Αρχείο

Tag Archives: Τηλεόραση

Σε μια διαφήμιση αστρολογικού περιοδικού που παίζει αυτές τις μέρες, υπάρχουν τα θέματα «Τι λένε τα άστρα για την Ελένη Μενεγάκη» και «Οι φετινές προβλέψεις για τα κανάλια». Που σημαίνει ότι οι αναγνώστριες του συγκεκριμένου περιοδικού, έχουν τις ίδιες αγωνίες με τους διευθυντές προγράμματος. Το αν η Ελένη Μενεγάκη θα τα πάει καλά ή αν θα βγεί πρώτο το Mega, είναι ερώτημα λαϊκού ενδιαφέροντος. Δηλαδή δεν αρκεί πλέον να βλέπεις τηλεόραση. Πρέπει να συμμετέχεις και στους ανταγωνισμούς της. Πιθανότατα γιατί είναι πιο ενδιαφέρον από αυτό που δείχνει η ίδια η τηλεόραση. Γι’ αυτό και οι εκπομπές δεν έχουν πλέον θέματα από την κανονική ζωή. Τώρα το μόνο θέμα που κάνει σίγουρη τηλεθέαση, είναι τα ίδια τα νούμερα τηλεθέασης της AGB. Κανείς δεν ενδιαφέρεται πλέον για θέματα από τον έξω κόσμο. Γι’ αυτό και τα νούμερα της AGB, από ειδικό επαγγελματικό εργαλείο, έγιναν δημόσιο αντικείμενο συζήτησης. Ακόμα και η τελευταία αγράμματη νοικουρά, είναι πιο πολύ εξοικειωμένη με τα «τέταρτα» και τον όρο «τηλεμερίδιο» παρά με την κουζίνα της. Ίσως γιατί όταν μαγειρεύει δεν την βλέπει κανείς. Και αυτό της είναι πια ανυπόφορο. Ενώ όταν μαθαίνει ότι ο Παπανώτας θα αντικατασταθεί από τον Μικρούτσικο, είναι γι’ αυτήν σα να παρακολουθεί ένα εκτεταμένο reality, το οποίο ξεκινάει παίζεται 24 ώρες το 24ωρο από όλα τα κανάλια. Και λέγεται «Ποιός τηλεστάρ θα ιδρώσει από αγωνία μήπως γκρεμστεί σήμερα;»

Advertisements

Οι άνθρωποι που στηλιτεύουν το χαμηλό επίπεδο της τηλεόρασης, θυμίζουν αυτές τις Μαντάμ-Σουσούδες που πηγαίνουν σε ένα συνοικιακό σουβλατζίδικο και μουρμουράνε απογοητευμένες επειδή στον κατάλογο δεν υπάρχει stake tartar. Και αφού φάνε με μισή καρδιά τα σουβλάκια, μετά κοιτάζουν με περιφρόνηση τον σερβιτόρο, επειδή το μαγαζί δεν σερβίρει Grappa ή Limoncello μετά το φαγητό. Ο εγωκεντρισμός τους και η επιδειξιομανία τους, δεν τους επιτρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορεί όλα τα μέρη να είναι ίδια. Εντάξει, εκείνοι έχουν φάει και σε άλλα εστιατόρια, έχουν ταξιδέψει και στο εξωτερικό και ξέρουν, ας αφήσουν και κάτι που να αρέσει σε όσους δεν είναι του «επιπέδου» τους. Το συνοικιακό σουβλατζίδικο που ονομάζεται τηλεόραση, είναι το μόνο πράγμα που έχουν κάποιοι άνθρωποι. Κανείς δεν υποσχέθηκε ότι θα είναι ένα πανεπιστημιακού επιπέδου media, γεμμάτο εναλλακτικές προτάσεις προγραμμάτων, υψηλού επιπέδου ντοκυμαντέρ και νοήμονες παρουσιαστές. Αν εσύ, ο νοήμων και ο έξυπνος δεν το αντέχεις, άνοιξε κανένα ρημαδο-βιβλίο, πήγαινε να δείς καμμία ταινία ή τράβα να εκπαιδευτείς σε σεμινάρια. Σταμάτα όμως να κάνεις τον ιεραπόστολο της ποιοτικίλας, που θέλει σώνει και καλά να μετατρέψει το σουβλατζίδικο σε gourmet εστιατόριο και το επαρχιακό σκυλάδικο σε Μέγαρο Μουσικής, μόνο και μόνο για να μας δείξεις ότι έχεις επίπεδο. Άλλωστε όσοι έχουν πραγματικό επίπεδο, το απολαμβάνουν χωρίς να αγωνίζονται να το τρίψουν στη μούρη των άλλων. Και στο κάτω-κάτω, και το να ξέρεις να απολαύσεις ένα σουβλάκι, δείχνει ότι έχεις την παιδεία να εκτιμήσεις και την «κουζίνα povera», χωρίς άγχος ότι θα σε περάσουν για φτωχό.

Οσο πιο χαζός, πιο loser και πιο αφελής είναι ένας χαρακτήρας, τόσο πιο πολύ κερδίζει την επιβράβευση της θεαματικότητας. Το κοινό αγαπάει τους αγαθούς και τους ψηφίζει δαγκωτό. Η πρώτη διδάξασσα, η «Μαρία η Άσχημη» άγγιξε μέχρι 50% τις καλές ηλίθιες μέρες. Η αρσενική εκδοχή της φέτος, ο «Λάκης ο Γλυκούλης», έκανε την έκπληξη της πρώτης εβδομάδας με 41%. Για να μην αναφερθούμε στην γενικευμένη σαρωτική συμπάθεια προς την «Καλομοίρα» ή την «καταλληλότητα» του Κώστα Καραμανλή στις δημοσκοπήσεις. Όμως πίσω από αυτή την αποδοχή, μάλλον δεν κρύβεται η απλή και ανυστερόβουλη καλοσύνη του ανώνυμου τηλεθεατή. Πιο πιθανό είναι να κρύβεται η βαθιά ανάγκη του να αισθανθεί επιτέλους ανώτερος από κάποιον – έστω κι αν αυτός ο κάποιος είναι φανταστικό πρόσωπο – και συνεπώς να εκδικηθεί όσους τολμάνε να μη μιλάνε την απλοϊκή γλώσσα του και να του κάνουν τον έξυπνο. Άλλωστε όταν βλέπει πως μπορεί να τα καταφέρει ακόμα και μια παρθένα με σιδεράκια, ενστικτοδώς οδηγείται στο συμπέρασμα ότι μπορεί να τα καταφέρει και αυτός που στο κάτω-κάτω δεν είναι και χειρότερος. Είναι απλώς ζήτημα χρόνου να έρθει και η σειρά του να λάμψει. Και μέχρι να έρθει, ευτυχώς προλαβαίνει να κάνει και ένα ρεκτιφιέ στο extreme makeover για να έχει και πλεονέκτημα.

Το σπαρταριστό αστείο που προκύπτει όταν μια ταινία ή ένα σίριαλ προσπαθεί να πιάσει τον σφυγμό της «περιθωριακής νεολαίας», οφείλεται κάθε φορά στην ίδιο λόγο:  στην υπερβολική σοβαρότητα. Διότι, όταν προσπαθείς να αποδώσεις ρεαλιστικά τη ζωή κάποιων που ούτε γνωρίζεις και ούτε καταλαβαίνεις, αναπόφευκτα καταλήγεις να κάνεις κωμωδία χωρίς να το ξέρεις. Και δεν είναι μόνο η σουρεαλιστική αναπαράσταση της «γλώσσας», που θυμίζει παππού ο οποίος επαναλαμβάνει διαλόγους που κρυφάκουσε από τα εγγόνια του. Είναι κυρίως η πρόθεση. Αντί δηλαδή σκηνοθέτες και σεναριογράφοι να παρακολουθήσουν τη νεολαία από την οπτική γωνία στην οποία βρίσκονται (δηλαδή απέξω), προσπαθούν να υποδυθούν ότι περιγράφουν έναν κόσμο που καταλαβαίνουν! Μπορεί λοιπόν από την εποχή που η ταινία «Κατήφορος» απέδιδε τη «νεανική παραβατικότητα» σε μητέρες που παίζουν «Κουμ-Καν» ή από την εποχή που η ταινία «Χούλιγκανς» υιοθετούσε την εκδοχή ότι «η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols» να έχουν περάσει μερικές δεκαετίες, αλλά ακόμα και τώρα, στα νεανικά σίριαλ τύπου «Αγρια παιδιά» ή «Γ4», η προσέγγιση είναι ίδια. Και όταν ακούς στα τρέιλερ έναν νεαρό skater να μιλάει σαν  την Αστέρω λέγοντας κάτι δήθεν νεανικό του τύπου «είδα το τρένο να έρχεται καταπάνω μου και δεν έφυγα γιατί ήθελα να ζήσω», ξέρεις ότι μια ακόμα παρωδία της νεανικής ζωής με στόχο οι τηλεθεατές (που εκείνη την ώρα τρώνε βραδινό) να σοκαριστούν με τη νεολαία, βρίσκεται προ των πυλών.