Archive

Tag Archives: Κυβέρνηση

101208politesastinomia2Ο όρος «νοικοκυραίοι», από μόνος του, έχει κάτι τόσο δομικά μικροαστικό, που δεν χρειάζεται επιπλέον επεξηγήσεις: Βαράει κατευθείαν στο παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, εκεί που οι αντιδράσεις είναι αντανακλαστικές και δεν περνάνε από καμμία επεξεργασία. Όποιος λοιπόν αισθάνεται ότι τον προσδιορίζει η συγκεκριμένη λέξη, αυτόματα συγκαταλέγει τον εαυτό του σε μια ομάδα ανθρώπων με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Είναι εκείνοι που «κοιτάνε τη δουλίτσα τους και δεν θέλουν μπλεξίματα». Που προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν την παγιωμένη ρουτίνα τους, τουλάχιστον μέσα στο διαμέρισμά τους, που αποτελεί το αδιαμφισβήτητο μικρό τους «βασίλειο». Όμως το κύριο χαρακτηριστικό των νοικοκυραίων, είναι ο φόβος. Τρέμουν τις αλλαγές και κλειδώνουν την πόρτα τρομαγμένοι μπροστά στο άγνωστο, όντες φανατικοί οπαδοί του δόγματος «καλά είμαστε κι έτσι». Γι’ αυτό και όταν μια κυβέρνηση αναγκάζεται να απευθυνθεί σε αυτούς, το κάνει μέσα στην απελπισία της, γιατί δεν της έχει μείνει κανένας άλλος. Σημαίνει δηλαδή ότι έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να συνεννοηθεί με τα «ζωντανά» στοιχεία του πληθυσμού και οχυρώνεται πίσω από την έσχατη γραμμή απελπισίας: Την ιδεολογία του φόβου. Μόνο που όταν κάποιος εγκαταλείπει την επιχειρηματολογία και προσπαθεί να ενεργοποιήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε αυτούς που φοβούνται ακόμα τον «μπαμπούλα», τότε είναι χαμένη από χέρι και απλώς δεν αποφασίζει να βγάλει την πρίζα από το μηχάνημα αναπνοής, ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα. Μόνο που το πιθανότερο είναι ότι το θαύμα δεν θα έρθει. Και τότε η μόνη διέξοδος είναι η ταπείνωση. Γιατί οι «νοικοκυραίοι» σαν φοβισμένοι δεν είναι ποτέ πιστοί. Και μόλις δουν ότι δεν είσαι πλέον κυβέρνηση που εγγυάται την ησυχία, την τάξη και την ασφάλεια που ονειρεύονται, εγκαταλείπουν τρέχοντας το στρατόπεδο. Και τότε μένεις οριστικά μόνος και περιφνονημένος, γιατί κανείς δεν θέλει να συδιαλαγεί με κάποιον τόσο ξεπεσμένο, ώστε να οχυρωθεί πίσω από την «νοικοκυραίικη» ακινησία για να σώσει το τομάρι του. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία κυβέρνηση που χρησιμοποίησε τον όρο «νοικοκυραίοι», ήταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Που όλοι θυμούνται πως κατέληξε.

newego21Δεν είναι ότι οι άνθρωποι παίρνουν τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα τόσο σοβαρά όσο ας πούμε την ομάδα τους. Για την ομάδα τους απαιτούν παίκτες που θα αποδίδουν μέσα στο γήπεδο, θα παίρνουν τα πράγματα σοβαρά και δεν θα ξενυχτάνε το βράδυ πριν τον αγώνα, γιατί τότε δεν σέβονται τη φανέλα και τους αξίζει να τιμωρηθούν με λιντσάρισμα. Αντίθετα, από μια ελληνική κυβέρνηση, κανείς δεν έχει τέτοιες απαιτήσεις. Για την ακρίβεια, κανείς δεν θα επιθυμούσε να βρίσκεται στην εξουσία ένας πρωθυπουργός που κυβερνάει συγκροτημένα, που εννοεί αυτά που λέει και που όντως σκοπεύει να αλλάξει τα πράγματα. Αυτό θα ήταν μεγάλος μπελάς για όλους, γιατί θα σήμαινε κάτι που κανείς μας στην πραγματικότητα δεν έχει διάθεση να κάνει: Θα σήμαινε ότι πρέπει κι εμείς να εγκαταλείψουμε το «Εθνικό Χύμα» και να συμπεριφερόμαστε με αντίστοιχη σοβαρότητα. Όμως τότε, προς τι η δυσαρέσκεια για τη σημερινή κωμωδία που λέγεται κυβέρνηση; Αφού είναι ακριβώς όπως την θέλουμε! Είναι δυνατόν να εκφράζουν όλοι αποδοκιμασία για ανθρώπους που με την ανικανότητά τους, αφήνουν πλήρη ελευθερία στον καθένα να κάνει ό,τι θέλει και να αναπτύξει όποια λαμογο-πρωτοβουλία τον βολεύει, χωρίς να προσπαθήσει καθόλου; Ναι είναι. Γιατί όσο όλοι βλέπουν τα εκατομύρια να περνάνε δίπλα τους σφυρίζοντας, τόσο πιο ανίκανοι νιώθουν που δεν συμμετέχουν κι εκείνοι στην «οικονομική παρτούζα», αφού στην ουσία δεν υπάρχει κανείς που να τους ελέγχει. Χάνουν δηλαδή το άλλοθι. Η αποτυχία γίνεται πιο δυσβάστακτη όταν ο δρόμος προς τα Cayenne δεν φυλάσσεται από κανέναν. Και αυτό είναι που δεν συγχωρεί στην σημερινή κυβέρνηση η κοινή γνώμη με αποτέλσμα να την βυθίζει στις δημοσκοπήσεις: Οτι δεν κράτησε τα προσχήματα και έκανε τη λαμογιά να μοιάζει τόσο εύκολη. Ώστε αυτοί που είναι ακόμα στην απέξω, να μην έχουν να ρίξουν ευθύνες σε κανέναν άλλο για την αδυναμία τους, παρά μόνο στον εαυτό τους. Και αυτό είναι πιο ασυγχώρητο από όλα τα Βατοπαίδια μαζί.