Archive

Tag Archives: Politically Correct

james-bond-quantum-of-solaceΚαι ξαφνικά, ο Bond που ξέραμε, δεν υπάρχει πλέον. Βλέποντας το Quantum of Solace καταλαβαίνεις ότι το προϊόν Bond έχει μεταβληθεί σε μη αναστρέψιμο σημείο. Είναι σα να αγοράζεις το αγαπημένο σου παγωτό με φουντούκια και καραμέλα και να ανακαλύπτεις ότι κάποιος αποφάσισε να αλλάξει τα φουντούκια με αμύγδαλα και την καραμέλα με βύσσινο. Μπορεί να έχει την ίδια ονομασία αλλά πια δεν είναι άλλο παγωτό που δεν θέλεις πια να καταναλώσεις γιατί αισθάνεσαι εξαπατημένος. Ετσι και ο Bond. Κατ’ αρχήν έχει γίνει ένα καθαρό gay friendly icon, με αυστηρά γυμναστηριακούς κοιλιακούς, χαλάουα στο στήθος και ατέλειωτη κλαψομουνιά. Και φυσικά έχει χάσει το χιούμορ του. Δεν έχεις όρεξη για φλεγματικές ατάκες με ειρωνία, όταν σε έχουν κάνει cyborg. Το τέλος του «ανδρικού» Bond φυσικά δεν είναι τυχαίο. Η χιονοστιβάδα του γυναικείου politically correct σύγχρονου κόσμου τον σάρωσε όπως σαρώνει κάθε τι διαφορετικό και μη κατατάξιμο. Χάθηκαν οι κλασσικές cult «my name is Bond, James Bond» ατάκες, μαζί με τον «Q» και την Moneypenny (προφανώς μια απελπισμένα ερωτευμένη γραμματέας υποτιμά την εικόνα της σύγχρονης δυναμικής γυναίκας). Οι σκηνές αποπλάνησης εννοείται ότι έχουν εξαφανιστεί επίσης, μαζί με τα παράλογα και γι’ αυτό τόσο αστεία gadgets. Για να μη μιλήσουμε για το εξωφρενικό γεγονός, ότι ο Bond έχει εδώ και μερικές ταινίες γυναίκα αφεντικό. Που φυσικά τον ευνουχίζει, όχι μόνο γιατί είναι η κλασσικά αυστηρή executive με το ταγιέρ και το παγωμένο ύφος, αλλά γιατί παραδόξως αν και executive λέει τις καλύτερες ατάκες! Ας κρατήσουν λοιπόν αυτή τη σοβαροφανή παρωδία που έφτιαξαν, μαζί με την ευχαρίστηση ότι μας κατέστρεψαν ένα ακόμα pop είδωλο πετσοκόβοντάς το για να ταιριάξει με τις άγευστες προδιαγραφές του νέου γυναικοgay σύμπαντός τους και των προϊόντων που πρέπει να διαφημίσει. Αποδεικνύοντας ότι οι χορηγοί μαζί με τις γυναίκες είναι τόσο «τοξικός» συνδιασμός που μπορεί να καταστρέψει έναν ολόκληρο πολιτισμό.

Κατά πάσα πιθανότητα τώρα θα ήταν πολύ δύσκολο να γυριστεί ας πούμε το «Πάρτυ» με τον Πήτερ Σέλλερς, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κάποιος σύλλογος Ινδών, για τον διασυρμό τους. Ή κάποιος σύλλογος σερβιτόρων, γιατί στην ταινία παρουσιάζεται ένας από αυτούς να πίνει τα ποτά που προορίζονται για τους καλεσμένους. Το κακό είναι ότι από τη φύση τους το χιούμορ και η πλάκα, πρέπει να έχουν ένα θύμα. Δεν μπορούν να είναι ανώδυνα. Γελάς με την γκάφα κάποιου. Π.χ., η σκάλα με την μπογιά, πέφτει και περιλούζει τον Χοντρό και τον Λιγνό. Αν δεν τους περιλούσει, δεν υπάρχει αστείο. Υπάρχει απλώς ένας χρωματιστός λεκές. Ε, τώρα στη σκηνή προστίθεται και κάποιος που με απόλυτη σοβαρότητα, καταγγέλει την έλλειψη μέτρων ασφαλείας στον χώρο εργασίας των μπογιατζήδων. Επειδή λοιπόν όλο και περισσότεροι παίρνουν υπερβολικά σοβαρά τα πάντα, το χιούμορ πνέει τα λοίσθοια. Δεν τολμάς να γράψεις για κάποιον κάτι που να μην περιλαμβάνει τις λέξεις «ένας λαμπρός καλλιτέχνης» και σε περιμένει στη γωνία με το εξώδικο. Όμως δεν γίνεται το χιούμορ να αφορά όλους. Γιατί όπως συμβαίνει πάντοτε, όταν κάτι απευθύνεται σε όλους, τότε στην πραγματικότητα δεν απευθύνεται σε κανέναν. Συμπέρασμα; Το μόνο πιό θλιβερό πράγμα από ένα μέτριο αστείο, είναι ένα αστείο που χρειάζεται να διευκρινίσει ότι είναι αστείο. Στην πρώτη περίπτωση, την ευθύνη την έχει αυτός που το λέει. Στην δεύτερη περίπτωση την ευθύνη την έχει αυτός που το ακούει. Μόνο που στην πρώτη περίπτωση, ο χιουμορίστας έχει ελπίδα να βελτιωθεί. Ενώ στην δεύτερη, δεν υπάρχουν περιθώρια σωτηρίας.