Archive

Tag Archives: Λαμογιά

snapshot-2008-02-25-09-03-521Υπάρχει κάτι τρομακτικό στην εικόνα ενός αυτοκινήτου που έχει παρκάρει αδιάφορα πάνω στη γραμμή που χωρίζει δύο θέσεις parking. Δεν είναι μόνο το πρόφανές. Ότι δηλαδή κάποιος ακόμα ανώνυμος καθημερινός καράβλαχος αγνοεί τους άλλους και προκειμένου να βολευτεί εκείνος και ο θλιβερός εαυτούλης του, κάνει τη ζωή όλων μας λίγο ακόμα πιο δύσκολη. Εκείνο που αναβαθμίζει την απλή γαϊδουριά, σε τρόμο, είναι ότι γίνεται κυνικά. Χωρίς κανένα πρόσχημα. Δεν αισθάνεται δηλαδή κανείς από αυτούς τους οδηγούς των δύο θέσεων parking, την ανάγκη να δικαιολογηθεί επειδή δεν μπήκε στον κόπο να κάνει ακόμα δύο κινήσεις. Δεν τον ενδιέφερε. Είναι σα να μας πετάει στη μούρη τον άπλυτο μικροτσαμπουκά του. Λες και αισθάνεται περήφανος επειδή αγνόησε τον «κανόνα» και τις συμβάσεις. Σαν να νιώθει την ανάγκη να φωνάξει ότι μπορεί να τον πνίγουν τα χρέη, μπορεί να κάνει την κότα μπροστά στους μπάτσους, στο αφεντικό του και στον εαυτό του, μπορεί ο πούτσος του να είναι 4 cm και η γυναίκα του να τον κερατώνει, μπορεί να είναι αγράμματος, αποτυχημένος και κακομοίρης, αλλά υπάρχει ακόμα ένα μέρος που μπορεί να νιώσει ατίθασος και αντισυμβατικός επαναστάτης. Όταν δεν τον βλέπει κανείς, κάνει σμπαράλια αυτή την άδικη κοινωνία! Ναι, είναι ο ίδιος που έπαιζε τον μάγκα στο χρηματιστήριο το ’99 και μόλις έχασε πήγε κλαψουρίζοντας στο κράτος και κατηγορούσε αυτούς που τον «παραπλάνησαν». Είναι αυτός που θέλει να μπει στο Δημόσιο για να χαλαρώσει και μετά διαμαρτύρεται για τους φόρους. Αυτός που πάει και υποκλίνεται στους βουλευτές για να τον διορίσουν, μετά τους ψηφίζει επειδή τον διόρισαν (υποβάλλοντας όλους μας στο μαρτύριο της έκθεσης στον πολιτικό μογγολισμό) και στο τέλος γελάει «με τα χάλια των πολιτικών». Ναι, είναι ο ίδιος άνθρωπος που τα κάνει όλα αυτά, γιατί όλα αυτά υπο κλίμακα, είναι ένα παρκάρισμα πάνω στη γραμμή του κοινού μας κοινωνικού «parking». Και φυσικά, εξαιτίας του κάθε σοβαρή διαμαρτυρία πέφτει στο κενό. Διότι, αυτός ο θλιβερός καταναλωτής του κοινού οξυγόνου χωρίς λόγο, είναι φυσικά ο πρώτος που θα διαμαρτυρηθεί όταν οι άλλοι δεν είναι εντάξει απέναντί του. Κάνοντας φυσικά και την έννοια της διαμαρτυρίας, γελοία σαν τον εαυτό του. Και ποιός θα πάρει οτέ σοβαρά έναν τέτοιο τύπο;

Για ποιό λόγο ακριβώς πρέπει να νιώσουμε συμπάθεια για τους «μικροπωλητές ψήφου», που χωρίς να είναι πυρόπληκτοι έτρεξαν να πάρουν το επίδομα των 3.000 και τώρα τους το ζητάνε πίσω;  Τους βλέπω να βγαίνουν στις κάμερες, οργισμένοι, ξεσηκώνοντας χοντροκομμένα το ρόλο του «αγανακτισμένοι-πολίτη-που-αδικήθηκε-από-το-ανάλγητο-κράτος». Ρόλο που τον έχουν δει να παίζεται εκατοντάδες φορές στην τηλεόραση και το ένστικτό τους τους λέει ότι πιάνει, γιατί ο μικρός ανώνυμος μαλάκας έχει πάντα ασυλία. Το ίδιο κάνουν οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων όταν έρχεται η μπουλντόζα να τους το γκρεμίσει. Το ίδιο έκαναν και οι μικροεπενδυτές του χρηματιστηρίου, όταν διαπίστωσαν ότι δεν θα αγοράσουν τελικά την Πόρσε που ήθελαν. Το τελευταίο όπλο ενός μικρολαμόγιου που την πάτησε, είναι να επικαλεστεί το ακαταλόγιστο. Να παραστήσει τον ηλίθιο που δεν ήξερε, που δεν κατάλαβε και που τον εκμεταλλεύθηκαν και τον παρέσυραν κάποιοι άλλοι. «Νομίζαμε ότι μοιράζουν χρήματα και πήγαμε». «Δεν καταλάβαμε ότι έπρεπε να έχει καει το σπίτι μας». «Μας έλεγαν οι πολιτικοί της περιοχής να πάμε να πάρουμε λεφτά και εμείς πήγαμε», δικαιολογούνται, ρίχνοντας την ευθύνη πότε στους πολιτικούς (σίγουρη κι εύκολη λύση) και πότε στην λανθασμένη πληροφόρηση. Λες και το να πηγαίνεις στην τράπεζα και να εισπράτεις bonus από το κράτος, είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα στον κόσμο. Ομως δεν έχει περάσει τόσος καιρός για να ξεχάσουμε το αγριεμένο ύφος του καταφερτζή που είχαν τότε. Είναι το ίδιο ύφος που είχαν και οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων όταν έριχναν νύχτα τα μπετά και οι μικροεπενδυτές όταν έβλεπαν ένα ακόμα limit up. Οταν λοιπόν αυτό το ύφος μετατρέπεται σε ύφος δαρμένου κουταβιού, όχι μόνο δεν πείθει, αλλά είναι ακόμα πιο ύπουλο. Είναι σα να σου λέει ότι η λαμογιά συνεχίζεται με άλλη στρατηγική. Οτι είμαι πρόθυμος να κάνω ακόμα και τον καθυστερημένο, αρκεί να μην πάρω την ευθύνη. Γιατί ακόμα και όταν ένας καλύτερος και πιο έμπειρος απατεώνας σε πιάνει κορόιδο, δεν σε κάνει εσένα αθώο. Οταν πουλάς την ψήφο σου επειδή σου πέταξαν ένα κοκκαλάκι δεν αθωώνεσαι μετά, επειδή στο ζητάνε πίσω. Συνεχίζεις να έχεις ευθύνη για τη συμμετοχή σου στη συναλλαγή. Και η αποποίηση αυτής της ευθύνης δεν είναι εξοργιστική γιατί αυτοί οι ψιλικατζήδες ψήφου, συνεχίζουν να θεωρούν τους άλλους κατώτερους επειδή οι Έλληνες ανακάλυψαν τη Δημοκρατία (την οποία πρακτικά μόλις έκλασαν). Κυρίως είναι εξοργιστική, γιατί όταν βρίσκεις καταφύγιο στο ρόλο του «ανώνυμου-μαλάκα-που-δεν-ήξερε-και-έπεσε-θύμα», είναι σα να εκχωρείς στους άλλους εν λευκώ, το δικαίωμα να σε προστατεύουν από την άγνοιά σου.