Archive

Tag Archives: Οικονομική Κρίση

pasi_filthy_rich2Το status που έδινε τις προηγούμενες χρονιές η συσσώρευση αγαθών και η επίδειξή τους, μοιάζει με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης να ξεθωριάζει. Ήδη, δύο-τρία χρόνια πριν, βλέπαμε τον Bill Gates να μοιράζει πάνω από τη μισή του περιουσία σε ένα project που για τους κακόπιστους ονομάζοταν «Σωτηρία της Ψυχής» και για τους καλόπιστους απλώς «φιλανθρωπία» ενός ανθρώπου που ανακάλυψε ότι δεν έχει νόημα να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, όταν ο κόσμος αυτός είναι σε κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας. Όμως ήταν φέτος το καλοκαίρι, που το μεγάλο αφεντικό της Ferrari, ο Ερρίκο Μπριατόρε, καθώς αποβιβάζοταν σε μια παραλία με το «απειρόμετρο» φουσκωτό του, την ξανθιά γκόμενα και τους παρατρεχάμενούς του, προπηλακίστηκε αγρίως από τους λουόμενους. Αφορμή ήταν η πρόθεσή του να απαλωτριώσει ένα ταβερνάκι στην παραλία και να το μετατρέψει σε ένα ακόμη πολυτελές Ν’ammos για εκείνον και τους όμοιούς του. Και αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν η πρώτη απροκάλυπτη κίνηση εναντίον της επιδεικτικής και κυρίως, βάρβαρης επέλασης του πλούτου που είχε καταλάβει πλέον τα πάντα: Από τα περιοδικά μέχρι τις παραλίες και από τις ομάδες ποδοσφαίρου μέχρι τις κυβερνήσεις. Βυθίζοντάς τα σε μια παχυλή και ρευστή παρακμή «πλοτίλας» και καπνού πούρου. Οι Ιταλοί, σε αντίθεση με τους έλληνες νησιώτες, είπαν με τον τρόπο τους «άντε γαμήσου κι εσύ και τα θορυβογενή φιγουρατζίδικα παιχνίδια σου, πήγαινε να παίξεις στα μέρη που έχεις ήδη καταστρέψει». Διότι, οι νεόπλουτοι με την βλαχιά που σέρνουν μαζί τους, ήδη έχουν αρκετές κλειστές «αποικίες». Μέρη που έχουν καταστρέψει και που δεν θα είναι ποτέ πια όπως ήταν. Γιατί μαζί με τα σκάφη, εμφανίζονται πάντα τα πολυτελή καταστήματα, οι μπράβοι, οι βίζιτες και οι πολιτικοί και λερώνουν τα πάντα σαν πετρελαιοκηλίδα. Αυτή τη δυσαρέσκεια συσσωρεύοταν σιγά σιγά σε όλο τον πλανήτη. Αφορούσε στην κοινωνική αναισθησία και την αισθητική γενοκτονία που διαπράτει η φυλή των Cayenne, των πούρων και των μοντέλων με τα φουσκωμένα χείλια και τα ακριβά τακούνια στα πλακόστρωτα. Και μετά ήρθε το κράχ. Με αποτέλεσμα να συντελεστεί ένα μαζικό ξύπνημα. Ο πλούτος, έχασε ακόμα και αυτή την επίφαση γυαλάδας που του είχε απομείνει. Είδαμε την κακομοίρικη πλευρά του. Και σε αυτό το παγκόσμιο ctrl+alt delete αξιών, κατρακύλισε πολλές θέσεις πιο κάτω. Τώρα που η μεσαία τάξη παλεύει για την επιβίωσή της, χάνοντας την επίπλαστη ευδαιμονία της πιστωτικής κάρτας και του αέναου δανεισμού, οι πλούσιοι (που πια δεν είναι τόσο πλούσιοι), καλούνται να επιδείξουν τα άλλα προτερήματά τους πέρα από τα ακριβά σπίτια και τα valentino που πια δεν εντυπωσιάζουν κανέναν. Καλούνται να επιδείξουν την μόρφωσή τους, την αλληλεγγύη τους και κυρίως την προσαρμοστικότητά τους σε μια νέα κλίμακα αξιών, όπου οι απλές απολαύσεις ξαναγίνονται πιο σημαντικές από τα 100μετρα σκάφη και η πολιτική γίνεται πιο σημαντική από τις επιχειρηματικοπολιτικές αλαξοκωλιές. Τώρα πιά, η «απόβαση» του κάθε Ερίκο Μπριατόρε στην ήσυχη παραλία, δεν γίνεται αποδεκτή και δεν εντυπωσιάζει ούτε από τους ομοίους του. Ερμηνεύεται σαν μια ηλίθια επίδειξη εκτός τόπου και χρόνου, που κυμαίνεται ανάμεσα στο γραφικό και το εκνευριστικό. Και όλοι τον κοιτάζουν με ελαφρό οίκτο, σα να τον ρωτάνε: «Τόσα χρόνια στο ρετιρέ αυτής της ζωής, το μόνο που κατάφερες να γίνεις είναι συνοδός ηλίθιων ξανθιών και φίλος διεφθαρμένων πολιτικών ρε κακομοίρη;»

loudovikΟι φωτογραφίες των πλούσιων κυριών με τις βραδινές τουαλέτες και φόντο χριστουγεννιάτικα σαλόνια «λουδοβίκειου» τύπου που ποζάρουν μαζί με τα αμήχανα παιδιά τους (ντυμένα τόσο εξωπραγματικά ακριβά που μοιάζουν σχεδόν αποκριάτικα), γέμισαν όπως κάθε χρόνο τα περιοδικά. Μόνο που φέτος η επίδειξη αυτή έχει γίνει παλαιομοδίτικη, όπως θα έλεγαν και οι ίδιες στη γλώσσα τους. Έτσι κι αλλιώς, μια πλούσια σύζυγος που φοράει τα καλά της και στήνεται σαν σταρ, επιδεικνύοντας την «επιτυχία» της στις αναγνώστριες ενός περιοδικού, αποκάλυπτε ένα τεράστιο υπαρξιακό κενό. Μια τέτοια κίνηση, περιέχει τεράστιες δόσεις «κοιτάξτε με» σε συνδιασμό με άφθονες ποσότητες σουσουδισμού. Όμως πλέον δείχνει καθαρή αναισθησία. Γιατί αυτή τη στιγμή, εκείνο που κραυγάζουν αυτού του είδους οι φωτογραφίες, είναι η ωμή απάθεια. Σε ένα περιβάλλον κρίσης, με οικονομίες να καταρρέουν, με τον κοινωνικό ατμό να έχει φτάσει σε όρια έκρηξης, εκείνες συνεχίζουν να κρατούν με νύχια και με δόντια, τον κιτς κόσμο τους απαραβίαστο από την πραγματικότητα. Προσπαθώντας με πρωτοφανή αγωνία να κάνουν σα να είναι όλα βελούδινα και τριανταφυλλένια. Μήπως πείσουν και τον ίδιο τους τον εαυτό, ότι το να τρίβεις στα μούτρα των άλλων, πόσο δήθεν χλιδάτα και ονειρεμένα περνάς, ενώ έξω κάνει για όλους φτώχεια δεν έχει τίποτα το μεμπτό. Μόνο που καθώς υψώνουν τα κρυστάλλινα ποτήρια με σαμπάνια, με δυσκολία κρύβεται η γυαλάδα ενός junkie από το βλέμμα τους. Ενός junkie που χρειάζεται τη φιγούρα και την προβολή, γιατί αλλιώς δεν έχει τίποτα. Που δεν μπορεί δηλαδή να ευχαριστηθεί καν τον πλούτο του με την κομψή διακριτικότητα ενός χορτάτου ανθρώπου. Αλλά που διακατέχεται από την τεράστια αγωνία να το φωνάξει και να το δείξει. Και αυτό είναι κακόγουστο και χυδαίο. Γι’ αυτό και φέτος, οι «Αντουανέτες» με τα βραδυνά φορέματα μπορστά στα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, δεν ήταν προκλητικές. Έδειχναν κυρίως ψυχοπαθείς. Και αυτό τις έκανε πιο κακομοίρες από ποτέ.