Αρχείο

Tag Archives: Ομπάμα

firefoxscreensnapz001Ποτέ άλλοτε δεν έχει παρουσιαστεί το φαινόμενο να υπάρχουν τόσες λίγες εναλλακτικές λύσεις και ταυτόχρονα, τόση πολλή κακοπιστία για την μόνη που αφήνει μια χαραμάδα διεξόδου. Η στάση αυτή, αν το καλοσκεφτεί κανείς, δεν εξηγείται λογικά: Όλοι περιμένουν με χαιρεκακία να εντοπίσουν και το παραμικρό στραβοπάτημα και να πανηγυρίσουν επειδή η τελευταία ελπίδα διαψεύστηκε. Όλοι έχουν καταληφθεί από «αυτοκτονικό ιδεασμό» και κρατάνε την ανάσα τους περιμένοντας πότε θα θριαμβολογήσουν για την αποτυχία του νέου προέδρου, με ένα «σας τα έλεγα εγώ». Λες και η δικαίωσή τους, είναι πιο σημαντική από όλα τα άλλα. Και δεν είναι μόνο οι κατ’ επάγγελμα αντιαμερικάνοι που πρωτοστατούν σε αυτό το μπαράζ καταστροφολογίας, χωρίς να προσπαθούν να κρύψουν καν την ικανοποίησή τους, επειδή δικαιώθηκαν γιατί ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως άλλωστε είχαν προβλέψει με το βαθύ πολιτικό κριτίριο που τους διακρίνει, δεν άρπαξε αυτοπροσώπως ένα μπαζούκας για να το στρέψει κατά του Ισραήλ. Αλλά και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, προφανώς εθισμένος στους super ήρωες της pop κουλτούρας, που εμφανίζονται πετώντας από το πουθενά και καθαρίζουν μέσα σε 10 λεπτά τους κακούς, έχει αρχίσει να μπερδεύει επικίνδυνα τον Ομπάμα με τον Spiderman ή τον Τζακ Μπάουερ και σπεύδει να τον απαξιώσει πριν καν αναλάβει τα καθήκοντά επειδή δεν έλυσε με μια κίνηση το πρόβλημα της πείνας στον 3ο Κόσμο, ενώ δεν φαίνεται πολύ πιθανό να αρχίσει να αναστάινει νεκρούς ακουμπώντας τους απαλά στο κεφάλι. Γιά άλλη μια φορά λοιπόν, όλοι είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν τον ρόλο του «καημένου αδύναμου λαού που βλέπει τις ελπίδες του να διαψεύδονται για άλλη μια φορά». Πρόκειται φυσικά για τον πιο εύκολο ρόλο. Μπορείς να τον παίξεις από τον καναπέ. Και κυρίως, δεν απαιτεί καν να αντιπροτείνεις εσύ κάποια λύση. Απλώς να κρίνεις αφ’ υψηλού και να γκρινιάζεις. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος. Γιατί δεν αφορά τον Ομπάμα. Αφορά την «μιζεροποίηση» της καθημερινότητας όλων μας.

Advertisements

small_obama_imageΣήμερα ήταν λες και ο πλανήτης ξυπνούσε, ύστερα από μια μακρά περίοδο κατάθλιψης. Ανακαλύπτοντας με ενθουσιασμό ότι δεν έχουν χαθεί όλα αφού η κοινή λογική μπορεί ακόμα να κερδίσει τον φόβο. Την ίδια ώρα όμως, σε μια θλιβερή γωνία αυτού του πλανήτη, οι τηλεοράσεις έδειχναν σφιγμένα πρόσωπα. Και από κάτω τους, σε «κρόουλ» τη φράση «Τι σημαινει για την Ελλάδα η Εκλογή Ομπάμα;». Ακριβώς! Σήμερα το πρωί που σε όλο τον κόσμο γιόρταζαν, εδώ, οι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει την επαγγελματική τους σταδιοδρομία στην Έφη Θώδη, κατάφεραν να φέρουν στα μέτρα του θλιβερού τους μικρόκοσμου, ένα από τα ιστορικότερα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών. Αρκούσε να πατήσεις ένα κουμπί στο τηλεοντρόλ και να περάσεις από το CNN στα ελληνικά κανάλια για να μπεις ξανά στη ζώνη του λυκόφωτος. Δηλαδή αρκούσε να δεις τον Άδωνι Γεωργιάδη να τσακώνεται με τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, για να αισθανθείς την ασφυξία. Αναρωτιόμαστε τι σημαίνει για εμάς η νίκη του Ομπάμα, σα να παραδεχόμαστε ότι εμείς δεν είμαστε μέρος αυτού του πλανήτη. Σαν «θείτσες» που από το ασφυκτικό μπαλκονάκι τους, κοιτάζουν ένα πάρτυ στο δρόμο και αναρωτιούνται τι έχουν να κερδίσουν εκείνες από αυτό. Αδυνατώντας να χαρούμε απλώς, χωρίς να μας το χαλάει η έμφυτη καχυποψία του βλαχούλη. Και επιπλέον σα να παραδεχόμαστε ότι για την τύχη μας δεν έχουμε την ευθύνη εμείς, αλλά οι αμερικάνοι ψηφοφόροι που (αν είμαστε τυχεροί) θα εκλέξουν κάποιον που μας συμπαθεί. Αν λοιπόν είχαμε να κερδίσουμε κάτι από τη νίκη του Ομπάμα, αυτό θα ήταν το δίδαγμα ότι όσο «εκτός» κι αν είσαι από το σύστημα, όπως ένας μισοκενυάτης μαύρος, μπορείς να πάρεις την τύχη στα χέρια σου και να κάνεις κάτι. Μόνο που αυτό προϋποθέτει ότι θα δουλέψεις. Γι’ αυτό και εμείς προτιμάμε να πιστεύουμε ότι όλα είναι αποφασισμένα από κάποια σκοτεινά κέντρα συμφερόντων. Οπότε το μόνο που μας μένει, είναι να κάνουμε τους «ανάδελφους» και να γκρινιάζουμε για τη μοίρα μας, ανακατεύοντας με αργές, θλιμμένες κινήσεις τον φραπέ μας.