Archive

Tag Archives: Παλαιστίνη

hamas_marketingΗ τηλεοπτική δήλωση ενός ηγέτη της Χαμάς, ότι «προετοιμάζονταν γι’ αυτή τη στιγμή (δηλαδή για την χερσαία επίθεση των Ισραηλινών) τα τρία τελευταία χρόνια», θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα νέο «ελευθερία ή θάνατος» που προέρχεται από κάποιον ηρωικό αγωνιστή της ελευθερίας, αν δεν περιείχε την τελευταία ανατριχιαστική διευκρίνιση (δηλαδή το «τα τελευταία τρία χρόνια»). Μια διευκρίνιση που αφαιρεί από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή τη διάσταση μιας εν θερμώ εξέγερσης και της δίνει περισσότερο τον χαρακτήρα μιας προσχεδιασμένης σύγκρουσης. Και μάλιστα μιας σύγκρουσης με δεδομένη έκβαση, αφού κανείς δεν είναι δυνατόν να πιστέψει ότι η Χαμάς, ακόμα και μέσα στην θρησκευτική της παραζάλη, πίστευε ότι μπορεί να απελευθερώσει τη Λωρίδα της Γάζας με ρουκέτες που θυμίζουν τσίμπημα κουνουπιού σε ελέφαντα. Προφανώς λοιπόν το ζητούμενο ήταν η ίδια η σύγκρουση. Γιατί μόνο η σύγκρουση δικαιώνει την ύπαρξη μιας στρατιωτικής οργάνωσης όπως η Χαμάς. Χωρίς σύγκρουση, ακυρώνεται. Γι’ αυτό και όλη η οικονομική βοήθεια, δεν πηγαίνει στη δημιουργία σχολείων (όπου τα παιδιά θα μάθαιναν κάτι χρήσιμο για να αλλάξουν τη ζωή τους), αλλά στη δημιουργία στρατοπέδων εκπαίδευσης – στα οποία κατά την δήλωση προετοιμάζονται τα τελευταία τρία χρόνια – όπου τα παιδάκια θα μάθουν πως πυροδοτούν πιο αποτελεσματικά τα εκρηκτικά που κάποιοι άλλοι, τους φοράνε στη μέση τους. Όλοι εμείς οι ανθρωπιστές και πολιτισμένοι δυτικοί, που έχουμε τοποθετήσει στο ανώτατο σημείο την ανθρώπινη ζωή (και ειδικά την ζωή των παιδιών), βλέπουμε αληθινά σοκαρισμένοι τις σκηνές φρίκης που δικαίως τροφοδοτούν την έτσι κι αλλιώς παραδοσιακή αντιπάθεια μας στο Ισραήλ. Και κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι πρώτα από όλους, οι ίδιοι οι φανατικοί Μουσουλμάνοι έχουν σε μικρή υπόληψη τη ανθρώπινη ζωή. Ίσως λοιπόν στα δικά μας αυτιά να ακούγεται παράλογο, αλλά για κάποιον που ποζάρει καμαρώνοντας με το παιδάκι του ζωσμένο εκρηκτικά, ενώ κρατάει γεμμάτο περηφάνια ένα οπλοπολυβόλο, τα παιδάκια να ειναι πιο χρήσιμα όταν είναι χτυπημένα (και οι φωτογραφίες τους κάνουν το γύρο του κόσμου, ενεργοποιώντας τον αποτροπιασμό μας στη φρίκη να βλέπεις τα σώματά τους ματωμένα) παρά όσο παίζουν χαρούμενα στην αυλή του σχολείου τους. Εξάλλου, στα καθεστώτα και στις οργανώσεις που στηρίζονται στον θρησκευτικό φανατισμό, η μόνη επένδυση είναι η τυφλή πίστη, ώστε (και καλά…) με τη βοήθεια του Θεού να νικήσουν τους άπιστους. Κατά συνέπεια, στα θεοκρατικά καθεστώτα δεν υπάρχουν παιδάκια. Υπάρχουν απλώς ανήλικοι πιστοί, έτοιμοι να θυσιαστούν, έστω και για την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Ναι, ακούγεται απάνθρωπο. Αλλά εφόσον ισχύει ότι εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει η βαρβαρότητα, τότε ισχύει και η εναλλακτική διατύπωση: Εκεί που ξεκινάει η Θεοκρατία, σταματάει ο ανθρωπισμός.

18Δεν κοστίζει τίποτα να θρηνείς για τα παιδιά της Παλαιστίνης, όσο αυτά είναι σε απόσταση ασφαλείας. Πρόκειται άλλωστε για μια παράδοση, που ξαφνικά εξαφανίζει κάθε ψύχραιμη σκέψη, από κάθε κατηγορία πληθυσμού, που μάλιστα κατά τα άλλα φροντίζουν να διατηρήσουν την ψυχραινία και τον ορθολογισμό τους. Κατ’ αρχήν, οι νοικοκυραίοι τηλεθεατές, που εξοργίζονται με οποιαδήποτε ένδειξη διασάλευσης της τάξης από τα «κωλόπαιδα», δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στηρίξουν ολόψυχα και να δικαιολογήσουν τις ρουκέτες, όταν προέρχονται από απελευθερωτικά κινήματα, όσο αυτά βρίσκονται μακριά από τις βιτρίνες τους και τα αυτοκίνητά τους. Όσοι κόπτονται για την τραγωδία των παιδιών που σκοτώνονται από τις βόμβες, είναι έτοιμοι να τα πετάξουν στη θάλασσα, όταν αυτά τα ίδια παιδιά, έρθουν στην Ελλάδα και κάποια μέρα φτάσουν στο σημείο να γίνου σημαιοφόροι στις παρελάσεις. Οι διεθνιστές, που πάντα μιλάνε για την αδελφοσύνη των λαών που πέφτουν θύματα των ηγεσιών τους, ξεχνάνε πλήρως τις αρχές τους, όταν ο ένας λαός είναι οι Ισραηλινοί και ο άλλος οι Παλαιστίνιοι. Τότε δηλαδή, δεν πρόκειται για δύο λαούς που οι ηγεσίες τους τους οδηγούν σε αιματοκύλισμα, αλλά για ένα έθνος αιμοβόρων Εβραίων που οφείλουν να δέχονται ρουκέτες αδιαμαρτύρητα και για ένα έθνος αθώων φανατικών μουσουλμάνων, που οι ηγεσία της οργάνωσής τους δεν δείχνει την περιφρόνησή της προς τα παιδιά, εγκαθιστώντας τις πολεμικές της βάσεις ανάμεσά τους. Οι εθνόκαυλοι υμνητές της ελληνοχριστιανικότητας πάλι, που κατά τα άλλα θεωρούν μέγιστη εθνική ταπείνωση το γεγονός ότι δεν επιτεθήκαμε στην Τουρκία, τότε με τα Ίμια, ξαφνικά, βγάζουν την τρυφερή αντιπολεμική πλευρά τους στην επφάνεια και καταδικάζουν μετά βδελυγμίας τα πολεμικά αντίποινα, μόνο σε περίπτωση που αυτά προέρχονται από το Ισραήλ. Τα «πληγωμένα ελαφάκια» της αριστεράς πάλι, που επιδίδονται δικαίως σε έναν ουρανομήκη θρήνο για τη βία και το αιματοκύλισμα, θυμούνται τον πολιτικό τους ορθολογισμό, όταν η Χαμάς και η Φαταχ ανταλάσσουν ματαξύ τους πυρά και στη μέση σκοτώνονται πάλι τα ίδια παιδάκια της Παλαιστίνης. Και τέλος ο ευαίσθητος Δήμαρχος Αθηναίων, που ακυρώνει τις συναυλίες ως ένειξη συμπαράστασης στον «δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό», είναι ο ίδιος που έβαλε τα ΜΑΤ να φυλάνε το δέντρο του, μην τυχόν και δεν ξεχάσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται τον θάνατο του 15χρονου Αλέξη. Ας μην παριστάνουμε λοιπόν τους ευαίσθητους ξαφνικά με την τραγωδία στη Μέση Ανατολή. Ή τέλος πάντων, ας μην παριστάνουμε τους ευαίσθητους με τόση θεατρική ομοφωνία. Γιατί για ένα λαό που είναι τόσο διπρόσωπος ώστε από τη μια να είναι περήφανος για την «εφεύρεση» της Δημοκρατίας και από την άλλη να πουλάει την ψήφο του σε αυτόν που του δίνει τρία ψωροχιλιάρικα επίδομα πυρόπληκτου, αυτό είναι όχι μόνο ύποπτο, αλλά και προσβλητικό. Και για τα παλαιστινάκια αλλά και για τα εβραιάκια. Που βρίσκονται αμφότερα χωρίς να φταίνε, στην κόλαση που η ηγεσία κάθε λαού, έφτιαξε για εκείνον.