Αρχείο

Tag Archives: Κόμπλεξ

Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, τελικά ήταν μια Σάρα Πέιλιν. Εκείνη παίζει τον ρόλο της απλής, καθημερινής, ανυπεράσπιστης γυναίκας της μεσαίας τάξης που το ελιτίστικο κατεστημένο της Ουάσινγκτον την σνομπάρει. Και στην προοπτική να αναγκαστεί να την δεχτεί στους κόλπους του, την πολεμάει λυσσαλέα. Πυροδοτεί δηλαδή τα κόμπλεξ του μέσου κάφρου απέναντι στους «γραβατάκηδες», και επενδύει σε αυτά. Ο Ρουσσόπουλος πάλι, με τον γιό του ταχυδρόμου, πήγε να ξεπατικώσει έναν πανομοιότυπο ρόλο: «Είμαι ένα αγράμματο παιδί του λαού, όπως εσείς και οι ισχυρές πολιτικές οικογένειες δεν με αφήνουν να ανθίσω γιατί με σνομπάρουν, όπως και εσάς». Και στις δύο περιπτώσεις, ο μηχανισμός είναι ο ίδιος. «Είμαι ένας γιός ταχυδρόμου άρα είμαι αθώος» και  «είμαι μια απλή νοικοκυρά, άρα δικαιούμαι να γίνω αντιπρόεδρος». Με την ίδια λογική, κάποιος άλλος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει αγγλικά και το κατεστημένο των αγγλομαθών τον εμποδίζει να σταδιοδρομήσει σαν πρέσβυς στην Ουάσιγκτον. Ή ακόμα χειρότερα, κάποιος με IQ 50, να ισχυριστεί ότι δεν βρίσκει δουλειά σαν καθηγητής πανεπιστημίου, γιατί οι έξυπνοι επιδεικνύουν απέναντί του ρατσισμό και τον πολεμάνε (οπότε ζητάει τη βοήθεια όλων όσοι έχουν παρόμοιο IQ, γιατί όσοι πολεμάνε εκείνον, στην πραγματικότητα πολεμάνε και όλους τους άλλους που είναι σαν αυτόν). Ένα απλό δεδομένο που δεν σημαίνει τίποτα μετατρέπεται σε brand. Γίνεται ιδιότητα. Στην ουσία δηλαδή πρόκειται για ένα προσκλητήριο. Μια ευκαιρία να δικαιωθούν οι ανίκανοι, οι τεμπέληδες, οι αγράμματοι και όλοι όσοι δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν τίποτα με τη ζωή τους. Με τον Ρουσσόπουλο και την Πέιλιν, αντί να ντρέπονται, έχουν την ευκαιρία να συνταχθούν πίσω από κάποιον όμοιό τους και να αισθανθούν ότι αυτό για το οποίο μέχρι τώρα ένιωθαν άσχημα, δεν είναι παρά ένα απλό, αθώο χαρακτηριστικό. Όπως το χρώμα των μαλιών ή το ύψος. Κάτι δηλαδή για το οποίο δεν φέρουν ευθύνη.

Advertisements