Αρχείο

Tag Archives: Χιούμορ

Κατά πάσα πιθανότητα τώρα θα ήταν πολύ δύσκολο να γυριστεί ας πούμε το «Πάρτυ» με τον Πήτερ Σέλλερς, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κάποιος σύλλογος Ινδών, για τον διασυρμό τους. Ή κάποιος σύλλογος σερβιτόρων, γιατί στην ταινία παρουσιάζεται ένας από αυτούς να πίνει τα ποτά που προορίζονται για τους καλεσμένους. Το κακό είναι ότι από τη φύση τους το χιούμορ και η πλάκα, πρέπει να έχουν ένα θύμα. Δεν μπορούν να είναι ανώδυνα. Γελάς με την γκάφα κάποιου. Π.χ., η σκάλα με την μπογιά, πέφτει και περιλούζει τον Χοντρό και τον Λιγνό. Αν δεν τους περιλούσει, δεν υπάρχει αστείο. Υπάρχει απλώς ένας χρωματιστός λεκές. Ε, τώρα στη σκηνή προστίθεται και κάποιος που με απόλυτη σοβαρότητα, καταγγέλει την έλλειψη μέτρων ασφαλείας στον χώρο εργασίας των μπογιατζήδων. Επειδή λοιπόν όλο και περισσότεροι παίρνουν υπερβολικά σοβαρά τα πάντα, το χιούμορ πνέει τα λοίσθοια. Δεν τολμάς να γράψεις για κάποιον κάτι που να μην περιλαμβάνει τις λέξεις «ένας λαμπρός καλλιτέχνης» και σε περιμένει στη γωνία με το εξώδικο. Όμως δεν γίνεται το χιούμορ να αφορά όλους. Γιατί όπως συμβαίνει πάντοτε, όταν κάτι απευθύνεται σε όλους, τότε στην πραγματικότητα δεν απευθύνεται σε κανέναν. Συμπέρασμα; Το μόνο πιό θλιβερό πράγμα από ένα μέτριο αστείο, είναι ένα αστείο που χρειάζεται να διευκρινίσει ότι είναι αστείο. Στην πρώτη περίπτωση, την ευθύνη την έχει αυτός που το λέει. Στην δεύτερη περίπτωση την ευθύνη την έχει αυτός που το ακούει. Μόνο που στην πρώτη περίπτωση, ο χιουμορίστας έχει ελπίδα να βελτιωθεί. Ενώ στην δεύτερη, δεν υπάρχουν περιθώρια σωτηρίας.

Advertisements