές. Τώρα πιά, η «απόβαση» του κάθε Ερίκο Μπριατόρε στην ήσυχη παραλία, δεν γίνεται αποδεκτή και δεν εντυπωσιάζει ούτε από τους ομοίους του. Ερμηνεύεται σαν μια ηλίθια επίδειξη εκτός τόπου και χρόνου, που κυμαίνεται ανάμεσα στο γραφικό και το εκνευριστικό. Και όλοι τον κοιτάζουν με ελαφρό οίκτο, σα να τον ρωτάνε: «Τόσα χρόνια στο ρετιρέ αυτής της ζωής, το μόνο που κατάφερες να γίνεις είναι συνοδός ηλίθιων ξανθιών και φίλος διεφθαρμένων πολιτικών ρε κακομοίρη;»

Επι χρόνια ακούγαμε ότι αν δεν βρέξεις κώλο δεν τρώς ψάρι. Οτι η επιτυχία θέλει ιδρώτα, τόλμη και θάρρος. Οτι οι άνθρωποι που συμμετέχουν στο οικονομικό Champions League, περνάνε νύχτες όλο αγωνία για τα ρίσκα που παιρνουν, τα οποία μπορεί είτε να τους ανεβάσουν είτε να τους καταστρέψουν. Οι αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες μάλιστα ήταν οι Τζούλιες Αλεξανδράτου της επιχειρηματικότητας. Δηλαδή, ανεξάρτητα από το τι μπορούσε να τους προσάψει κάποιος από κακία ή από ζήλια, πάντα σεβόσουν το γεγονός ότι τα κατάφεραν μόνοι τους. Και ξαφνικά, όλος αυτός ο μύθος καταρέει. Το γενναιόδωρο κρατικό χαρτζιλίκωμα, που ακολούθησε το παγκόσμιο οικονομικό στουκάρισμα, αποτελεί τη χειρότερη ξεφτίλα των πλούσιων. Ξαφνικά μάθαμε ότι η μαγκιά του ριψοκίνδυνου επιχειρηματία που παίζει παιχνίδια ζωής και θανάτου στη ζούγκλα των Business, εξαντλείται στο ύφος. Γιατί στην πραγματικότητα πρόκειται για γιαλαντζί καπιταλιστές. Για κλασμένους κακομοίρηδες που μόλις κάτσει η στραβή, όχι μόνο δεν παίρνουν την ευθύνη του ρίσκου τους (για την οποία μας είχαν πρήξει τόσα χρόνια) αλλά  τρέχουν στη μαμά-κράτος για να καθαρίσει. Ξεχνώντας τις πολεμικές ιαχές περί επιβίωσης του ισχυρού και τις θεωρίες για τους νόμους της φυσικής επιλογής που διέπουν τον καπιταλισμό. Οι τράπεζες λοιπόν, μπορεί να σωθούν. Αλλά οι σταρ που όλοι πιστεύαμε ότι βρίσκονται πίσω από αυτές έχουν καταρεύσει οριστικά. Όπως θα κατέρεε η Madonna, αν αύριο αποκαλύπτοταν μετά από τόσα χρόνια, ότι στην πραγματικότητα δεν τραγουδάει η ίδια αλλά κάποια άλλη που της δανείζει κρυφά τη φωνή της.

Επιτέλους, με την κρίση των τραπεζών, έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την πτώση όλων αυτών που μας υπενθύμιζαν την αποτυχία μας. Ολους αυτούς που βλέπαμε στα φανάρια μέσα στα φρεσκοπλυμμένα τους Cayenne να μιλάνε στο handsfree, με ένα ύφος ότι τίποτα δεν μπορεί να τους αγγίξει ή να τους ανησυχήσει. Ας το παραδεχτούμε: Κάπου βαθιά μέσα μας, όλοι ελπίζαμε ότι αυτή η χαώδης διαφορά με την δική μας κατάσταση, οφείλεται σε παράνομες λαμογιές και όχι στην ικανότητά τους. Δικαιολογούσαμε τη ζήλια μας με την ηθική. Και τους περιμέναμε στη γωνία. Ε, λοιπόν η ευκαιρία ήρθε. Τώρα μπορούμε να τους κράζουμε, να τους μουτζώνουμε και να τους πετάμε τομάτες, χωρίς να φαινόμαστε κομπλεξικοί. Τώρα το μίσος και η αντιπάθειά μας για αυτό που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν είχαμε γιατί μας κυνηγούσαν οι δόσεις, έχει άλλοθι: Την παγκόσμια οικονομική κρίση. Που αυτοί προκάλεσαν. Και το γεγονός ότι επιτέλους τους βλέπουμε να ιδρώνουν στρμωγμένοι σε επιτροπές, να αποκαλύπτεται ότι όλο αυτό το «ζω-σαν-σε-περιοδικό» lifestyle προέρχοταν από αέρα και κόλπα που θύμιζαν αεροπλανάκι και ο φόβος τους ότι κινδυνεόυν ανα πάσα στιγμή να τους λιντσάρει το αγριεμένο πλήθος που ζητάει τα λεφτά του, είναι μια μεγάλη απόλαυση. Τόσο μεγάλη σα να βλέπεις το GTI του «κάγκουρα» που σε προσπέρασε με σφήνες και μαρσαρίσματα πριν από μερικά μέτρα, να βρίσκεται καρφωμένο σε μια κολώνα.